เมื่อความรู้สึกผมบอกว่า ลองให้โอกาสเขาดู

เนื้อหาเกี่ยวกับเเฟนเก่า

ขอบอกก่อนว่าเรื่อง นี้เเบ่งออกเป็น3part

เนื้อหาอาจไม่ลงลึกอะไรมากมาย

อาจจะเขียนไม่เก่งนะครับ เเต่ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

Part1

ตอนสมัยมัธยมปลาย ผมได้มีโอกาศเจอz ตอนนั้นผมรู้สึกว่าเธอน่ารัก เเล้วเเบบสดใสตามภาษาสาวมัธยมทั่วๆไป เเต่เธอมีเเฟน อยู่เเล้ว ผมเลยไม่กล้าไปจีบตรงๆ ได้เเต่หาเฟสเเล้วก็เเอ๊ดไปทัก คุยกันก็เรื่อยๆ ไม่ได้เชิงจีบเลย ไม่ได้มีอะไรพิเศษอะไร มีเเบบว่าให้ของอะไรกันนิดๆหน่อยๆ ก็รู้สึกดีกันทั้งคู่ พอปลายๆเทอมเหมือนจะต้อง เเยกย้ายกันไปเข้ามหาลัย เธอเอาตุ๊กตามาให้ผม จากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีก จนกระทั่งเข้า มหาลัย

Part2

ช่วงชีวิตในมหลัยทำให้ผมได้โตขึ้น เเต่ก็เจ็บเเละเเสบมาก เช่นกัน เป็นก้าวเเรกๆที่โลกเเห่งความเป็นจริงมันกระเเทรกคุณได้ เอาสะที่คุณตั้งตัวไม่ทันเลย พอช่วงมหาลัยเราได้มีโอกาศไปเที่ยว เเต่ไม่บ่อยมาก นับครั้งได้เลย มีโอกาสได้ไปตลาดนัดจตุจักรด้วยกัน เเต่เธอมีเพื่อนเธอไปด้วย เป็นผู้ชาย ผิวคล้ำๆหน่อยสูงพอๆกับเธอ ตัวถ่วมๆหน่อย เจอกันก็ทำความรู้จัก ผมก็ไม่ได้คิดอะไร เขาก็คงมาเป็นเพื่อนเธอ เเล้วก็เเยกกันเดิน ผมเดินเที่ยวกับเธอ ช่วงนั้นรู้สึกว่าโลกสดใสจริงๆ นู้นนี้นั้นตามวัย รู้สึกจะช่วงปี1ได้มั้ง จากนั้นผมก็ไปส่งเธอขึ้นรถบีทีเอส เรายืนคุยกันสักพักนึง ผมขอเธอคบ เธอเงียบเหมือนคิดอะไรอยู่พักนึง เธอตอบตกลง กอดผมร้องไห้กลางบีทีเอส รู้สึกดีมากๆช่วงนั้น บอกก่อนว่ามหาลัยเราห่างกัน ส่วนใหญ่เราจะเเชทคุยกันเเล้วกลางคืนก็โทรไปหา ไรงี้ ตอนนั้นมหาลัยผมจัดงาน เปิดบ้านมั้งเป็นช่วงที่งานจัดกลางคืน ผมก็ชวนเธอมาเที่ยวงาน จากนั้นเที่ยวกันดึก เธอมาข้างที่มหาลัยผม เเต่คือ ผมอะอยู่หอพักนักศึกษา ผู้ญเข้าไม่ได้ ผมเลยไปเปิดห้องแบบ500-700 ประมาณนี้ เราไม่ได้มีอะไรกัน เเต่เกือบมี ประมาณว่าเหลือเเต่ส่วนล่างกันทั้งคู่ ที่ยังไม่ได้ถอด เเต่ก็ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านี้ พอเช้าเราก็เเยกย้ายกันไปเธอกลับมหาลัย ส่วนผมเช้ามีเรียน จากนั้นก็ยังไม่มีอะไรผิดปกติ มาเริ่มผิดปกติช่วงหลังๆมาเเบบว่า โทรไปก็ไม่ยอมรับ เเชทกันน้อยลง ผมโทรไปตอนก้าทุ่มจะเที่ยงคืนเเล้วบอกคุยกับพ่อก่อน ผมก็เออ อาจจะมีธุระจริงๆ ก็ปล่อยผ่านไป เซ้นต์มันบอกว่า เธออาจจะกำลังคุยกับคนอื่นเเล้วก็นอกใจ เเละนั้นก็เป็นเรื่องจริง เธอบอกเลิกผมทางโทรศัพท์ ผมเสียใจมาก เเต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย ช่วงนั้นก็หลุดไปเลย ยังจำกันได้ไหมครับว่าผมเคยไปเที่ยวตลาดนัดจตุจักรเเล้วเพื่อนเธอมาด้วย นั้นเเหละครับเธอไปคบกับคนนั้น เหมือนว่าคุยซ้อนกัน เเล้วบังเอิญที่เป็นผมที่เธอไม่ต้องการ คืนทั่วๆไปมีเสียงโทรศัทพท์ดังขึ้น ปรากฏว่า ชายคนที่เธอคบใหม่โทรมาหาผม เล่าเรื่องอย่างนู้นอย่างนี้ บอกว่าเธอมันไม่ดี คุยกับผู้ชายเยอะ เออตอนนั้นผมก็รู้สึกว่าเห้ยมีพวกเเล้วว่ะไรป้ะมาณนี้ ก็คุยกันดูสนุก ก็นึกว่าจะไม่ยุ่งกันเเล้ว ชายคนนั้นก็ส่งเเชทมาให้ดู ประมาณว่าเธอต้องการผู้ชายคนนั้นมากเเค่ไหน รักเขามากเเค่ไหน ผมก็เออๆออๆไป เเล้วก็ได้ข่าวว่าคบกันอีก เเต่รอบนี้เหมือนจะจริงจัง ตั้งสถานะบนเฟสบุ๊คครบหากัน สำหรับผมมันเจ็บปวดเเบบนี้ อยู่ตลอดระยะเวลาหลายปี ทั้งเข้าไปส่องความรักของเขา เธอทักมายามต้องการคนปรึกษา ช่วงเเรกโคตรทรมาน เเต่กลายเป็นว่าชิน เเล้วที่สำคัญความรู้สึกที่ผมมีก็ยังเหมือนเดิม มันเเปลกมาทั้งๆสิ่งที่เธอทำมันไม่น่าให้อภัยเลย เเต่ดันที่เป็นผมกลับรู้สึกว่ายังรักเธออยู่ตลอดมา เวลาผ่านไปนาน3ปี ตลอดเวลาก็ยังคิดถึง เป็นเเบบนี้อยู่บ่อยครั้ง นึกถึงเรื่องราวความทรงจำต่างๆ เเล้วก็เศร้า คิดถึง โหยหา จนเราจบมหาลัย ช่วงรอยต่อของมหาลัยกับการทำงาน ช่วงนั้นผมก็หาๆงานอยู่ ไม่รู้ว่าจะเอาไงกับชีวิตต่อดี ช่วงกลางดึกก็มีเเชทเด้งขึ้นมาที่ไอจี

