เครียดเรื่อง "เรียน&เพื่อน" มากหาวิธีผ่อนคลาย

สวัสดีค่ะ เริ่มเลยนะคะคือ เรากับเพื่อนมีกันสองคนในห้องคือเรากับเพื่อนแอนตี้กัน แบบผู้หญิงทั้งห้องแอนตี้พวกเราแต่ก็มีประมาณ 5-6 คนที่ไม่ได้แอนตี้พวกเราแต่คือแบบบางทีเขาก็แสดงออกว่าเขาก็ไม่ได้ชอบเราแต่เขาก็ไม่ได้เกลียดเรา 5-6 นะคะ ที่เป็นผู้หญิง แล้วผู้หญิงในห้องมี 20 คน ผู้ชายมี 20 คน แต่ที่เราสังเกตกับเพื่อนมาแล้วคิดว่าผู้ชายก็เฉยๆกับพวกเราแต่ก็ไม่ได้เกลียดคือตั้งแต่เริ่มเปิดเทอม ม.4 มาเรามีกันสามคนค่ะ มีเราแล้วก็เพื่อนสนิทเราตอนม.ต้นแล้วก็เพื่อนสนิทเราตอนนี้เพื่อนสนิทเราตอนมต้นเขาเหมือนกับว่า แบบตีตัวออกห่างเพราะเรากับเพื่อนที่สนิทกันตอนนี้สนิทกันแล้วไม่ค่อยสนใจเขา เอาง่ายๆนะคะเพื่อนที่เราเล่นด้วยตอนนี้คือเรารู้จักกับเขาตั้งแต่ ป.4 แต่เพื่อนที่เราสนิทตอนมอต้นเรารู้จักกับเขาแค่ตอน ม.1 จนถึง ม.3 แล้วพึ่งมาสนิทกันจริงๆก็แค่ตอนม.2 จนถึงม.3ตอนจบแต่ขึ้นม.4 เราก็สนิทกับเขาแต่เราสนิทกับเพื่อนสนิทของเรามากกว่าแล้วตอนม. 3 อ่ะคือเขาก็ทำตัวแบบร้ายใส่เราพอตัวค่ะแล้วก็ไม่ค่อยสนใจเราแล้วก็มี มีกลุ่มใหญ่ๆ 6 คนสำหรับเราคือมันใหญ่มากนะคะในห้องแล้วก็แบ่งกันออกไป 3กับ3 จึงทำให้เรา ได้เล่นกัน 3 คน แต่ระยะที่เล่นกัน 3 คน เขาก็สนิทกับคนที่ 2 ของกลุ่มที่ไม่ใช่เราแล้วก็ปล่อยให้เราเดินคนเดียวอะไรอย่างนี้ค่ะ แล้วก็รู้สึกเสียใจมากเลยตอนม.3 จนมันขึ้นม.4 แล้วเราได้อยู่กับเขาแต่เพื่อนอีกคนหนึ่งคนที่สองคือเขาได้ไปอยู่อีกห้องนึงเพราะว่าเขาเรียนเก่งแต่พวกเราเรียนไม่เก่งเลยมาอยู่สายศิลป์ เรื่องประมาณ ม.3 ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ เอาง่ายๆคือเขาทำให้เราเสียใจมากกกก เข้าเรื่องของม.4ต่อ จนเวลาผ่านไป ของการเปิดเทอม ม.4 ได้ผ่านมาประมาณเกือบเดือนหนึ่งแล้วเรากับเพื่อนสนิทตอนม.ต้นก็ไม่ได้ผิดกันนะคะ  เหมือนกับเพื่อนร่วมห้อง จนเรารับนิสัยเพื่อนสนิทของเราตอนนั้นไม่ได้แล้วก็เลยไปเล่าให้เพื่อนสนิทตอน ม.ต้นฟังว่าเราไม่โอเคกับเขาตรงเนี่ยตรงเนี้ยแล้วมันก็บอกว่าให้เราอ่ะแยกออกมาจากเพื่อนสนิทเราตอนนี้ เราก็คิดอยู่ว่าเราจะออกมาดีไหมแล้วก็สัญญากับเขาแล้วว่าเราจะออกมา แต่พอทีนี้เราก็ออกมาไม่ได้เพราะว่าเราสนิทกันมากเราก็เลนบอกเขาไปตรงๆว่าเราไม่โอเคกับเขาตรงนี้นะเว้ยเขาก็พยายามปรับตัว แต่ว่าเรารู้สึกทำผิดกับเพื่อนสนิท ม.