นี่เป็นเรื่องความรักของเราที่อัดอั้นและไม่รู้จะพูดกับใครแล้วค่ะ
เรื่องของเรามันมีอยู่ว่า ตัวเราอยู่รร.ที่ว่าถ้าตอนม.1อยู่ห้องไหนก็จะอยู่ห้องนั้นไปตลอดม.ต้น ไม่มีการเปลี่ยนห้องใดๆ เรามีเพื่อนคนนึงที่ทำให้เรายิ้มได้เสมอ มันเป็นคนที่ใครๆก็รู้ว่าเป็นขี้อ่อย เฟรนด์ลี่ ตอนแรกที่ไม่ค่อยรู้จักกัน เราก็เฉยๆกับมัน แต่พอรู้ว่าแบบ เออเราชอบเล่นเกมเหมือนกันเลย พวกเราก็เลยคอลกลุ่มเล่นเกมกันทุกวัน ทำให้บางทีเราก็มีใจให้มันบ้าง แต่มันก็จบลงเท่านั้นแหละ เพราะเพื่อนเรามาบอกว่าชอบมัน เราเลยทำได้แต่ตัดใจ ทำไงก็ทำไม่ได้ เราเลยไปหาคนอื่น คนที่ที่แทนมันได้ ลองชอบคนอื่นดู แต่ก็ไปไม่รอด เราไม่รู้สึกอะไรกับใครเลย สุดท้ายก็เหลือแต่มัน คนที่คอยอยู่ข้างๆกันตลอด คอยเล่นกีตาร์ให้ฟังตอนเบื่อๆ อยู่เล่นเกม ฟังเราบ่น นอนดึกไปด้วยกัน ช่วยกันทำงาน เป็นคนที่บอกข้อเสียของเราเพื่อให้ปรับปรุง ถึงแม้เราจะแย่ขนาดไหนก็ไม่ทิ้งกัน ไม่ด่า ไม่หงุดหงิด อดทนเราได้ตลอด เป็นห่วงกันตลอด เวลาเราเศร้าก็ทำให้ยิ้มได้เสมอ เวลาเราท้อก็พาไปทำอะไรต่างๆให้ลืมเรื่องร้ายๆ มันเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงมากเลยล่ะ แต่มันก็ลดกำแพงของมัน มันเลือกที่จะพูดทุกๆอย่างกับเรา มันเป็นคนไม่ง้อใคร แต่มันเลือกที่จะง้อเรา จนวันนึงมันทำให้เราคิดว่ามันมีใจให้เรารึเปล่า? วันนั้นเราไปเข้าค่ายกัน มันเอามือมารองให้เราตีตลอดทาง มันยิ้มอย่างเดียวเลย มันลูบหัวเรา มันแกล้งเรา เราเลยง้างมือจะดีด มันล้อเลียนเรา แล้วมันก็เอานิ้วมาคล้องนิ้วเราแล้วยิ้ม พวกเรานั่งคุยกันไปทั้งขาไปและกลับ ยอมรับเลยว่าตอนนั้นมีความสุขมาก แต่อีกใจก็รู้สึกผิดกับเพื่อนตัวเอง ทั้งๆที่เป็นงั้น แต่ก็ตัดใจไม่ได้ เราก็เลยปล่อยเลยตามเลย พวกเราใช้ชีวิตกันปกติ ให้มันลอกการบ้าน วิ่งไล่ตีกัน มันเอาเสื้อกันหนาวมาคลุมหัว จับแก้มกัน นั่งมองตากันทุกคาบ เป็นงี้ทุกวันจนชินเลย แล้วจู่ๆมันก็ชมเราว่าเราน่ารัก แต่ในคำชมก็ต้องมีคำด่าว่าเราดำกับแบน พอเป็นงี้นานๆเข้า เราโกรธเลยด่าไป มันก็ดูตกใจ มันก็บอกกลับมาว่าล้อเล่น บอกว่าเราน่ารักแล้ว ทุกการกระทำของเรา ทุกคำพูดของเรา มันจำได้ทั้งหมด มันเป็นความรู้สึกที่ดีใจมากเลยนะ ที่จะมีใครสักคนที่ไม่ใช่พ่อแม่ที่จะจำเรื่องราวของเราได้ทั้งหมด ชอบอะไรก็รู้หมด มีปมอะไรรู้หมด รู้ทุกอย่าง ใส่ใจทุกอย่าง โกรธแทนเวลาที่มีใครทำให้เราร้องไห้ พวกเราใกล้กันมากจริงๆ จนมันเอาโทรศัพท์เราไปเล่น มันบอกมันอยากรู้ว่าทำไรบ้าง มันอ่านทุกอย่างที่เราบันทึกในig เราบอกได้ตามตรงเลยว่าเราชอบมันมากจริงๆ