Part3

หลังจากจบมหาลัยได้ไม่นานผมก็หางาน เเชทประหลาดเเต่รู้ว่าเป็นใคร ดันเด้งขึ้นมา เธอเมาเเล้วทักผมมาเรื่องชวนผมไปถ่ายรูปรับปริญญา ซึ่งตอนนั้นผมกำลังจะนอน เเล้วตัวผมก็เมาด้วย เเต่ประโยชน์ที่สนทนากันมันชั่ง เกียวกาจ ต่างคนก็ต่างพูดกันคนละทิศละทาง เรียกว่าด่าเธอก็ยังได้ เเต่พอไปๆมาๆผมเริ่มใจอ่อน เเล้วเริ่มคุยดี ก็คุยกันอยู่สักพัก ก็เริ่มรู้ว่าเธอเลิกกับเเฟนเก่าเเล้ว จากนั้นไม่นานเราก็คุยกันมาโดยตลอด มันก็เริ่มกับมารู้สึกดีอีกรอบ เเต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร เเต่เเบบเเฟนเก่าป่ะว่ะ คุยถึงเรื่องอดีตเเฟนเก่า ผมก็เจ็บปวดอยู่ลึกๆเหมือนกันนะ เเต่ก็ได้เเค่คุยไปเหอะ รู้สึกดีว่ะที่เค้ากลับมา หรือ ผมเเม้งโง่กันเเน่ว่ะ ทั้งๆที่เค้าเป็นคนเดินจากผมไปเอง เพื่อไปมีคนอื่น ทำไมในใจเราถึงต้องยอมทำเเบบนั้นด้วย ผมคิดว่าในสถานะการณ์เเบบนี้ ผมจะให้โอกาสเขาอีกรอบนึงดีป้ะ หรือ ขอเชื่อในความรู้สึกในครั้งนี้ อะไรก็ตามเเต่ที่ทำให้ผมพอที่จะลืมอดีตที่มันผ่านมาเเล้ว เเละเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง มันเป็นคำที่อยู่ในใจตลอด ซึ่งผมจะไม่ได้คิดมากเลยหาก เราไม่ได้กลับกันทุกวันตอนเย็น เหตุผลอะหรอ ก็ช่วงที่ทำงานใหม่ๆ ผมได้งานก่อนเธออยู่หนึ่งสัปดาห์  สัปดาห์ต่อมาเธอก็ได้งานใกล้ๆผม ทางเดียวกัน เราก็เลยกลับด้วยกันทุกวัน เเรกๆปมก็ดีใจหรอกที่เราได้เจอกันกลับด้วยกัน เดินด้วยกัน คุยกัน หัวเราะ ยิ้ม รู้สึก อะไรต่างไปมากมาย ทำให้ผมมั่นใจว่าเธอต้องรู้สึกดีเเล้วเราคงอยากกับไปคบกัน คืนนั้นผมได้ถามเรื่อง ระหว่างเรา ว่าถ้าเรากับไปคบกัน ไม่จะเป็นไปได้ไหม เธอตอบว่า ขึ้นอยู่กับตัวผมเเละตัวเธอ เธอบอกเเค่ว่าเธออยากพักก่อนตอนนี้ ผมเลยยิงประเด็นเกี่ยวกับเรื่องคุยเยอะอะไรประมาณนี้ เธอบอกว่าเธอเปลี่ยนไปแล้ว เป็นคนดีขึ้น ผมก็เออ โอเค ในใจก็รัดดวงตลอดว่า เธอพูดจริงหรอ หรือว่าอะไร หรือเเค่พูดเพื่อไม่ให้ผมคิดมาก เรื่องวันนั้นก็ผ่านไป ช่วงเเรกที่เรากลับมาเจอกันมันดีมาก ดีกว่าตอนที่ผมคบกันเเรกๆสักอีก เเต่ยิ่งนานๆเข้า เธอก็เริ่มพูดกันน้อยลง ไม่สนุกเหมือนเเต่ก่อน