ต้นมาก เพราะว่าเราไปสัญญากับเขาแล้วแต่เราทำไม่ได้เราก็ไปขอโทษโดยดี เขาก็ไม่ได้อะไรแล้วเขาก็ให้อภัยเราแต่เขาขออย่างนึงไม่ให้เราโดดเรียน อ๋อเรากับเพื่อนสนิทเราชอบโดดเรียนมากก แบบโดดเรียนตอนเที่ยงโดดเรียนเลยมาวิชาเรียนบ้างอะไรบ้าง(แต่วิชาพวกนั้นไม่เช็คชื่อ) แต่พวกเราก็ไม่ได้เกเรขนาดที่จะแบบงานไม่ส่งไม่ตามงานในห้องไม่ไปหาครูคือพวกเราตามงานในห้องไปหาครูทุกครั้งเลยค่ะที่ออกไป งานในห้องเราก็ครบ  จนวันหนึ่ง เราทำไม่ได้ตามที่บอก เราก็เลยออกกลุ่มที่เพื่อนสนิทตอนม.ต้น มันได้สร้างเพื่อที่จะมาปรึกษากันเรื่องที่เราจะแยกกับเพื่อนสนิทของเรา คือเราก็รู้สึกผิดมากๆนะคะที่เพื่อนต้องแบบมาสร้างกลุ่มเพื่อบอกทุกคนในห้องว่าเราจะแยกออกจากเพื่อนสนิทแล้วเพื่อนสนิทตอนม.ต้น เราเหมือนจะย่ำเพื่อนสนิทเราตอนนี้ให้จมปักกับดินเลย แบบไม่ให้เขามีที่ยืนน่ะค่ะแบบไม่รับเขาอะไรอย่างนี้ เพื่อนสนิทเราเคยเล่าให้ฟังว่าตอนม.ต้น เขาเคยโดน bully แล้วเราก็ขอเพื่อนทุกคนนะคะว่าอย่าไปบูลลี่เขาเลยเราสงสารเขามากนะ เรารู้ว่านิสัยเขามันแย่น่ะ แบบบางนิสัยเขาก็ดีแล้วเขาก็ดีกับเรามากกว่านิสัยแย่ แล้วเราก็ยอมรับผิดของเขา อ๋อกลุ่มนั้นมีเพื่อนผู้หญิงเกือบทั้งห้องค่ะมีประมาณ 5-6 คนที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่ม เอาง่ายๆนะคะเหมือนกลุ่มเพื่อนสนิทเราตอนม.ต้น ทุกคนแล้วก็เลยมาอีกสองสามคนในห้องที่ไม่ได้อยู่กลุ่มกับเพื่อนสนิทเราตอนม.ต้น  คือเพื่อนสนิทของเราเขาเครียดมากเรื่องที่เขาจะย้ายห้องหรืออะไรต่างๆนานา คือเขาจะย้ายไปอยู่ห้องวิทย์คณิตไม่ก็จะดรอปเลย เราแบบตอนนั้นคือเราไม่ได้จะตามเพื่อนนะทุกคน แต่คือเราสงสารเขามากเราก็เลยชวนเขาโดดเลย เพื่อที่จะไปนั่งคุยกันแล้วให้เขาระบายทุกอย่างออกมา เรารับฟังทุกอย่างของเขาหมดเลยแล้วคือเราไม่อยากผิดต่อเขา เราก็เลยเอาความลับทุกอย่างที่เราไปบอกเพื่อนสนิทของเราตอนมอต้นให้เขาดูว่าเราทำอย่างนี้อย่างนี้นะ ว่าเราจะห่างจากเขานะตอนแรกแล้วเราก็ให้เขารู้ทุกอย่างเขาก็รับได้นะ เขาก็โอเคที่จะเปลี่ยนตัวเอง