[CR] เปรู กับภาพความประทับและความรู้สึก

ในที่สุดก็มาถึงบทสรุปของความประทับใจในการเดินทางท่องเที่ยว ประเทศเปรู ประเทศที่ไม่เคยใฝ่ฝันว่าจะได้ไป สำหรับการเดินทางตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ
สามารถเข้าไปดูตามกระทู้ด้านล่างนี้ได้เลย
ตอนที่ 1 https://pantip.com/topic/39053688
ตอนที่ 2 https://pantip.com/topic/39053971
ตอนที่ 3 https://pantip.com/topic/39054293

ตอนแรกที่จะไปประเทศเปรู จุดมุ่งหมายก็คงเหมือนหลาย ๆ ท่าน คือต้องไปเยี่ยม Machu Picchu แต่ก็จิตนาการไม่ถูกนะว่า อะไรที่ทำให้ Machu Picchu เป็นที่นิยมได้มากขนาดนี้ อะไรที่ทำให้ผู้คนมากมาย เดินทางไปยังสถานที่แห่งนี้ และกลับมาพร้อมกับความประทับใจได้อย่างไร สถานที่แห่งนี้มีอะไรดีอย่างนั้นหรือ นี่คือคำถามที่วนอยู่ในหัว เพราะการแค่เห็นรูปภาพ เราก็ยังไม่สามารถเข้าถึงความรู้สึกต่าง ๆ ได้อย่างเต็มที และแล้วเมื่อความจริงปรากฎอยู่ตรงหน้า และได้มายืนอยู่ตรงจุดนั้นจริง ๆ ก็เข้าใจความรู้สึกว่า เพราะอะไร และสาเหตุใด

พร้อมแล้วหรือยัง ออกเดินทางกันเถอะ
บนรถไฟ มีการเสริฟของว่าง ชา กาแฟ และน้ำผลไม้  พร้อมทั้งขนมเค้ก แก้หิวไปได้นิดหน่อย
ระหว่างเดินทางก็ถูกโหมโรง ด้วยบรรยากาศ ขุนเขา และป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ ความรู้สึกเหมือนตัวเราเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ที่ถูกขุนเขา อันสูงใหญ่ โอบกอด อยู่ตลอดเวลา ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่ และอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ตลอดระยะเวลาเดินทางที่ได้สัมผัสกับบรรยากาศ ตลอดรายทาง มันช่างเป็นความประทับใจแรกที่มีต่อการเดินทางในครั้งนี้จริง ๆ การได้ชม บรรยากาศข้างทาง ก็เปรียบเหมือน อาหารเรียกน้ำย่อย ก่อนไปสู่อาหารจานหลัก นั้นเอง
มาถึงแล้ว ได้รับการต้อนรับจาก นกพิราบตัวน้อย ที่ออกมาโบยบินให้นักท่องเที่ยวได้ชื่นชม
ตั๋วรถบัสพร้อม เดินทางไปขึ้นรถกันเลย ไม่ไกลจากสถานีรถไฟ ประมาณ 500 เมตร ก็ถึงแล้ว หาไม่ยาก เพราะคุณจะเห็นนักท่องเที่ยวมายืนรอรถแถวยาวมาก รถบัสจะแวะเวียนมารับนักท่องเที่ยวตลอดวัน 
ทางนี้ไม่ใช่ทางไป Machu Picchu นะ ข้างบนนี้จะเป็นร้านค้า โรงแรม โบสถ์ โรงเรียน สถานกีฬา ทางที่เราจะไปอยู่ตรงข้าม
ถึงแล้ว นั่งรถมาเกือบ ครึ่งชั่วโมง เส้นทางขึ้นเขา เป็นทางลูกรัง ฝุ่นเยอะ แต่ก็มีรถมารดน้ำ เพื่อลดฝุ่นตลอดวัน มาถึงปุ๊บ คนแน่นมาก ส่วนมากนักท่องเที่ยวนิยมมาช่วงเข้า และไหน ๆ เราก็เดินทางมาเกือบครึ่งโลก เราจะต้องสัมผัสกับสถานที่แห่งนี้ให้เยอะที่สุด จึงได้ซื้อตั๋วเข้าเยี่ยมชม จำนวน 3 รอบ โดยเป็นตั๋วรอบเช้า , รอบบ่าย และ เช้าวันต่อมา โดยที่รอบแรกเป็นการสัมผัสกับ Machu Picchu พร้อมไกด์ท้องถิ่น รอบที่สอง พาไปเดินดูสะพานของชาวอินคาในอดีต หรือ Inka Bridge  และวันต่อมา จะพาไปชม ประตูพระอาทิตย์หรือ Sun Gate  (เป็นอีกมุมที่เหมาะกับการถ่ายรูป Machu Picchu มุมกว้าง)
ต้องมีหนังสือเดินทางยืนยันตัวตนด้วยนะ เค้าคงกลัวว่าเข้าไปแล้วไม่กลับออกมา เพราะมันน่าค้นหาจริง ๆ นั้นแหละ มีมนต์ขลัง และเหมือนเราได้รับพลังงานบางอย่างอยู่ตลอดเวลา เป็นพลังงานที่ทำให้เรา ตะลึงกับสถานที่ บรรยากาศ ไม่แปลกใจเลยว่า ใครที่ผ่านเข้าไป กลับออกมาพร้อมความประทับใจ
เนื่องจากภูมิประเทศอยู่เหนือระดับน้ำทะเลหลายพันเมตร ทำให้อากาศค่อนข้างน้อย อากาศก็ร้อนได้ใจ และเป็นการเดินขึ้นเขาที่ใช้พลังงานอย่างมาก ก็ค่อย ๆ เดิน เดินไปถ่ายรูปไป เดินไปพักไป ไม่ต้องรีบ ประมาณ 15 นาที ก็จะถึงจุดถ่ายรูปแล้ว อดทนอีกนิดนะ ความมหัศจรรย์กำลังรอเราอยู่ ไปกันต่อเลย

