สวัสดีค่ะ ยิ่งโตโจทย์ชีวิตใหม่ๆก็เข้ามาและก็ยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ
เราเป็นผู้หญิงทำงานดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี ครอบครัวปานกลาง ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินค่ะ
เรามีแฟน อายุ 31 ปี เพิ่งคบกันได้ประมาณสองเดือน พ่อและแม่เค้าเป็นคนไทยแต่ไปอยู่ออสเตรเลียตั้งแต่เกิดทำให้เค้าพูดได้แต่ภาษาอังกฤษ
เค้าจบ High School ตอนนี้พ่อและแม่ยังอยู่ที่นู้น ก่อนหน้านี้เค้าทำงานร้านอาหารญาติมาตลอดตั้งแต่เรียนจบ
จนเค้าได้มาอยู่ไทยเพื่อมาทำงานสอนภาษาอังกฤษกับญาติ อาศัยบ้านญาติได้สี่ปีแล้ว
เค้าเป็นคนน่ารักคนนึง อ่อนโยน ใจเย็น ให้กำลังใจ ให้คำปรึกษาเราเสมอ ไม่เจ้าชู้ซึ่งเราก็รักเค้าแบบนี้
ติดอยู่ 2 เรื่องค่ะ
1. ตอนนี้มีปัญหาคือปกติเค้าทำงานอยู่ 2 ที่ 6 วันเงินเดือนแค่ 12,000 บาท ตอนนี้ที่ทำงานของเค้าที่นึงปิดลงชั่วคราวด้วยเหตุผลบางประการ
ทำให้เค้าเหลือทำงานแค่ที่เดียวซึ่งเงินที่ได้น้อยมากๆๆๆๆๆ เค้าเครียดนะคะ เราก็พยายามหาทางช่วยเต็มที่ให้ลองสมัครงานอื่นไหมที่ไม่ใช่กับญาติ
- เค้าบอกหายากเพราะเค้าถือพาสป๊อตออสเตรเลีย หางานยากไม่มีคนออก work permit ให้
- เค้าสนใจเรียนคอร์สนึงที่ฝรั่งไปเรียนกันเพื่อให้ได้ใบเซอร์ไว้สมัครตาม รร. กวดวิชาซึ่งใช้แค่วุฒิ High school ก็สมัครได้
แต่คอร์สนี้แพงมากเงินเค้าไม่พอ ซึ่งเราแนะนำให้เค้าขอยืมพ่อแม่ก่อนไหม ต่อไปจะได้ไปทำงานที่อื่นได้ไม่ต้องรอญาติแล้ว
เราช่วยคุยกับพ่อเค้าทางไลน์ เราเล่าให้ฟังเกือบทุกอย่าง พ่อเค้ารับรู้สถานการณ์และต้องการช่วยเหลือให้เค้าหาข้อมูลมา
เค้าก็หาข้อมูลนะคะ แต่ไม่ตัดสินใจสักที พอเราถามก็หาว่าเรากดดัน เค้าไม่แน่ใจว่าจะเรียนไหวไหม เค้าไม่พร้อมจะเรียน
เหมือนใจเค้าไม่สู้ ไม่จริงจังเท่าที่ควร ทำให้เค้าล้มเลิกไปแล้ว
ตอนนี้ก็ได้แค่รอที่ทำงานเดิมกลับมาเปิดอีกครั้ง เพื่อทำงานเดิม เงินเดือนเท่าเดิม ที่แทบไม่พอจะใช้ชีวิตได้เลย
2. เรารู้สึกตั้งแต่ก่อนคบว่าเค้าไม่เคยเลี้ยงอะไรเราเลยแม้แต่ขนมเล็กๆน้อยๆ บางทีหารกันเรากลับออกมากกว่าเค้านิดหน่อย ตลอด
เราไม่อยากเลิก อยากให้เค้าแก้ตัวจึงบอกไปตามตรงซึ่งเค้าเหมือนจะเข้าใจหลังๆจึงมีซื้อขนมมาให้กันบ้าง เลี้ยงข้าวบ้างบางครั้ง
-แต่ล่าสุดไปทานข้าวด้วยกันหารกันคนละ 60 บาท
เราเป็นคนจ่ายร้านไปก่อน กลับมาบ้านเค้าวางเงินคืนไว้บนโต๊ะในห้องเรา ก่อนกลับบ้านเราเลยแกล้งถามเค้าว่าเหลือเงินเท่าไรเค้าตอบ 20
ซึ่งเงินไม่พอนั่งรถกลับบ้านเค้าแต่ไม่ต้องห่วงเค้าเดินกลับได้ ระยะทางจากบ้านเค้ามาบ้านเรา 20 กิโล เป็นไปไม่ได้ที่จะเดิน
(ไม่แน่ใจว่าเค้าเรียกร้องความสนใจหรือหมายความอย่างนั้นจริงๆ)
ซึ่งเราไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้นแต่ก็ลองเชิงไม่พูดอะไร
สุดท้ายก่อนกลับบ้าน เค้าเดินไปหยิบเงินนั้นคืนเข้ากระเป๋าตัวเอง
พอเราทักเค้าก็บอกเราว่า "คิดว่าเราล้อเล่น"
เรารู้สึกว่าเงินที่เราควรหารกันแท้ๆ ทำไมเค้าถึงมาเอาคืนไป? ไหนว่าเดินกลับได้ไง? ไม่เข้าใจว่าเค้าเป็นผู้ชายแบบไหนกันแน่ที่มาตีเนียนให้ผู้หญิงเลี้ยง?
