ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนเลยนะว่าเข้ามาในพันทิป และเขียนอะไรแบบนี้ครั้งแรก!! ถ้าสับสน วกไปวนมา ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะค่ะ
วันนี้แค่อยากเข้ามาระบาย บางอย่างในใจ ให้ใครที่อาจเคยเป็นเหมือนกับเราหรือเคยประสบเหมือนกัน มาเล่าสู่กันฟังบ้าง (จริงๆแอบเขินเหมือนกันนะเนี๊ย ทำไรแบบนี้😊)
เราเป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึง เคยมีความรักกับผู้ชาย เกือบจะได้แต่งงาน แต่ดันหล่ม เพราะจับได้ว่ามีผู้หญิงคนอื่น ตั้งแต่นั้นมาเราไม่เคยมีแฟนอีกเลย กลัวเจ็บ😥 ผ่านมาอีก 10 กว่า เราดันไปเจอผู้หญิงคนนึงโดยบังเอิญ ในที่ทำงานที่เราทำอยู่ เหมือนมีการสัมนาไรบางอย่างและเค้ามาร่วมด้วย และหลังจากเสร็จงานได้มีโอกาสไปนั่งดื่มกาแฟด้วยกัน ตั้งแต่นั้นมาเราได้มีโอกาสพบป่ะ พูดคุย กันบ้างบางครั้ง ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร นานๆจะได้ทักไลน์หากันบ้าง จนเมื่อต้นปีที่แล้ว (ปี 2018) ช่วงก่อนปีใหม่ ก่อนสิ้นปีประมาณเดือนพย. เราชวนเพื่อนรุ่นน้อง และชวนเค้าไปเที่ยว ตจว. ด้วยกัน เผอิญมีเหตุให้ต้องไปดูคอนโดให้ญาติ ก็เลยถือโอกาสไปเที่ยวด้วย ซึ่งตอนนั้นเรากับเพื่อนหญิงคนนี้ก็ยังไม่สนิทกันมากนะ แต่เริ่มได้คุยมากขึ้น รู้จักกันในระดับนึง ก็รู้สึกว่าเค้าเป็นคนตรงดี พูดจาตรงไปตรงมาแมนๆ นิสัยไม่ค่อยเหมือนเพื่อนหญิงทั่วๆไปที่มี และเราก็เป็นคนตรงๆ เหมือนกันเลยรู้สึกโอเคเวลาได้คุยกับเค้า (ขอใช้นามสมมุติว่า เอ ละกันนะ เพื่อไม่ให้สบสน เพราะตัวคนเขียนเริ่มสับสนแหละ#55) ย้อนกลับไปที่จะไปตจว. ก่อนจะไปประมาณ 2 วัน ไอ้น้องที่เราชวนมันดันเบี้ยวยกเลิกนัด บอกว่าต้องไปบ้าน ตจว. ด่วน เราก็เอาไงดีไปกับเอ 2 คนหรอ ยังไม่ค่อยสนิทใจที่จะไปค้างกับเพื่อนที่ยังไม่สนิทมากเท่าไร แต่เรามีเหตุต้องไปที่นั้นจริงๆ เพราะต้องไปดูคอนโดให้ญาติ ก็เลยบอกกับเอไปว่า
เรา : ตอนนี้น้องที่จะไปด้วยไม่ไปแล้วนะ ถ้าเอไม่อยากไปไม่เป็นไรนะ เราไปคนเดียวได้
เอ : แล้วต้องการเพื่อนไหมล่ะ?