เวลาผ่านไปไม่นานเราก็ขึ้นม.3กัน ก่อนเปิดเรียนเราไม่ยอมเล่นเกมกับมัน เรานั่งคุยกับมันเฉยๆ เราตั้งหน้าตั้งตารอวันพรุ่งนี้ที่เราจะได้เจอกัน แต่ใครจะไปรู้ละ ว่านั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเราคุยกัน จู่ๆมันก็ห่างจากเราไป ไม่มีใครรู้สาเหตุ เราถามมันแล้ว แต่ก็โดนเมิน ทุกคนชอบยัดเยียดให้เราไปง้อมัน ชอบบอกว่าให้ลดทิฏฐิลงบ้าง ชอบมาพูดว่าศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เราถามก็ไม่ตอบ ใครมันจะไปรู้กับมัน เราก็คิดไปว่าเดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็คุยกันเองแหละ เราคิดงี้ทุกวันเลยนะ แต่เหมือนว่าจะคิดผิด มันไม่กลับมา มันไม่แคร์เรา ไม่มองเรา มันเมินเราไป เราพยายามทำใจแล้ว นี่ก็ผ่านมา2เดือน แต่มันทำได้ที่ไหนละ เจอหน้ากันทุกวันและที่เจ็บกว่านั้นคือมันทำกับเพื่อนเรา เหมือนกับที่ทำกับเราทุกอย่าง ตอนนี้เราว่าเพื่อนเราคงทำหน้าที่ทุกอย่างแทนเราได้หมดแล้ว เราควรยินดีกับเพื่อนนะ แต่เราเจ็บมากเลย เรากลายเป็นคนที่ไม่มีความร่าเริงไปเลย เราหมดแรงที่จะมารร.มาก เราไม่อยากเห็นภาพพวกนั้น เรากลายเป็นคนที่นั่งร้องไห้ทุกวัน จนวันนี้เราสอบ จากปกติที่เราทำข้อสอบได้สบายๆ ได้ที่1แบบชิวๆมาตลอด วันนี้เรารู้เลยว่าเราไม่มีสติมากพอจะทำข้อสอบ จิตมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย สมาธิเราไม่มี ความสุขเราก็ไม่มี ชีวิตเรามันกลับไปเป็นคนนิสัยเสียขี้หงุดหงิด เพราะตอนนี้เราไม่มีคนที่เราจะเป็นแสงสว่างให้แล้ว คนๆนั้นเขามีแสงใหม่แล้ว เราไม่มีเหตุผลที่จะเป็นคนร่าเริงแล้วละ พอเป็นอย่างงี้ เราเลยเพิ่งรู้ว่า สำหรับเรามันสำคัญมากจริงๆ มันไม่ใช่แค่ความชอบทั่วๆไปที่เราเคยมี เรารักมันโดยที่หวังแค่ว่าอยากให้มันได้ดี อยากให้มันมีความสุข แต่วันนี้มีคนทำหน้าที่นั้นแทนแล้ว เราก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้ว มันเคว้งคว้างมาก วังเวง ในใจมันกลวง ใจมันโบ๋ ว่างเปล่ามากเลยละ ไม่นึกเลยว่าจะเจอคำว่า 'รัก' เร็วขนาดนี้ พอขาดไปแล้วรู้สึกหมดแรงเลย หวังแค่ว่าวันนึงเราจะเจอคนที่แทนที่มันได้ เหมือนที่มันเจอคนที่แทนที่เราได้เหมือนกัน
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เห้อ รู้สึกโล่งเลยค่ะที่ได้ระบายออกมาทั้งหมด