แล้วตอนแรกเขาก็ไล่เราด้วยให้เรากลับไปหาพวกนั้น แต่คือตอนนี้ทุกอย่างก็ลงตัวแล้วคือเราก็กลับมาโดดเรียนเหมือนเดิมแต่ก็โดดแบบคาบที่มันจะโดดได้จริงๆ แล้วก็คาบเที่ยงแต่งานเราก็ครบเหมือนเดิมไม่มีขาดไม่มีอะไรแต่เราเริ่มรู้สึกว่าเพื่อนในห้องเราแอนตี้พวกเราแล้วก็ ไม่คุยกับพวกเราพวกที่มันสร้างกลุ่มนั่นแหละ คือแบบมันชอบมาแซะพวกเรา ทะเลาะกับเพื่อนก็ไม่ได้แคร์ไม่ได้อะไรนะทุกคน จนแบบมาวันนี้ เราเป็นไรไม่รู้อ่ะทุกคนมันเครียดเครียดมากๆอ่ะแต่แบบไม่รู้สาเหตุเว้ย ก้อย เหมือนกับว่าคือเราไม่รู้ดิมันเครียดเรื่องอะไรแต่คือเรื่องโดดเรียนแล้วก็เครียดนะ แต่แบบเหมือนกับว่ามันมีอะไรหลายๆอย่างให้เราเครียดอ่ะทุกคนจนแบบเราไม่รู้เรานึกไม่ออกเราอยากออกไปเรียนอาชีวะแล้ว ไม่อยากเรียนห้องนี้เราอยาก ไปเรียนสายวิทย์คณิต เราอยากดรอปอะไรอย่างนี้ คือแบบงานมันก็ไม่ได้เยอะกันบ้านมันก็ไม่มีเลยนะเว้ยสายศิลป์แต่มันกับเราไม่โอเคกับเพื่อนรอบข้างเราทุกคนเวลาเราโหลดอ่ะเราไม่เคยเดือดร้อนพวกมันเลยนะเว้ยทุกคน แต่มันก็มาแซวพวกเราอ่ะเราก็ไม่โอเคอ่ะคือวันนั้นมันก็มากระซิบบอกว่าให้เราอ่ะเข้าเรียนได้แล้วเดี๋ยวจะไม่มีสิทธิ์สอบอะไรอย่างนี้แต่ทำนองที่พวกนางพูดอ่ะพูดแบบเป็นห่วงห่วงใยมากแต่ผ่านไปไม่ถึง 10 นาทีนางก็นินทา แล้วเพื่อเราได้ยินเพื่อนเราก็มาบอกเรา แล้วก็แบบเพื่อนเรายืนอยู่ดีๆใช่ไหมพวกนั้นก็แบบมาคุยโทรศัพท์ข้างๆแล้วก็บอกว่ารีบไปกันเถอะกูเบื่อขี้หน้าคนพวกนี้ บางทีก็แบบฮัลโหลอยู่โรงอาหารใช่ป่ะกูจะรีบไปกูเบื่อขี้หน้าคนแถวนี้ ทุกคนคือพวกนางแบบวอนตีนมากอ่ะแล้วก็ไม่เข้าใจนะเว้ยมาพูดดีกับเราทำไมอ่ะถ้าพูดดีแล้วจะทำอย่างนี้ แล้วอีกอย่างทุกคนเพื่อนสนิทเราตอนม.ต้นอ่ะเหมือนกับมัน ไปบอกคนทั้งกลุ่มเราตอนม.ต้น ว่าเรามันเป็นอย่างนี้เป็นอย่างนี้จนเพื่อนในกลุ่มเราอ่ะตอนม.ต้น น่ะไม่คุยกับเราสักคนเลยเว้ยคือเราโคตรรู้สึกแบบเสียใจแล้วมันนอยมากๆอ่ะคือแบบเราโดดเรียนเราไม่ได้เดือดร้อนพวกมันเราไม่ได้ทำการเรียนเสียหายเราส่งงานทุกครั้งงานเราครบ แต่แบบคือเพื่อนสนิทตอนม.ต้นน่ะ มันไม่ควรจะไปบอกเพื่อนสนิทเราตอนม.