ก่อนอื่นเลย ตอนนี้เรารู้สึกท้อมากเลยมาระบายในกระทู้นี้ เรารู้ว่ามีคนอื่นอีกมากมายที่มีชีวิตที่ลำบากกว่าเรา ผ่านอะไรต่างๆนาๆมามากกว่าที่เราได้เจอ ถ้าใครอ่านแล้วไม่ชอบคิดว่ามันไร้สาระก็กดออกไปเถอะค่ะ อย่าว่าอะไรเราเลย ถ้าใครให้กำลังใจและเข้าใจเราเราก็ขอบคุณมากค่ะ
เหตุและผลที่ทำมห้เป็นอย่างทุกวันนี้
-พ่อแม่เราเลิกกันตอนเราอยู่ป.1 จบกันไม่ค่อยดี ตั้งแต่นั้นพ่อก็ส่งเงินให้แม่ใช้เลี้ยงเราทุกเดือน
-เราอยู่ป.3แม่เราแต่งงานใหม่ แม่เลิกทำงานแล้วเอาเงินเก็บทั้งหมดมาสร้างบ้าน
-แม่เรามีลูกใหม่2คนเป็นผู้ชาย คนแรกห่างจากเรา10ปี อีกคนห่างกับเรา12ปี
-เราอยู่ม.2แม่ก็เลิกกับแฟนใหม่แล้วเลี้ยงน้อง2คนเอง โดยที่ทางพ่อของน้องเค้าก็ไม่ได้ให้ค่าเลี้ยงดู
-พ่อเราส่งเงินให้เดือนละ5000บาท แม่เรานำมาใช้เพื่อเลี้ยงดู4ชีวิตในบ้าน โดยที่พ่อเราเองก็ยังไม่รู้ว่าแม่เราแต่งงานใหม่และมีลูกใหม่อีก2คน
-ทุกๆเดือนเราใช้เงินเดือนชนเดือนตลอด แม่ให้เราโทรไปขอเงินพ่ออ้างเหตุผลนู่นนี่บ้าง
-พอพ่อรู้ว่าแม่มีน้องใหม่2คนและเงินที่พ่อส่งมาทุกเดือนก็เอามาใช้เลี้ยงคน4คน พ่อก็ถามเรามาว่า"ทำไมพ่อต้องเอาเงินไปเลี้ยงลูกคนอื่น" เราเองก็รู้สึกผิดต่อพ่อมากเหมือนกัน
-พ่อให้เราเปิดบัญชีใหม่ที่เป็นชื่อของเราเอง(ก่อนหน้านั้นพ่อโอนเข้าบัญชีแม่)แล้วส่งเงินเข้าบัญชีเรา แต่เราก็กดมาให้แม่ทุกบาททุกสตางค์อยู่ดี
-จบม.3เราบอกพ่อว่าอยากเรียนพยาบาลพ่อก็สัญญาว่าจะส่งเราเรียน
-ขึ้นม.ปลายเราตั้งใจเรียนให้ได้เกรดดีๆเพื่อเตรียมสอบเข้า ช่วงปิดเทอมทุกๆเทอมเราก็ไปขอช่วยงานดูแลคนไข้ที่รพ.แถวบ้าน
-2เดือนก่อนถึงช่วงสอบเข้ามหาลัย พ่อโทรมาบอกว่าส่งเราเรียนไม่ได้แล้ว ให้เรามาทำงานที่บริษัทเดียวกับที่พ่อทำอยู่
-เราไม่สามารถกู้เงินเรียนได้ เพราะต่อให้กูได้ก็ได้แค่ค่าเทอม กับค่าใช้จ่ายเดือนละ2000กว่าบาท ซึ่งแน่นอนว่าไม่พอสำหรับค่าหอพัก, ค่าใช้จ่ายส่วนตัว, ค่าใ้ช้จ่ายที่ต้องส่งให้แม่ทุกเดือน และการที่จะหางานพิเศษทำในระหว่างเรียนนั้น สำหรับเรามันเป็นเรื่องที่ยากพอสมควร
-แต่เราบอกว่าเราอยากเรียน พ่อเลยเสนอว่าถ้าเราอยากเรียนให้เรียนพนักงานผู้ช่วยพยาบาล(NA)เรียน6เดือนเพื่อไปทำงาน
-ถ้าเราเรียนจบแล้วพ่อก็จะหยุดส่งเงินให้เรา
-โดยพ่อส่งเงินให้เราใช้เดือนละ5000บาท เราส่งเงินให้แม่ใช้2000บาท จ่ายค่าเช่าห้องรวมค่าน้ำค่าไฟ2000บาท(หารกันกับเพื่อน) เราเหลือเงินใช้กินอยู่เดือนละ1000บาท ถ้าไม่พอจริงๆก็มียืมเพื่อนบ้าง
-ปัจจุบันเราเรียนภาคทฤษฎี3เดือนจบแล้ว เหลือฝึกภาคปฏิบัติที่รพ.อีก3เดือน