และแล้วก็มาถึงจุดถ่ายรูป เรามาแหม่มโพธิ์ดำมาเที่ยวด้วย จะพานางไปเที่ยวด้วยตลอด นางน่ารัก ไม่งอแง พกไปเป็นยันต์คุ้มครอง ให้แคล้วคลาดจากภัยต่าง ๆ ที่จะเยือน 555 รตน
ตรงกลางของภาพนี้ คือประตูพระอาทิตย์ หรือ Sun Gate เดียวจะพาไปดูเช่นกัน ว่าถ้ามองมาจากทางนั้น จะเห็น Machu Picchu เป็นอย่างไร บอกได้เลยว่า สวยมาก และเป็นอีกมุมที่แนะนำว่า ต้องขึ้นเขาไปถ่ายให้ได้ เหนื่อยไหม เหนื่อยมาก แต่มันก็คุ้มค่านะ ใช้เวลาขึ้นเขาประมาณ 1 ชั่วโมง
ชมภาพกันไปยาว ๆ เลยนะ ไม่บรรยายละกัน เพราะจำไม่ได้แล้วว่า ไกด์เล่าอะไรให้ฟังบ้าง แบบว่าอากาศมันร้อน เลยหนีไปหลบในร่มตลอด ตอนที่ไกด์พยายามเล่าประวัติให้ฟัง 
นาฬิกาของชาวอินคา โดยดูจากแสงพระอาทิตย์ที่ตกกระทบผิวน้ำ (ไกด์บอกมาแบบนี้)
 
รอบที่สอง ตอนบ่าย พาไปเดินสะพานของชาวอินคาในอดีต
ต้องมีการลงชื่อก่อนที่จะเข้าไป และตอนที่กลับออกมาเซ็นต์ชื่ออีกที ใครจะฝากสัมภาระก็ฝากได้ที่นี่
ใช้เวลาเดินเท้าตามทาง เลาะตามแนวเขาไปประมาณ 20 นาทีก็ถึง แล้วเราจะเจอกับประตูปิดตาย ห้ามผ่าน แล้วสะพานอินคา อยู่ไหนเนี่ย 
มาถึงก็ต้องตะลึงกับสะพานอินคา มีแค่นี้จริง ๆ สะพานไม้ ก็นึกเสียเวลามาเดินกินลม ชมวิว

วันต่อมา เราจะพาดูประตูพระอาทิตย์ กับอีกมุมที่น่าประทับ ออกเดินทางกันเลย
ศึกษาเส้นทางก่อนเดินทาง 
เส้นทางก็ไม่ได้โหดมาก แนะนำให้พกน้ำมาด้วย เหงื่อออกเยอะมาก ท้าทายกำลังขาสุด ๆ

ในที่สุดก็เดินทางมาถึง ความยิ่งใหญ่ที่ภาพเองอาจจะบรรยายความรู้สึกไม่ได้เท่า ต้องมาสัมผัสเอง จริง ๆ

นี่คือบรรยายกาศภายในชุมชน
จนกว่าจะพบกันใหม่ สวัสดี