ความในใจของผู้หญิงคนนึงที่เพิ่งเคยรู้สึก 'รัก' ใครคนนึง
เรื่องของเรามันมีอยู่ว่า ตัวเราอยู่รร.ที่ว่าถ้าตอนม.1อยู่ห้องไหนก็จะอยู่ห้องนั้นไปตลอดม.ต้น ไม่มีการเปลี่ยนห้องใดๆ เรามีเพื่อนคนนึงที่ทำให้เรายิ้มได้เสมอ มันเป็นคนที่ใครๆก็รู้ว่าเป็นขี้อ่อย เฟรนด์ลี่ ตอนแรกที่ไม่ค่อยรู้จักกัน เราก็เฉยๆกับมัน แต่พอรู้ว่าแบบ เออเราชอบเล่นเกมเหมือนกันเลย พวกเราก็เลยคอลกลุ่มเล่นเกมกันทุกวัน ทำให้บางทีเราก็มีใจให้มันบ้าง แต่มันก็จบลงเท่านั้นแหละ เพราะเพื่อนเรามาบอกว่าชอบมัน เราเลยทำได้แต่ตัดใจ ทำไงก็ทำไม่ได้ เราเลยไปหาคนอื่น คนที่ที่แทนมันได้ ลองชอบคนอื่นดู แต่ก็ไปไม่รอด เราไม่รู้สึกอะไรกับใครเลย สุดท้ายก็เหลือแต่มัน คนที่คอยอยู่ข้างๆกันตลอด คอยเล่นกีตาร์ให้ฟังตอนเบื่อๆ อยู่เล่นเกม ฟังเราบ่น นอนดึกไปด้วยกัน ช่วยกันทำงาน เป็นคนที่บอกข้อเสียของเราเพื่อให้ปรับปรุง ถึงแม้เราจะแย่ขนาดไหนก็ไม่ทิ้งกัน ไม่ด่า ไม่หงุดหงิด อดทนเราได้ตลอด เป็นห่วงกันตลอด เวลาเราเศร้าก็ทำให้ยิ้มได้เสมอ เวลาเราท้อก็พาไปทำอะไรต่างๆให้ลืมเรื่องร้ายๆ มันเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงมากเลยล่ะ แต่มันก็ลดกำแพงของมัน มันเลือกที่จะพูดทุกๆอย่างกับเรา มันเป็นคนไม่ง้อใคร แต่มันเลือกที่จะง้อเรา จนวันนึงมันทำให้เราคิดว่ามันมีใจให้เรารึเปล่า? วันนั้นเราไปเข้าค่ายกัน มันเอามือมารองให้เราตีตลอดทาง มันยิ้มอย่างเดียวเลย มันลูบหัวเรา มันแกล้งเรา เราเลยง้างมือจะดีด มันล้อเลียนเรา แล้วมันก็เอานิ้วมาคล้องนิ้วเราแล้วยิ้ม พวกเรานั่งคุยกันไปทั้งขาไปและกลับ ยอมรับเลยว่าตอนนั้นมีความสุขมาก แต่อีกใจก็รู้สึกผิดกับเพื่อนตัวเอง ทั้งๆที่เป็นงั้น แต่ก็ตัดใจไม่ได้ เราก็เลยปล่อยเลยตามเลย พวกเราใช้ชีวิตกันปกติ ให้มันลอกการบ้าน วิ่งไล่ตีกัน มันเอาเสื้อกันหนาวมาคลุมหัว จับแก้มกัน นั่งมองตากันทุกคาบ เป็นงี้ทุกวันจนชินเลย แล้วจู่ๆมันก็ชมเราว่าเราน่ารัก แต่ในคำชมก็ต้องมีคำด่าว่าเราดำกับแบน พอเป็นงี้นานๆเข้า เราโกรธเลยด่าไป มันก็ดูตกใจ มันก็บอกกลับมาว่าล้อเล่น บอกว่าเราน่ารักแล้ว ทุกการกระทำของเรา ทุกคำพูดของเรา มันจำได้ทั้งหมด มันเป็นความรู้สึกที่ดีใจมากเลยนะ ที่จะมีใครสักคนที่ไม่ใช่พ่อแม่ที่จะจำเรื่องราวของเราได้ทั้งหมด ชอบอะไรก็รู้หมด มีปมอะไรรู้หมด รู้ทุกอย่าง ใส่ใจทุกอย่าง โกรธแทนเวลาที่มีใครทำให้เราร้องไห้ พวกเราใกล้กันมากจริงๆ จนมันเอาโทรศัพท์เราไปเล่น มันบอกมันอยากรู้ว่าทำไรบ้าง มันอ่านทุกอย่างที่เราบันทึกในig เราบอกได้ตามตรงเลยว่าเราชอบมันมากจริงๆ