เรา : ก็ถ้ามีเพื่อนไปด้วยก็ดี แต่ถ้าเอไม่อยากไปไม่เป็นไรจริงๆ ไปกัน 2 คนคงไม่หนุกเท่าไร เราไปทำธุระแล้วก็จะกลับเลย
เอ : ไหนๆ ก็หยุดปีใหม่แล้ว เราก็ไม่ได้ไปไหน ก็ไปด้วยกันก็ได้
สรุปก็คือไปน่านแหละ เขียนมาซะยาว😅
หลังจากเหตุการณ์นั้น ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีอะไรพิเศษ กลับมาก็ยังไม่ได้คุยหรืออะไร ไม่มีอะไรในใจเลยจริงๆ ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไร เพียงแต่ว่าช่วงที่เราไปตจว. เราได้คุยกันถึงหนังสือเล่มนึง ก็เลยได้มีโอกาสแลกเปลี่ยน และคุยกันเพราะหนังสือเล่มนี้ ช่วงนั้นก็เลยคุยกันบ่อย เริ่มเปลี่ยนสรรพนามการเรียกกันที่สนิทกันมากขึ้น ตอนนั้นเรารู้สึกตงิดในใจอยู่ว่าทำไมใจเรามันคิดถึงแต่เอ คิดว่าเค้าทำอะไร อยู่ไหน เวลาไปที่ไหนก็อยากจะซื้อมาฝาก แล้วทุกครั้งมันแปลกมากก็คือ เวลาที่เราคิดถึง เอก็จะไลน์มาหา เหมือนแบบใจตรงกันอะไรแบบนี้ แล้วเราก็เริ่มสนิทมากขึ้น เจอกันมากขึ้น คุยกันเกือบจะทุกคืน (ตอนนั้นเราแบบว่า เฮ้ย แกบ้าป่าวว่ะ นี้เราชอบผู้หญิงหรอ เป็นไปไม่ได้ ในใจนี้คือแบบ ต่อต้านมาก ด่าตัวเองตลอด ว่านี้เราเป็นบ้าอะไรเนี๊ย) เป็นอย่างนี้อยู่ประมาณ 2 เดือน จนตอนนั้นเรารู้แล้วว่าใจเราไม่ปกติแล้ว ก่อนหน้านี้เอ เคยบอกกับเราว่า เค้าไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร ไม่เคยคุยกับใครทุกคืนแบบนี้ แบบเค้าก็โลกส่วนตัวสูงพอควร😓 เอบอกว่าจะขอหยุดก่อน อาจจะไม่ได้คุยกันทุกคืนเหมือนที่ผ่านมา ตอนนั้นเราแบบเสียใจมาก แต่ก็ยอมรับนะ แต่นางก็ทำแบบเดิม โทรมาหาบ้าง บอกคิดถึง ทำไรอยู่ประมาณนี้ ตอนนั้นเราทนไม่ไหว เราไม่อยากเป็นแบบนี้ก็เลยพูดกับเค้าไปตรงๆ ว่า ใจของเรามันแปลกๆกับเธอนะ เราว่าเราไม่ปกติอ่ะ (ไม่รู้พูดไปได้ไง) ตอนแรกนางยังไม่เข้าใจ ผ่านไปอีก อาทิตย์เราเลยบอกไปตรงๆ ว่า "เราชอบเธอ เราไม่รู้ทำไม ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ใจมันแปลกๆ " ตอนนั้นเอ สตั้นไป 3 วิ😰 แล้วบอกว่า "วันนี้เรามีงานต้องรีบไป เดียวไว้ค่อยคุยกันนะ" แล้วนางก็ปล่อยให้เรานั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว😭 ตอนนั้นเราคิดว่า เราเสียเพื่อนแล้วล่ะ เราทั้งอับอายทั้งเกลียดตัวเอง ด่าตัวเองว่าไม่น่าพูดออกไปเลย น่าจะเก็บเอาไว้ในใจแบบนี้แหละ คืนนั้นเอโทรมาหาเรา ถามว่า " ทำไม รู้สึกแบบนี้ เธออยากจูบเราหรอ😶" ตอนนั้นอึ้งนะ แต่ก็อยากบอกไปว่า ใช่ชั้นอยากจูบเธอ!!
ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเอมันแปลกมากๆ เราสารภาพไปแล้วว่าเราชอบเค้า แต่เค้าก็บอกว่า เค้าไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่การกระทำทุกอย่างมันไม่เหมือนที่เค้าพูดกับเราเลย เรายังคงเป็นเพื่อนกัน ไปดูหนัง ไปกินข้าว ฯลฯ และเหมือนว่าเราจะยิ่งสนิทมากขึ้นๆ ไปรับไปส่ง เคยไปนอนค้างด้วยกัน 2-3 ครั้ง ใจเรารู้ว่าตอนนั้นแม้ว่าเอไม่ยอมรับ แต่เรารู้สึกว่าการกระทำของเค้ามันเหมือนว่าเค้ามีใจให้เรา และเรามีความสุขมาก เราเฝ้าบอกกับตัวเองว่า เรายอมไม่ว่ายังไง เราขอแค่ได้รักเค้าฝ่ายเดียว ได้ดูแล ได้เป็นห่วง ทุกครั้งที่เรามีปัญหา เราจับมือ เราร้องไห้ด้วยกัน เวลาที่เราเศร้าเอจะลูบหัวเราและบอกว่าไม่เป็นไร เราจะอยุ่ตรงนี้ เราจะยืนเคียงข้าง เราจะไม่ทิ้งไปไหน ตอนนั้นเราสารภาพเลยนะว่าเรารุ้สึกดีมากๆ มากจนใจเราบอกว่า ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง เราจะยอมรับมันทุกอย่าง ขอแค่ได้อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็พอ