ถ้าไม่มีเงินจริงๆยืมเงินเราเป็นกิจจะลักษณะ มีเมื่อไรค่อยคืนเรายังรู้สึกดีกว่า
เรารักเค้านะคะและก็เข้าใจว่ามีหลายเหตุผลที่ทำให้เค้าอาจจะหางานไม่ได้ง่ายๆเหมือนคนไทย
แต่เรารู้สึกว่าเค้าไม่มีความพยายาม กระ
กระสนจะอยากทำงาน พัฒนาชีวิตตัวเองเลย
เอาแต่รอญาติหยิบยื่นโอกาสมาให้ อายุตั้ง 30 แล้ว เราทั้งถามทั้งกระตุ้นเค้าแล้วทุกวันจนเราเหนื่อยใจ
ไหนจะเรื่องเงินอีก เค้ามองเห็นเราในอนาคตรึเปล่า เราบอกให้เค้ากลับบ้านไหม หางานทำที่ประเทศเค้าอาจจะดีกว่านี้
แต่เค้ารักที่นี่ค่ะ เค้าชอบงานสอนที่นี่มากกว่างานทำครัว จึงไม่คิดจะกลับไป
เราหวังดีกับเค้า ถึงพยายามหาทางช่วยเค้า
เค้าบอกเราว่าหลายๆเรื่องในชีวิตต้องใช้เวลา จะมาบังคับให้เกิดตอนนี้เลยไม่ได้
ซึ่งเราไม่แน่ใจว่าที่อยู่ตอนนี้เรียกว่า "ใช้เวลา" หรือ "เสียเวลา" กันแน่
เราไม่อยากเป็นคนใจแคบเกินไปหรือเราคิดมากไปคะ
อยากให้พี่ๆชาวพันทิพย์แนะนำหน่อยค่ะว่าเราควรทำยังไงดีหรือพิสูจน์เค้ายังไงดี
ขอบคุณล่วงหน้านะคะ
แฟนต่างชาติมาอยู่ไทยแต่ไม่มีเป้าหมายชีวิตเลย ต้องทำใจหรือแก้ไขยังไงคะ
เราเป็นผู้หญิงทำงานดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี ครอบครัวปานกลาง ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินค่ะ
เรามีแฟน อายุ 31 ปี เพิ่งคบกันได้ประมาณสองเดือน พ่อและแม่เค้าเป็นคนไทยแต่ไปอยู่ออสเตรเลียตั้งแต่เกิดทำให้เค้าพูดได้แต่ภาษาอังกฤษ
เค้าจบ High School ตอนนี้พ่อและแม่ยังอยู่ที่นู้น ก่อนหน้านี้เค้าทำงานร้านอาหารญาติมาตลอดตั้งแต่เรียนจบ
จนเค้าได้มาอยู่ไทยเพื่อมาทำงานสอนภาษาอังกฤษกับญาติ อาศัยบ้านญาติได้สี่ปีแล้ว
เค้าเป็นคนน่ารักคนนึง อ่อนโยน ใจเย็น ให้กำลังใจ ให้คำปรึกษาเราเสมอ ไม่เจ้าชู้ซึ่งเราก็รักเค้าแบบนี้
ติดอยู่ 2 เรื่องค่ะ
1. ตอนนี้มีปัญหาคือปกติเค้าทำงานอยู่ 2 ที่ 6 วันเงินเดือนแค่ 12,000 บาท ตอนนี้ที่ทำงานของเค้าที่นึงปิดลงชั่วคราวด้วยเหตุผลบางประการ
ทำให้เค้าเหลือทำงานแค่ที่เดียวซึ่งเงินที่ได้น้อยมากๆๆๆๆๆ เค้าเครียดนะคะ เราก็พยายามหาทางช่วยเต็มที่ให้ลองสมัครงานอื่นไหมที่ไม่ใช่กับญาติ
- เค้าบอกหายากเพราะเค้าถือพาสป๊อตออสเตรเลีย หางานยากไม่มีคนออก work permit ให้
- เค้าสนใจเรียนคอร์สนึงที่ฝรั่งไปเรียนกันเพื่อให้ได้ใบเซอร์ไว้สมัครตาม รร. กวดวิชาซึ่งใช้แค่วุฒิ High school ก็สมัครได้
แต่คอร์สนี้แพงมากเงินเค้าไม่พอ ซึ่งเราแนะนำให้เค้าขอยืมพ่อแม่ก่อนไหม ต่อไปจะได้ไปทำงานที่อื่นได้ไม่ต้องรอญาติแล้ว