-เมื่อไม่นานมานี้เราได้รู้จากทางรพ.ที่เราฝึกงานอยู่ว่าในแผนกที่เราฝึกงานไม่มีตำแหน่งว่าง ซึ่งหมายถึงว่าจบแล้วเราจะยังไม่มีงานทำ
-ซึ่งตอนนี้น้องเราเองก็กำลังเรียนอยู่ชั้นประถมทั้ง2คน บวกกับทางรร.ของน้องเปลี่ยนยูนิฟอร์มของรร.ใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำให้ช่วงนี้มีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก
-เราเองก็มาฝึกงานที่กทม.ค่าใช้จ่ายก็สูงอยู่พอสมควร
-เราพยายามหางานพิเศษทำแล้วแต่ไม่มีใครรับเพราะเราต้องทำงานทุกวันจ.-ศ., อาทิตย์ ตั้งแต่6โมงเช้าถึง1ทุ่มทุกวัน
ตอนนี้เราเครียดมาก เรากลัวไม่มีเงินส่งให้แม่ เพราะมีอีก3ชีวิตรอเราอยู่ ยิ่งคิดเราก็ยิ่งฟุ้งซ่าน เพราะเราเองก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องไม่รู้จะไปขอความช่วยเหลือจากใคร หลายครั้งที่เราแอบคิดโทษแม่ที่คิดว่าเราสามารถอยู่ได้ด้วยเงิน5000ที่พ่อส่งมา โดยที่ไม่ได้คิดถึงอนาคตของเราเลย แต่เราก็ได้แค่คิดเพราะรู้ว่ามันไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ตอนนี้เราท้อและเหนื่อยมากที่ต้องมาคิดว่าในวันข้างหน้าเราจะใช้ชีวิตยังไง เราจะรับผิดชอบชีวิตของคนอีก3คนที่เค้ารอพึ่งเรายังไง ถ้าวันนึงเราไม่อยู่แล้วเค้าจะอยู่กันยังไง ตอนนี้มันเหมือนกับจะไปก็ไปไม่ได้จะอยู่ก็อยู่ไม่รอด ขอบคุณคนที่อ่านมาจนถึงตรงนี้ และถ้าคุณมีทางออกก็ช่วยเเนะนำเราทีค่ะ ถ้าเราเเท็กผิดก็ขอโทษด้วยนะคะ
ทำไมต้องเป็นแบบนี้
เหตุและผลที่ทำมห้เป็นอย่างทุกวันนี้
-พ่อแม่เราเลิกกันตอนเราอยู่ป.1 จบกันไม่ค่อยดี ตั้งแต่นั้นพ่อก็ส่งเงินให้แม่ใช้เลี้ยงเราทุกเดือน
-เราอยู่ป.3แม่เราแต่งงานใหม่ แม่เลิกทำงานแล้วเอาเงินเก็บทั้งหมดมาสร้างบ้าน
-แม่เรามีลูกใหม่2คนเป็นผู้ชาย คนแรกห่างจากเรา10ปี อีกคนห่างกับเรา12ปี
-เราอยู่ม.2แม่ก็เลิกกับแฟนใหม่แล้วเลี้ยงน้อง2คนเอง โดยที่ทางพ่อของน้องเค้าก็ไม่ได้ให้ค่าเลี้ยงดู
-พ่อเราส่งเงินให้เดือนละ5000บาท แม่เรานำมาใช้เพื่อเลี้ยงดู4ชีวิตในบ้าน โดยที่พ่อเราเองก็ยังไม่รู้ว่าแม่เราแต่งงานใหม่และมีลูกใหม่อีก2คน
-ทุกๆเดือนเราใช้เงินเดือนชนเดือนตลอด แม่ให้เราโทรไปขอเงินพ่ออ้างเหตุผลนู่นนี่บ้าง
-พอพ่อรู้ว่าแม่มีน้องใหม่2คนและเงินที่พ่อส่งมาทุกเดือนก็เอามาใช้เลี้ยงคน4คน พ่อก็ถามเรามาว่า"ทำไมพ่อต้องเอาเงินไปเลี้ยงลูกคนอื่น" เราเองก็รู้สึกผิดต่อพ่อมากเหมือนกัน
-พ่อให้เราเปิดบัญชีใหม่ที่เป็นชื่อของเราเอง(ก่อนหน้านั้นพ่อโอนเข้าบัญชีแม่)แล้วส่งเงินเข้าบัญชีเรา แต่เราก็กดมาให้แม่ทุกบาททุกสตางค์อยู่ดี
