ความรู้สึกผิดที่ไม่มีวันลืม

คือเราเรียนพิเศษตั้งแต่ ม.3 - ม.6 ถ้าปิดเทอมจะเรียนเป็นค่าย ถ้าเปิดเรียนจะไปเสาร์อาทิตย์  ราคาก็ประมาณ 5000+ กรณีเป็นค่ายก็ 10000+ 20000+ เราอยากเรียนก็ขอแม่ไปเรียนปกติ แม่ก็สนับสนุน แล้วพอสอบเข้าเรียนต่อ อยากเรียน ม.ดัง ของแต่ละภูมิภาคอ่ะค่ะ แล้วเราก็สอบไม่ติดคณะที่เราชอบ แต่คะแนนถึงบางคณะแต่เราไม่เอา เลยมาเรียน ม.ที่มีชื่อเสียงรองลงมาแต่ไม่ใช่คณะที่ชอบนะ เพราะศึกษาศาสตร์เขาคะแนนสูง ก็เลยเรียนสายพวกสายสังคม แต่เสียใจอยู่ แต่ก็ไม่เป็นถือว่าคณะนี้เป็นคณะที่ลองความฝันอันดับแรกลงมา แล้วก็มีญาติมานินทา พวกป้า น้า พี่น้องแม่อ่ะว่าเรียนพิเศษอย่างดีไม่เห็นติด มอ... เลย ต่างจากหลานเขาไม่เรียนพิเศษก็ติด มอดัง งี้ แม่ก็แบบเสียๆบ้าง สงสารอ่ะ ตอนนี้อยู่ปี 3 ล่ะ ยังรู้สึกผิดเรื่องนี้ไม่เคยลืมเลยค่ะ สิ่งที่เราคิดว่าคืออยากสอบให้ติดราชการเร็วๆ เพื่อนจะเป็นของขวัญแทนสิ่งที่สอบไม่ติด ม.ดัง ในวันนั้น เพราะความฝันพ่อแม่อยากให้รับราชการ เราเองก็ชอบอยู่บ้าง