เวลาผ่านไปไม่นานเราก็ขึ้นม.3กัน ก่อนเปิดเรียนเราไม่ยอมเล่นเกมกับมัน เรานั่งคุยกับมันเฉยๆ เราตั้งหน้าตั้งตารอวันพรุ่งนี้ที่เราจะได้เจอกัน แต่ใครจะไปรู้ละ ว่านั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเราคุยกัน จู่ๆมันก็ห่างจากเราไป ไม่มีใครรู้สาเหตุ เราถามมันแล้ว แต่ก็โดนเมิน ทุกคนชอบยัดเยียดให้เราไปง้อมัน ชอบบอกว่าให้ลดทิฏฐิลงบ้าง ชอบมาพูดว่าศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เราถามก็ไม่ตอบ ใครมันจะไปรู้กับมัน เราก็คิดไปว่าเดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็คุยกันเองแหละ เราคิดงี้ทุกวันเลยนะ แต่เหมือนว่าจะคิดผิด มันไม่กลับมา มันไม่แคร์เรา ไม่มองเรา มันเมินเราไป เราพยายามทำใจแล้ว นี่ก็ผ่านมา2เดือน แต่มันทำได้ที่ไหนละ เจอหน้ากันทุกวันและที่เจ็บกว่านั้นคือมันทำกับเพื่อนเรา เหมือนกับที่ทำกับเราทุกอย่าง ตอนนี้เราว่าเพื่อนเราคงทำหน้าที่ทุกอย่างแทนเราได้หมดแล้ว เราควรยินดีกับเพื่อนนะ แต่เราเจ็บมากเลย เรากลายเป็นคนที่ไม่มีความร่าเริงไปเลย เราหมดแรงที่จะมารร.มาก เราไม่อยากเห็นภาพพวกนั้น เรากลายเป็นคนที่นั่งร้องไห้ทุกวัน จนวันนี้เราสอบ จากปกติที่เราทำข้อสอบได้สบายๆ ได้ที่1แบบชิวๆมาตลอด วันนี้เรารู้เลยว่าเราไม่มีสติมากพอจะทำข้อสอบ จิตมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย สมาธิเราไม่มี ความสุขเราก็ไม่มี ชีวิตเรามันกลับไปเป็นคนนิสัยเสียขี้หงุดหงิด เพราะตอนนี้เราไม่มีคนที่เราจะเป็นแสงสว่างให้แล้ว คนๆนั้นเขามีแสงใหม่แล้ว เราไม่มีเหตุผลที่จะเป็นคนร่าเริงแล้วละ พอเป็นอย่างงี้ เราเลยเพิ่งรู้ว่า สำหรับเรามันสำคัญมากจริงๆ มันไม่ใช่แค่ความชอบทั่วๆไปที่เราเคยมี เรารักมันโดยที่หวังแค่ว่าอยากให้มันได้ดี อยากให้มันมีความสุข แต่วันนี้มีคนทำหน้าที่นั้นแทนแล้ว เราก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้ว มันเคว้งคว้างมาก วังเวง ในใจมันกลวง ใจมันโบ๋ ว่างเปล่ามากเลยละ ไม่นึกเลยว่าจะเจอคำว่า 'รัก' เร็วขนาดนี้ พอขาดไปแล้วรู้สึกหมดแรงเลย หวังแค่ว่าวันนึงเราจะเจอคนที่แทนที่มันได้ เหมือนที่มันเจอคนที่แทนที่เราได้เหมือนกัน
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เห้อ รู้สึกโล่งเลยค่ะที่ได้ระบายออกมาทั้งหมด