เรื่องทีอยู่ว่า
เรากับเค้าเริ่มจากคำว่า #พี่น้อง หมายถึงเรากับเค้าตอนแรกก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน รู้จักกันมานานพอสมควรแต่อยู่มาวันหนึ่งพี่เค้ากลับเลิกกับแฟนที่คบกันมาเป็น 10 ปี เราก็ดูออกเลยว่าพี่เค้าเสียใจมาก เรากับพี่ที่ร่วมงานกันอีกคนไปช่วยเขาขนของออกจากบ้านผู้หญิงคนนั้น ในช่วงแรกเราพยายามติดต่อพี่เขาเช้าโทรหา เย็นเรียนเสร็จพาไปกินข้าว เป็นแบบนี้อยู่ได้สักอาทิตย์นึงเต็มๆ เราสงสานเค้าที่เค้าร้องให้เสียใจ เราก็บอกพี่เขาไปว่า “งั้นไปอยู่กับหนูก่อนมั้ยอยู่คนเดียวมันจะคิดมาก” (อาจจะฟังดูแรดนะแต่ตอนนั้นมันก็ยังไม่ได้คิดอะไรไง ด้วยความห่วงพวกพ้องอ่ะ งดดราม่าเนอะ) พี่เขาก็ตอบตกลง พี่เขาก็เก็บเสื้อผ้าบางส่วนไปอยู่กับเรา เช้าก่อนเราจะไปเรียน เราก็จะหาของกินมาวางไว้บนโต๊ะ เที่ยงรีบกลับมาดูว่าพี่เขายังอยู่มั้ย พอเรียนเสร็จ เราจะชวนพี่เขาออกไปข้างนอก นั่งรถเล่นบ้าง กินข้าวข้างนอกบ้าง เป็นแบบนี่มาเลื่อยๆจน 1 เดือนกว่าๆ อาการพี่เขาเริ่มดีขึ้น เริ่มยิ้มได้ เริ่มหัวเราะแบบเป็นตัวของตัวเองได้ เราเริ่มรู้สึกแปลกๆ รู้สึกมีความสุขที่เห็นพี่เขายิ้ม เริ่มรู้สึกหึง/หวงเวลามีคนโทรเข้า-โทรออก รวมไปถึงเวลาที่พี่เขาพูดหวานกับคนอื่น หรือพูดง่ายๆก็ เหมือนความรู้สึกเรามันกำลังจะเปลี่ยนจากระกแบบพี่ชาย กลายเป็นรักแบบคนรัก เราคิดอยู่นาน จนตัดสินใจบอกความในใจนี้ออกไป คำตอบที่ได้กลับคืนมาคือ “พี่ก็รู้สึกนะ พี่รู้สึกโอเคมากเลยที่ได้อยู่กับหนู หนูพยายามทำทุกอย่างให้พี่ดีขึ้น จนตอนนี้พี่รู้สึกดีขึ้นมาระดับนึง งั้นเราลองมาคุยๆดันดูมั้ย?” เราก็ตอบพี่เขาไปว่า “เอาดิ แต่ยังไม่ต้องมีใครรู้นะ” เราอยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตประจำวันด้วยกันมา ราวๆ 6 เดือน (บางคนบอกอาตจะแค่ 6 เดือนไม่ได้ผูกพันอะไรมากหรอก แต่สำหรับเรา มันเป็น 6 เดือนที่อยู้ด้วยกันทุกวัน ใช้ชีวิตด้วยกันทุกวัน) อยู่มาวันนึง เขามาบอกเราว่า “น้องสาวผู้หญิงคนนั้นโทรมา บอกว่าหลานชายเค้าไม่ยอมไปเรียน (หลานชานหมายถึงลูดของน้องสาวอฟนเก่าที่เจาเลี้ยงมาตั้งแต่แรกเกิด) พี่ขอกลับไปบ้านหลังนั้นเพื่อไปรับหลานไปเรียนทุกเช้าได้มั้ย” ด้วยความที่ เออเราเคยเลี้ยงหลานมาเราเข้าใจ เราก็ตอบไปว่า โอเค ได้เลย หลังจากนั้น จันทร์-ศุกร์ เราจะต้องปลุกเขา 6 โมงเช้าทุกวัน เพื่อเขาจะได้ไปรับหลานไปส่งโรงเรียน ก็เป็นแบบนี้มาเลื่อยๆ หลังจากนั้นผ่านไปประมาณ เดือนกว่าๆ เราไม่ค่อยอยากกลับห้อง ไม่ค่อยกลับมากินข้าวด้วย คือเอาง่ายๆ ชีวิตประจำวันของเราสองคนเริ่มเปลี่ยรไป เรามาจับได้ว่า เขายังติดต่อกับแฟนเก่าอยู่ ตอนแรกก็ไม่ได้โวยวายนะ เพราะยังไม่ได้ตกลงว่าเป็นอะไรกัน จนมันเริ่มรู้สึกว่า เขาไม่ให้เกียรติเรา เรากับพี่เขาเริ่มทะเลาะบ่อยขึ้น ทะเลาะทุกวัน เรื่องผู้หญิงคนนี้ จนวันนึง จู่ๆผู้หญิงคนนี้ก็โทรหาเรา ละบอกเราว่า “อะมันมาทีหลังเข้าใจมั้ย ว่ามันมาทีหลัง” ถามว่าโมโหมั้ย ตอบเลยมาก ที่สุดของความอดทน เราก็เคลียกับพี่เขานะ ว่าเกิดไรขึ้น พี่เขาก็เล่าๆๆๆๆ ละมาสดุดตรงประโยคที่ว่า “เขาพยายามอยากคืนดีกับพี่อ่ะ” ด้วยความที่ตอนนั้นคิดว่า “อี
!! ตอนไปมีคนอื่น
ไม่คิดพองี้จะมาเอาคืน กว่ากูจะรักษาใจเขาได้ กูโคตรเหนื่อย กูไม่ยอมให้คืนง่ายๆหรอก” (ขออภัยในคำหยาบ) เราตะโกนใส่หน้าพี่เขา แต่พี่เขาก็กอดเรา พร้อมบอกเราว่า “ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ไม่กลับไปพี่รู้ว่าใครพยายามรักษาพี่” เราก็เชื่อเขาเฉยเลยนะ จนอยู่มาวันนึง เรารู้สึกแปลกๆ เหมือนเซ้นผู้หญิงมันบอก เขาบอกเราว่า “วันนี้พี่จะพาหลานไปตัดผมนะ อาจจกลับห้องดึกหน่อย” รอบก็โอเค พี่เขาก็ขับรถออกไป เราทิ้งช่วงไม่นาน รีบขับมอไซตามไป แต่ไม่ทัน จึงขับไปดูร้านตัดผมที่เขาตัดประจำ แต่ไม่เจอรถ และร้านเปิดอยู่ เราตะหงิดๆใจ เลยขับรถไปดูที่บ้านผู้หญิงคนนั้น ปรากฏว่า มีรถพี่เขาจอดอยู่ในรั้วบ้าน เราเลือกที่จะเงียบ ไม่พูดอะไร ทำตัวปกติ หลังจากนั้นทุกครั้งที่พี่เขาออกไปทำธุระข้างนอก โดยจะมีผู้หญิงคนนี้ไปด้วย (ซึ่งพี่เขาบอกว่าพี่ไม่ได้คิดอะไร) เราจะขับมอไซตาม จนวันนึง เราโทรกลับไปด่าผู้หญิงคนนั้นด้วยถ้อยคำที่แรงมาก จนผู้หญิงคนนั้น หลุดปากออกมาว่า เขาเป็นคนโทรกลับมาหากูเอง เขาพยายามมาง้อขอคืนดีกูเอง ทั้งๆที่กูก็บอกเขาไปแล้วว่า ดูๆกันไปก่อน และยังเล่าความจริงหลายๆอย่าง ซึ่งมันตรงข้ามกับสิ่งที่พี่เขาบอกเราทุกอย่าง เราก็เรียกพี่เขามาคุยว่าจะเอาไง