เราช่วยคุยกับพ่อเค้าทางไลน์ เราเล่าให้ฟังเกือบทุกอย่าง พ่อเค้ารับรู้สถานการณ์และต้องการช่วยเหลือให้เค้าหาข้อมูลมา
เค้าก็หาข้อมูลนะคะ แต่ไม่ตัดสินใจสักที พอเราถามก็หาว่าเรากดดัน เค้าไม่แน่ใจว่าจะเรียนไหวไหม เค้าไม่พร้อมจะเรียน
เหมือนใจเค้าไม่สู้ ไม่จริงจังเท่าที่ควร ทำให้เค้าล้มเลิกไปแล้ว
ตอนนี้ก็ได้แค่รอที่ทำงานเดิมกลับมาเปิดอีกครั้ง เพื่อทำงานเดิม เงินเดือนเท่าเดิม ที่แทบไม่พอจะใช้ชีวิตได้เลย
2. เรารู้สึกตั้งแต่ก่อนคบว่าเค้าไม่เคยเลี้ยงอะไรเราเลยแม้แต่ขนมเล็กๆน้อยๆ บางทีหารกันเรากลับออกมากกว่าเค้านิดหน่อย ตลอด
เราไม่อยากเลิก อยากให้เค้าแก้ตัวจึงบอกไปตามตรงซึ่งเค้าเหมือนจะเข้าใจหลังๆจึงมีซื้อขนมมาให้กันบ้าง เลี้ยงข้าวบ้างบางครั้ง
-แต่ล่าสุดไปทานข้าวด้วยกันหารกันคนละ 60 บาท
เราเป็นคนจ่ายร้านไปก่อน กลับมาบ้านเค้าวางเงินคืนไว้บนโต๊ะในห้องเรา ก่อนกลับบ้านเราเลยแกล้งถามเค้าว่าเหลือเงินเท่าไรเค้าตอบ 20
ซึ่งเงินไม่พอนั่งรถกลับบ้านเค้าแต่ไม่ต้องห่วงเค้าเดินกลับได้ ระยะทางจากบ้านเค้ามาบ้านเรา 20 กิโล เป็นไปไม่ได้ที่จะเดิน
(ไม่แน่ใจว่าเค้าเรียกร้องความสนใจหรือหมายความอย่างนั้นจริงๆ)
ซึ่งเราไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้นแต่ก็ลองเชิงไม่พูดอะไร
สุดท้ายก่อนกลับบ้าน เค้าเดินไปหยิบเงินนั้นคืนเข้ากระเป๋าตัวเอง
พอเราทักเค้าก็บอกเราว่า "คิดว่าเราล้อเล่น"
เรารู้สึกว่าเงินที่เราควรหารกันแท้ๆ ทำไมเค้าถึงมาเอาคืนไป? ไหนว่าเดินกลับได้ไง? ไม่เข้าใจว่าเค้าเป็นผู้ชายแบบไหนกันแน่ที่มาตีเนียนให้ผู้หญิงเลี้ยง?
ถ้าไม่มีเงินจริงๆยืมเงินเราเป็นกิจจะลักษณะ มีเมื่อไรค่อยคืนเรายังรู้สึกดีกว่า
เรารักเค้านะคะและก็เข้าใจว่ามีหลายเหตุผลที่ทำให้เค้าอาจจะหางานไม่ได้ง่ายๆเหมือนคนไทย
แต่เรารู้สึกว่าเค้าไม่มีความพยายาม กระ
เอาแต่รอญาติหยิบยื่นโอกาสมาให้ อายุตั้ง 30 แล้ว เราทั้งถามทั้งกระตุ้นเค้าแล้วทุกวันจนเราเหนื่อยใจ
ไหนจะเรื่องเงินอีก เค้ามองเห็นเราในอนาคตรึเปล่า เราบอกให้เค้ากลับบ้านไหม หางานทำที่ประเทศเค้าอาจจะดีกว่านี้
แต่เค้ารักที่นี่ค่ะ เค้าชอบงานสอนที่นี่มากกว่างานทำครัว จึงไม่คิดจะกลับไป
เราหวังดีกับเค้า ถึงพยายามหาทางช่วยเค้า
เค้าบอกเราว่าหลายๆเรื่องในชีวิตต้องใช้เวลา จะมาบังคับให้เกิดตอนนี้เลยไม่ได้
ซึ่งเราไม่แน่ใจว่าที่อยู่ตอนนี้เรียกว่า "ใช้เวลา" หรือ "เสียเวลา" กันแน่
เราไม่อยากเป็นคนใจแคบเกินไปหรือเราคิดมากไปคะ
อยากให้พี่ๆชาวพันทิพย์แนะนำหน่อยค่ะว่าเราควรทำยังไงดีหรือพิสูจน์เค้ายังไงดี
ขอบคุณล่วงหน้านะคะ