ต้นด้วยไหมให้เลิกคุยกับเราอ่ะ คือแบบทุกคนรู้ป่ะขนาดเดินสวนกันน่ะคือทุกครั้งคือทักแต่รอบนี้คือไม่ทักเลยเว้ย คือแบบเราก็รู้สึกเสียใจมากอ่ะที่เพื่อนสนิทเราอ่ะไม่คุยกับเรา แล้วแบบเวลาไปเที่ยวอ่ะคือพวกนางไม่ชวนเราเลยอ่ะแต่ทุกคนชวนเพื่อนสนิทเราตอนม.ต้นคนนั้นไป อันนี้ตั้งแต่ยังคุยกันนะคือนางไม่เคยชวนเราเลยอ่ะ แบบคือวันนั้นมันเป็นสอบแบบวันเสาร์ใช่ไหมแล้วคือทุกคนก็ไปเที่ยวกันนะทุกคน แต่แบบ มันกำลังสอบเสร็จใช่ป่ะก็ไปเซ็นทรัลกัน แต่คือเราเห็นเพื่อนสนิทเราทุกคนไปเซ็นทรัลแต่ไม่มีเราอ่ะ คือมันน่าน้อยใจป่ะแค่คําชวนยังไม่มีเลยอ่ะ คือถ้าเราจะเล่นกับเพื่อนเราคนนี้แล้วเพื่อนเราเกลียดขนาดเนี๊ยะ คือเราก็ยอมตัดเพื่อนตอนม.ต้นนะเว้ยแต่เราก็รู้สึกเสียใจอ่ะที่แบบ เราแค่คบเพื่อนคนเดียวทำกับเราได้ขนาดนี้ เพื่อนคนนี้ที่เราสนิทด้วยอ่ะคือเขาตอบเราตลอดเลยนะทุกคนแบบไม่เป็นไรไม่ต้องคิดมาก แต่ทุกคนมันก็คิดมากอ่ะเราคงคิดว่า เราน่าจะคิดมากเรื่องเพื่อนม.ต้นนี่แหละ ถ้าให้เราไม่โดดเรียนเราคิดว่าเราทำไม่ได้แบบออกไปตอนเที่ยงอะไรอย่างนี้ก็โอเคเข้าช้านิดหน่อย เนี่ยก็โอเคแต่ถ้าจะให้เราแบบเข้าเรียนทุกคาบเราก็ได้แต่ทุกคนต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมสิ แบบขอแค่ให้เพื่อนที่เราสนิทตอนมอต้นด้วยอ่ะคุยกับเราเฉยๆ หรือจะให้เราตัดขาดเลยก็ได้ แต่ตอนนี้เราอยากหาทางแก้ที่ดีที่สุดอ่ะอยากให้เพื่อนๆพี่ๆชาวพันทิปช่วยเราหน่อย คือเราหนักใจมากเลยตอนนี้ คือเรารู้เว้ยว่าเราผิดที่เราโดดเรียนมันผิดกฎหมาย ของโรงเรียน แต่ว่า เราก็ไม่ได้เดือดร้อนใครเราอยากให้เพื่อนสนิทเราตอนมต้นเข้าใจว่าที่เราโดดเรียน เราก็ทำงานส่งแล้วก็มีงานส่ง เราก็ตามงานเกือบทุกวิชา คือเราอยากให้เพื่อนเข้าใจเว้ยว่าเราตามงานเราไม่ได้ทิ้งงานถึงเราจะโดดเรียน เราไม่รู้ ว่าเพื่อนเรามันกำลังคิดอะไรอยู่หรือว่ามันกำลังคิดว่าเราโดดเรียนแล้วเราไม่สนใจเรียนแล้วเราไม่ตามงาน เรารู้เว้ยว่ารุ่นเราอ่ะมันมีคนโดดเรียนแล้วไม่ตามงานแล้วก็ไม่ค่อยส่งงานแต่เราไม่ใช่คนพวกนั้นไง เราอยากให้เพื่อนเราเข้าใจอ่ะทุกคน แต่เราเป็นคนที่แบบไม่ค่อยกล้าพูดตรงๆพิมพ์แชทอะไรอย่างนี้คือว่า ให้เราตัดขาดกับเพื่อนเลยแล้วก็ เดินหน้าต่อไป แบบไม่ต้องสนไม่ต้องแคร์ใคร คือเราคุยกับเพื่อนสนิทแล้วหรอว่าเราจะเข้าเรียนกันเราจะโดดกันน้อยลง