เราถามพี่เขาไปว่า “พี่ทำแบบนี้ได้ไง พี่หลอกหนูมาตลอด 3 เดือน พี่โกหกทุกอย่าง พี่ทำทำไม” เขาไม่ตอบ พร้อมกับพูดว่า พอเถอะ พี่ว่าพี่พยายามโกหกตัวเองมาตลอดว่าพี่เกลียดผู้หญิงคนนั้น จริงๆแล้วพี่ยังรักเค้าทั้งใจ แต่พี่อยู่กับหนูเพราะพี่รู้สึกดีที่ได้อยู่กับหนู สุดท้ายก็ จบไม่สวยค่ะ แยกกันไป เราเลิกคิดต่อกันประมาน 2-3 แต่ในระยะ 2-3 เดือนเราบอกตัวเองตลอดว่าเราเกลียดพี่เจาเราโกรธพี่เขา ที่ทำกับเราเจ็บมาก เราไม่เคยบอกคนรอบข้างว่าทำไมถึงจบไม่สวยเรากลัวคนอื่นมองพี่เขาไม่ดี จู่ๆวันนึง มันก็มีเหตุที่ทำให้เราต้องคุยกับพี่เขา ช่วงแรกๆก็คุยแต่เรื่องงาน ก็ปกติเนาะ ทำงานด้วยกันไม่คุยกัรมันคงเป็นไปไม่ได้ พอพักหลังๆมา เราคุยกันบ่อยขึ้น พี่เขาก็กลับมาหา มานอนด้วยเกือบจะทุกคืน เราเลยแน่ใจตัวเองว่าเรายังรักเขาอยู่ทั้งใจ เรายังลืมเขาไม่ได้ เราหลอกตัวเองมาตลอดว่า เราเกลียดเขา เรากับพี่เขาก็ตกลงกันว่า เออนิพี่มัคนคุยด้วยนะ ซึ่งเวลาเขาโทรมาหนูต้องเงียบนะ เราก็ตอบว่า โอเคได้ แต่นั้นมันแค่ช่วงแรก ที่เรารับไป พักหลังๆ เราเริ่มรู้สึกว่า เรามันแค่ตัวสำรอง คือ อยากมาก็มาไม่อยากมาเขาก็ไม่มา งี้อ่ะ เราง่ายๆคือ เราให้ความสำคัญพี่เขามาก แต่ในทางตรงกันข้าท พี่เขากลับคุยกับผู้หญิงคนนั้นทั้งๆที่ตัวยังอยู่กับเรา แต่พี่เขามีข้อดีนะ เห็นพูดมาทั้งหมด เวลาเราทะเลาะกับครอบครัว พี่เขาก็คอยปลอบ คอยอยู่ข้างๆให้ซบไหล่ พี่เขาชอบทำให้เราหัวเราะ ชอบทำให้เรายิ้มแบบลืมโลกไปเลย หรือรวมไปถึง ยาวเดือนที่ค่าใช้จ่ายไม่พอ เขาก็ออกให้ตลอด เรารู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่กอดพี่เขาจนหลับ จนตื่นมาเขาก็ยังไม่ยอมปล่อย แต่รู้สึกไม่โอเคเลยเวลาเห็นเขาคุยโทรศัพท์กับคนคุยของเขา ซึ่งเขาบอกว่า พี่ไม่ได้ไปหาเขาเหมือนหนูเลยนะ แต่พี่คุยกับเขาแล้วพี่สบายใจ แค่นั้นเอง เป็นแบบนี้มาเลื่อยๆ นับต้องแต่กลับมาคุยกัน จนตอนนี้จะเข้าเดือนที่ 3 แล้ว เราอยากถามว่า เราควรอยู่ที่ตรงนี้ต่อมั้ย หรือเราควรเอาตัวเองออกจากความสัมพันที่ไม่มีชื่อเรียกนี่ซะ จะไปก็คิดถึงความสุขที่ได้อยู่กับเขา แต่อยู่ก็รู้สึกแย่ที่เห็นเขาคุยดีกับผู้หญิงคนอื่น 😔
ควรจะสานความสัมพันต่อมั้ยหรือหยุดแค่นี้?