-จบม.3เราบอกพ่อว่าอยากเรียนพยาบาลพ่อก็สัญญาว่าจะส่งเราเรียน
-ขึ้นม.ปลายเราตั้งใจเรียนให้ได้เกรดดีๆเพื่อเตรียมสอบเข้า ช่วงปิดเทอมทุกๆเทอมเราก็ไปขอช่วยงานดูแลคนไข้ที่รพ.แถวบ้าน
-2เดือนก่อนถึงช่วงสอบเข้ามหาลัย พ่อโทรมาบอกว่าส่งเราเรียนไม่ได้แล้ว ให้เรามาทำงานที่บริษัทเดียวกับที่พ่อทำอยู่
-เราไม่สามารถกู้เงินเรียนได้ เพราะต่อให้กูได้ก็ได้แค่ค่าเทอม กับค่าใช้จ่ายเดือนละ2000กว่าบาท ซึ่งแน่นอนว่าไม่พอสำหรับค่าหอพัก, ค่าใช้จ่ายส่วนตัว, ค่าใ้ช้จ่ายที่ต้องส่งให้แม่ทุกเดือน และการที่จะหางานพิเศษทำในระหว่างเรียนนั้น สำหรับเรามันเป็นเรื่องที่ยากพอสมควร
-แต่เราบอกว่าเราอยากเรียน พ่อเลยเสนอว่าถ้าเราอยากเรียนให้เรียนพนักงานผู้ช่วยพยาบาล(NA)เรียน6เดือนเพื่อไปทำงาน
-ถ้าเราเรียนจบแล้วพ่อก็จะหยุดส่งเงินให้เรา
-โดยพ่อส่งเงินให้เราใช้เดือนละ5000บาท เราส่งเงินให้แม่ใช้2000บาท จ่ายค่าเช่าห้องรวมค่าน้ำค่าไฟ2000บาท(หารกันกับเพื่อน) เราเหลือเงินใช้กินอยู่เดือนละ1000บาท ถ้าไม่พอจริงๆก็มียืมเพื่อนบ้าง
-ปัจจุบันเราเรียนภาคทฤษฎี3เดือนจบแล้ว เหลือฝึกภาคปฏิบัติที่รพ.อีก3เดือน
-เมื่อไม่นานมานี้เราได้รู้จากทางรพ.ที่เราฝึกงานอยู่ว่าในแผนกที่เราฝึกงานไม่มีตำแหน่งว่าง ซึ่งหมายถึงว่าจบแล้วเราจะยังไม่มีงานทำ
-ซึ่งตอนนี้น้องเราเองก็กำลังเรียนอยู่ชั้นประถมทั้ง2คน บวกกับทางรร.ของน้องเปลี่ยนยูนิฟอร์มของรร.ใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำให้ช่วงนี้มีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก
-เราเองก็มาฝึกงานที่กทม.ค่าใช้จ่ายก็สูงอยู่พอสมควร
-เราพยายามหางานพิเศษทำแล้วแต่ไม่มีใครรับเพราะเราต้องทำงานทุกวันจ.-ศ., อาทิตย์ ตั้งแต่6โมงเช้าถึง1ทุ่มทุกวัน
ตอนนี้เราเครียดมาก เรากลัวไม่มีเงินส่งให้แม่ เพราะมีอีก3ชีวิตรอเราอยู่ ยิ่งคิดเราก็ยิ่งฟุ้งซ่าน เพราะเราเองก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องไม่รู้จะไปขอความช่วยเหลือจากใคร หลายครั้งที่เราแอบคิดโทษแม่ที่คิดว่าเราสามารถอยู่ได้ด้วยเงิน5000ที่พ่อส่งมา โดยที่ไม่ได้คิดถึงอนาคตของเราเลย แต่เราก็ได้แค่คิดเพราะรู้ว่ามันไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ตอนนี้เราท้อและเหนื่อยมากที่ต้องมาคิดว่าในวันข้างหน้าเราจะใช้ชีวิตยังไง เราจะรับผิดชอบชีวิตของคนอีก3คนที่เค้ารอพึ่งเรายังไง ถ้าวันนึงเราไม่อยู่แล้วเค้าจะอยู่กันยังไง ตอนนี้มันเหมือนกับจะไปก็ไปไม่ได้จะอยู่ก็อยู่ไม่รอด ขอบคุณคนที่อ่านมาจนถึงตรงนี้ และถ้าคุณมีทางออกก็ช่วยเเนะนำเราทีค่ะ ถ้าเราเเท็กผิดก็ขอโทษด้วยนะคะ