เล่นโทรศัพท์เเชทกับเพื่อน มากกว่าคุยกะผมสักอีก นานเข้าๆ ผมเริ่มเห็นเเชท ผู้ชายที่เธอกำลังตั้งใจพิมพ์มาก ผมก็เลยถามว่าเเชทกับใคร เธอบอกเพื่อน เธอก็เล่าว่าเพื่อนไปรับไปส่งที่หอ เกือบทุกวันไรงี้นู้นนี้นั้นก็เล่าไป ลึกๆมันก็อยากพูดนะว่า หึง เเต่ผมพูดอะไรไม่ได้เลย ปล่อย ปล่อยให้ความจมดิ่งนี้เข้าครอบงำ หลังๆมาเราเเทบไม่ได้คุยเรื่องที่เป็นของเราจริงๆ ถามคำตอบคำ เล่าเรื่องอื่น ผมถามตลอดว่าเหนื่อยไหมทำงานมา ถามคำถามที่จะสะท้อนความห่วงใย หรือประโยชน์ ที่ซ้อนความรู้สึกว่า อยากให้ถามผมบ้างไรงี้ เเต่ก็ไม่เคยได้คำตอบที่มาจากความรู้สึกของเค้าจริงๆเลย ตอนนี้ผมโคตรสบสน โคตรเกลียดตัวเองขนาดนี้เอามากๆ เสียใจ เเต่ก็ทำไรไม่ได้ป่ะว่ะ ลึกๆก็อยากบอกสิ่งที่มันอึดอัดจริงๆ เเต่กลัวว่าถ้าบอกไปเเล้วเธอจะจากผมไปอีก ซึ่งผมอยากเห็นหน้าเธอ เเสดงความรู้สึกที่มีอยู่ในใจ เเต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อมันต้องเจ็บปวดอยู่เเบบนี้ก็ตาม ผมยอมเจ็บปวด มากกว่าที่เห็นเธอเดินจากไป ผมนี้ก็ประหลาดดีเนอะ ทำไมถึงทำร้ายตัวเองได้ขนาดนี้ ทุกวันนี้ผมกลับกับเธอ อยู่สองคน เเละคนอีกเป็นพัน บนขบวนรถไฟฟ้า ผมกลับมองเห็นตัวเองยืนอยู่คนเดียว เเบบว่า คนเดียวว ถ้าเธอถามว่าเป็นอะไร ผมก็บอกว่าป่าวๆไม่มีอะไร เเล้วก็ยิ้มให้เธอ จากนั้นเธอก็เข้าโทรศัพท์ หน้านิ่ง ยิ้ม สนุก ทั้งๆที่ปล่อยผมเหงาโดดเดียว เเล้วก็รู้ว่าไม่ได้มีผมที่คุยกับเธอคนเดียว เลยทำให้ผมเเบบ เย็นลึกๆในใจ เเบบเออ  กูควรพอป่ะว่ะ เเต่ลึกบอกให้สู้ ต้องสู้นะ เผื่อบางที่เค้าจะเห็นอะไรที่มันสำคัญจริงๆ มองผมเเล้วยิ้มที่ออกมาจากข้างในไม่ใช่กายภาพ จับมือเเบบอุ่นจากข้างในไม่ใช่จากอุณภูมิ ตอนนี้ผมก็ยังรอ เเล้ว หวังว่าเธอคงไม่ใจร้ายกับผมอีกครั้ง ขออวยพรให้ตัวผมมีโชคกับเรื่องที่ผมควรจะได้รับรางวัลจากการรอค่อยที่เเสนยาวนาน เเสนทรมานนี้ได้

ผมเลยอยากถามเพื่อนๆว่า ควรจะทำอย่างไรต่อดี เพราะผมก็ยังอ่นเธอไม่ออกอยู่ดี ผมควรเชื่อความรู้สึกนี้ต่อไปไหม จะจบเรื่องนี้ดีไหม หรือ มันอาจจะมีทางอื่นที่เป็นทางออกมากกว่านี้ ขอบตุณครับที่เข้ามาอ่านกัน