ทำไมผมถึงลืมเธอไม่ลง

ผมตามจับเธอตอน ม.3 ตอนนั้นเธออยู่ ม.1 น้องเขาเป็นคนน่ารักสดใส ตรงสเป๊กผมเลย ทีแรกก็จีบไม่ติดหรอก น้องเขามีแฟนอยู่แล้ว ผมอุตส่าตั้งเพลงรอสายเป็นเพลงเธอเป็นแฟนฉันแล้วของกะลา แต่ก็แห้วเหมือยเดิม แต่ความพยายามผมสูง ผมก็จีบจนสำเร็จ ความรักในวัยนั้นมันใสๆมาก ผมก็เป็นวัยรุ่นผู้ชายที่อยากจะใกล้ชิดอยากอยู่ด้วย แต่เธอก็ไร้เดียงสา ไม่กล้าทำเหมือนคู่รักคู่อื่น ผมก็เลยบอกเลิกเธอเพื่อไปคบเพื่อนรุ่นเดียวกัน เราก็ได้ทำอย่างที่ตัวเองต้องการ แต่ก็วนเวียน กลับไปคืนดีกับน้องเขาอยู่ตลอด นับครั้งไม่ถ้วนน้องเขารักเรามาก ยอมคบกับเราตลอดทั้งที่เราทิ้งน้องแกบ่อยมาก จนผมเรียนจบ เธอก็ได้ย้ายไปเรียนต่อกรุงเทพ ตอนนั้นผมก็ได้ย้ายไปเรียนกรุงเทพเหมือนกันเราก็ได้กลับมาคบกัยอีกครั้งแต่ไม่เคยเจอกันต่อหน้าเลยสักที ชีวิตผมก็ใช้ชีวิตแบบธรรมดา ผมเป็นคนง่ายๆไม่หรูหรา และโลกส่วนตัวสูง แต่ชีวิตน้องเขาดีหมด ทั้งฐานะ หน้าที่การงานของครอบครัวจนทำให้เราคิดว่าถ้าน้องเขายังคบกับเรา อนาคตน้องเขาคงไม่สดใสแน่ๆก็เลยบอกเลิกไป สุดท้ายเราก็เรียนไม่จบ กลับมาอยู่ที่บ้านที่ต่างจังหวัดเหมือนเดิม เราได้เจอคนที่เข้าใจเราอยู่กับเราได้ทุกที่ คบกันมา3ปี แล้วก็แต่งงานกัน พอมาถึงวันนี้ผมยังคิดถึงเธออยู่เลย