เรากับเค้าเริ่มจากคำว่า #พี่น้อง หมายถึงเรากับเค้าตอนแรกก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน รู้จักกันมานานพอสมควรแต่อยู่มาวันหนึ่งพี่เค้ากลับเลิกกับแฟนที่คบกันมาเป็น 10 ปี เราก็ดูออกเลยว่าพี่เค้าเสียใจมาก เรากับพี่ที่ร่วมงานกันอีกคนไปช่วยเขาขนของออกจากบ้านผู้หญิงคนนั้น ในช่วงแรกเราพยายามติดต่อพี่เขาเช้าโทรหา เย็นเรียนเสร็จพาไปกินข้าว เป็นแบบนี้อยู่ได้สักอาทิตย์นึงเต็มๆ เราสงสานเค้าที่เค้าร้องให้เสียใจ เราก็บอกพี่เขาไปว่า “งั้นไปอยู่กับหนูก่อนมั้ยอยู่คนเดียวมันจะคิดมาก” (อาจจะฟังดูแรดนะแต่ตอนนั้นมันก็ยังไม่ได้คิดอะไรไง ด้วยความห่วงพวกพ้องอ่ะ งดดราม่าเนอะ) พี่เขาก็ตอบตกลง พี่เขาก็เก็บเสื้อผ้าบางส่วนไปอยู่กับเรา เช้าก่อนเราจะไปเรียน เราก็จะหาของกินมาวางไว้บนโต๊ะ เที่ยงรีบกลับมาดูว่าพี่เขายังอยู่มั้ย พอเรียนเสร็จ เราจะชวนพี่เขาออกไปข้างนอก นั่งรถเล่นบ้าง กินข้าวข้างนอกบ้าง เป็นแบบนี่มาเลื่อยๆจน 1 เดือนกว่าๆ อาการพี่เขาเริ่มดีขึ้น เริ่มยิ้มได้ เริ่มหัวเราะแบบเป็นตัวของตัวเองได้ เราเริ่มรู้สึกแปลกๆ รู้สึกมีความสุขที่เห็นพี่เขายิ้ม เริ่มรู้สึกหึง/หวงเวลามีคนโทรเข้า-โทรออก รวมไปถึงเวลาที่พี่เขาพูดหวานกับคนอื่น หรือพูดง่ายๆก็ เหมือนความรู้สึกเรามันกำลังจะเปลี่ยนจากระกแบบพี่ชาย กลายเป็นรักแบบคนรัก เราคิดอยู่นาน จนตัดสินใจบอกความในใจนี้ออกไป คำตอบที่ได้กลับคืนมาคือ “พี่ก็รู้สึกนะ พี่รู้สึกโอเคมากเลยที่ได้อยู่กับหนู หนูพยายามทำทุกอย่างให้พี่ดีขึ้น จนตอนนี้พี่รู้สึกดีขึ้นมาระดับนึง งั้นเราลองมาคุยๆดันดูมั้ย?” เราก็ตอบพี่เขาไปว่า “เอาดิ แต่ยังไม่ต้องมีใครรู้นะ” เราอยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตประจำวันด้วยกันมา ราวๆ 6 เดือน (บางคนบอกอาตจะแค่ 6 เดือนไม่ได้ผูกพันอะไรมากหรอก แต่สำหรับเรา มันเป็น 6 เดือนที่อยู้ด้วยกันทุกวัน ใช้ชีวิตด้วยกันทุกวัน) อยู่มาวันนึง เขามาบอกเราว่า “น้องสาวผู้หญิงคนนั้นโทรมา บอกว่าหลานชายเค้าไม่ยอมไปเรียน (หลานชานหมายถึงลูดของน้องสาวอฟนเก่าที่เจาเลี้ยงมาตั้งแต่แรกเกิด) พี่ขอกลับไปบ้านหลังนั้นเพื่อไปรับหลานไปเรียนทุกเช้าได้มั้ย” ด้วยความที่ เออเราเคยเลี้ยงหลานมาเราเข้าใจ เราก็ตอบไปว่า โอเค ได้เลย หลังจากนั้น จันทร์-ศุกร์ เราจะต้องปลุกเขา 6 โมงเช้าทุกวัน เพื่อเขาจะได้ไปรับหลานไปส่งโรงเรียน ก็เป็นแบบนี้มาเลื่อยๆ หลังจากนั้นผ่านไปประมาณ เดือนกว่าๆ เราไม่ค่อยอยากกลับห้อง ไม่ค่อยกลับมากินข้าวด้วย คือเอาง่ายๆ ชีวิตประจำวันของเราสองคนเริ่มเปลี่ยรไป เรามาจับได้ว่า เขายังติดต่อกับแฟนเก่าอยู่ ตอนแรกก็ไม่ได้โวยวายนะ เพราะยังไม่ได้ตกลงว่าเป็นอะไรกัน จนมันเริ่มรู้สึกว่า เขาไม่ให้เกียรติเรา เรากับพี่เขาเริ่มทะเลาะบ่อยขึ้น ทะเลาะทุกวัน เรื่องผู้หญิงคนนี้ จนวันนึง จู่ๆผู้หญิงคนนี้ก็โทรหาเรา ละบอกเราว่า “อะมันมาทีหลังเข้าใจมั้ย ว่ามันมาทีหลัง” ถามว่าโมโหมั้ย ตอบเลยมาก ที่สุดของความอดทน เราก็เคลียกับพี่เขานะ ว่าเกิดไรขึ้น พี่เขาก็เล่าๆๆๆๆ ละมาสดุดตรงประโยคที่ว่า “เขาพยายามอยากคืนดีกับพี่อ่ะ” ด้วยความที่ตอนนั้นคิดว่า “อี