ก่อนอื่นเลยต้องบอกว่าเขียนกระทู้นี่เป็นครั้งแรก ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ
คือว่าเราทำงานเป็น PG อยู่ที่ร้านแห่งหนึ่ง เป็นร้านดังและร้านใหญ่ ปกติก็จะต้องเจอกันทุกวันเพราะเค้าต้องมาตรวจร้านและทำกิจกรรมที่ร้าน ทำให้เราสองคนสนิทกันกัน คุยกันได้ทุกเรื่อง ปรับทุกข์ ปรึกษา ไม่ว่ามีปัญหาอะไรก็คุยกันได้ตลอด สถานะคือต่างคนต่างไม่มีแฟน คุยกันมาแบบนี้เกือบปี เจอกันที่ทำงานเกือบทุกวันเพราะเค้าต้องมาตรวจร้าน เหมือนวันเกิดเราเค้าก็มานะ แถมยังถือเค้กให้เราด้วย
จนวันนึงเรามีแฟนแต่ก็ยังคุยกันปกติ จนเราไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว ก็ยังมีคุยกันมาอยู่เรื่อยๆ
จนเค้าสอบติดราชการ มีการเลี้ยงส่งเค้าก็ชวนเราไปนะ หลังๆคงเป็นเพราะเรามีแฟนเลยได้คุยกันน้อยลง แต่ทุกครั้งที่มีปัญหาเราจะนึกถึงเค้าคนแรกเลย อาจจะว่าเค้าคอยให้คำปรึกษา คอยปรับทุกข์เป็นเพื่อนเสมอ เราไม่เจอกันเลยแต่เค้าก็ยังมาคอมเม้นหยอกล้อประจำ หลังจากนั้นปีหนึ่ง เค้าบังเอิญเจอพ่อแม่เราโดยบังเอิญ เค้าก็เข้าไปทักสวัสดีว่าใช่แม่เราหรือเปล่า ทั้งๆที่เค้าไม่เคยเจอพ่อแม่เราด้วยซ้ำเห็นแค่รูปในเฟส ถึงหลังๆจะไม่ได้คุยกันบ่อยแต่ทุกครั้งที่ได้คุยกันก็ยังสบายใจและสนิทใจเหมือนเดิม หลังจากนั้นผ่านไปสองปีเค้าก็มีแฟน แต่ไม่ใช่ปัญหาเพราะเราก็ยังสนิทกันเหมือนเดิม คุยกันเหมือนเดิม ถึงจะไม่บ่อยนะแต่ทุกครั้งที่คุยความรู้สึกก็ยังสนิทใจเหมือนเดิม ยังแนะนำแฟนให้เรารู้จักด้วย เราจะเป็นคนแรกๆเลยแหละที่รู้ว่าเค้าคบใคร จนตอนนี่ผ่านมา5ปีแล้ว เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม ความรู้สึกนี่ดีจริงๆนะ ทุกคนเคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครหรือเปล่า ทั้งที่ต่างวัย ต่างเพศ เหมือนมีเพื่อนสนิท พี่ที่สนิท ถ้าเจออย่าลืมรักษามิตรภาพแบบนี่ไว้ดีดีนะนะ (ปล.เพื่อนบางคนยังสงสัยว่าเรากับพี่เค้ามีความรู้สึกดีพิเศษเกินไปอาจจะเคยชอบกันมั้ง เราบอกว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะไม่ได้แสดงออกอะไรเลยว่าเกินกว่าสนิท หรือพี่น้อง เพื่อนร่วมงาน อีกอย่างเค้าก็ไม่เคยบอก)ทุกคนคิดว่ายังงัยคะ
เพื่อนรวมงานที่สนิท แค่นั้นจริงหรอ?
คือว่าเราทำงานเป็น PG อยู่ที่ร้านแห่งหนึ่ง เป็นร้านดังและร้านใหญ่ ปกติก็จะต้องเจอกันทุกวันเพราะเค้าต้องมาตรวจร้านและทำกิจกรรมที่ร้าน ทำให้เราสองคนสนิทกันกัน คุยกันได้ทุกเรื่อง ปรับทุกข์ ปรึกษา ไม่ว่ามีปัญหาอะไรก็คุยกันได้ตลอด สถานะคือต่างคนต่างไม่มีแฟน คุยกันมาแบบนี้เกือบปี เจอกันที่ทำงานเกือบทุกวันเพราะเค้าต้องมาตรวจร้าน เหมือนวันเกิดเราเค้าก็มานะ แถมยังถือเค้กให้เราด้วย
จนวันนึงเรามีแฟนแต่ก็ยังคุยกันปกติ จนเราไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว ก็ยังมีคุยกันมาอยู่เรื่อยๆ
จนเค้าสอบติดราชการ มีการเลี้ยงส่งเค้าก็ชวนเราไปนะ หลังๆคงเป็นเพราะเรามีแฟนเลยได้คุยกันน้อยลง แต่ทุกครั้งที่มีปัญหาเราจะนึกถึงเค้าคนแรกเลย อาจจะว่าเค้าคอยให้คำปรึกษา คอยปรับทุกข์เป็นเพื่อนเสมอ เราไม่เจอกันเลยแต่เค้าก็ยังมาคอมเม้นหยอกล้อประจำ หลังจากนั้นปีหนึ่ง เค้าบังเอิญเจอพ่อแม่เราโดยบังเอิญ เค้าก็เข้าไปทักสวัสดีว่าใช่แม่เราหรือเปล่า ทั้งๆที่เค้าไม่เคยเจอพ่อแม่เราด้วยซ้ำเห็นแค่รูปในเฟส ถึงหลังๆจะไม่ได้คุยกันบ่อยแต่ทุกครั้งที่ได้คุยกันก็ยังสบายใจและสนิทใจเหมือนเดิม หลังจากนั้นผ่านไปสองปีเค้าก็มีแฟน แต่ไม่ใช่ปัญหาเพราะเราก็ยังสนิทกันเหมือนเดิม คุยกันเหมือนเดิม ถึงจะไม่บ่อยนะแต่ทุกครั้งที่คุยความรู้สึกก็ยังสนิทใจเหมือนเดิม ยังแนะนำแฟนให้เรารู้จักด้วย เราจะเป็นคนแรกๆเลยแหละที่รู้ว่าเค้าคบใคร จนตอนนี่ผ่านมา5ปีแล้ว เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม ความรู้สึกนี่ดีจริงๆนะ ทุกคนเคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครหรือเปล่า ทั้งที่ต่างวัย ต่างเพศ เหมือนมีเพื่อนสนิท พี่ที่สนิท ถ้าเจออย่าลืมรักษามิตรภาพแบบนี่ไว้ดีดีนะนะ (ปล.เพื่อนบางคนยังสงสัยว่าเรากับพี่เค้ามีความรู้สึกดีพิเศษเกินไปอาจจะเคยชอบกันมั้ง เราบอกว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะไม่ได้แสดงออกอะไรเลยว่าเกินกว่าสนิท หรือพี่น้อง เพื่อนร่วมงาน อีกอย่างเค้าก็ไม่เคยบอก)ทุกคนคิดว่ายังงัยคะ