ความสัมพันธ์ของเรากับเอ เป็นอย่างนี้มาเกือบ 1 ปี คืออยุ่ในความชัดเจนของเรา แต่ไม่ชัดเจนของเค้า เป็นแบบนี้ จนวันนึงเราเริ่มท้อใจ และเหนื่อย เราเลยบอกกับเอไปว่า ต่อไปนี้เราจะไม่เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ช่วงนั้นเราสับสน เราเจ็บปวด ทุกคืนเราร้องไห้ ขับรถกลับบ้านก็ร้องไห้ เพราะเคยมีเอนั่งที่ข้างๆตลอด ไปที่ไหนก็คิดถึงแต่เค้า เพราะสถานที่ที่เราไปมีแต่เค้าไปด้วยทุกที่ ไปซื้อของเจอสิ่งที่เค้าชอบกินก็คิดถึง ช่วงนั้นเราร้องไห้มาก มากจริงๆ มากกว่าตอนโดนผู้ชายหักอกอีก😅 เราพยายามห่างๆ ช่วงนั้นเราเจอเอ แต่เราไม่เหมือนเดิม ครั้งสุดท้ายที่คุยกัน เอโทรมาหาเราและเอถามกับเราว่าทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไมเราไม่เป็นหมือนเดิม ทำไมเราไม่เหมือนเดิมกับเค้า เพื่อนที่เค้ารักไปไหนแล้ว เค้าต้องการเราคนเดิม เราเลยตอบเค้าไปว่า จริงหรอ เธอต้องการเราคนเดิมจริงๆหรอ เพราะเราคนเดิมนั้น คือคนที่รักเธอไง!! (เราสารภาพความรุ้สึกของเราไป 3 ครั้ง แต่นี้คือครั้งแรกที่เราพูดคำว่ารักออกไป รู้สึกอายจนหน้าชาเลยอ่ะ) แต่เอก็ดันโง่หรือเซ่อ หรือแกล้งไม่รู้ หรืออะไรก็ไม่รู้ ถามกลับเรามาว่า "รักเราแบบไหน!!!"
จบเลย. . . 😢
วันนั้นเราจำได้ว่าเรากำลังขับรถอยุ่ เกือบรถชนแหนะ เราเลยตอบเค้ากลับไปว่า "รักต้องมีแบบไหนด้วยหรอ รักก็คือรัก" แล้วเราก็เลยบอกเอว่า เราจะไม่พูดถึงสิ่งนี้อีกแล้ว ถ้าเธอไม่เข้าใจ เธอก็แค่รับมันไปเท่านั้น และทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาที่เราทำให้นั้นก็เพราะว่าเรารักและทั้งหมดนี้มันเป็นความจริง
จนวันนั้นจนถึงวันนี้ผ่านมาเกือบครึ่งปี เราแทบไม่ได้เจอกันเลย ไม่ได้คุยกันเหมือนแต่ก่อน นานๆจะทักไลน์ไปถามว่าสบายดีไหมแค่นั้น หลายๆครั้งเราอยากจะบอกเค้าว่า เราคิดถึงมากกกกกกกกก😢 แต่ไม่เคยกล้าเลยสักครั้ง
ในหลายๆคืนเราฝันถึงเค้า คือเอาง่ายๆ ตอนนี้เราก็ยังคิดถึงเอ คิดถึงตลอดเวลา แอบตามดูเค้าใน IG อยู่ห่างๆ แค่ขอให้รุ้ว่าเค้าสบายดีแค่นั้น
มาจนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมต้องเป็นเอ ถ้าใจเราชอบผู้หญิงก็ต้องมีชอบคนอื่นมาบ้างสิ แต่นี้คือไม่เคยเลยไง จนกระทั้งมาเจอเอ จริงๆ แล้วเค้าไม่ได้มีอะไรพิเศษนะ ธรรมดามากๆ แต่ทำไมเราถึงเป็นได้ขนาดนี้ บางครั้งก็ถามตัวเอง นี้เราเป็นไบหรอ? หรืออะไร หาคำตอบไม่ได้ รุ้แต่ว่าตอนนี้ไม่ลืม
ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างไหม?
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ เหมือนหาเพื่อน หาคนที่จะระบายความในใจได้❤😥
ทำไมไม่ลืม!!
วันนี้แค่อยากเข้ามาระบาย บางอย่างในใจ ให้ใครที่อาจเคยเป็นเหมือนกับเราหรือเคยประสบเหมือนกัน มาเล่าสู่กันฟังบ้าง (จริงๆแอบเขินเหมือนกันนะเนี๊ย ทำไรแบบนี้😊)
เราเป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึง เคยมีความรักกับผู้ชาย เกือบจะได้แต่งงาน แต่ดันหล่ม เพราะจับได้ว่ามีผู้หญิงคนอื่น ตั้งแต่นั้นมาเราไม่เคยมีแฟนอีกเลย กลัวเจ็บ😥 ผ่านมาอีก 10 กว่า เราดันไปเจอผู้หญิงคนนึงโดยบังเอิญ ในที่ทำงานที่เราทำอยู่ เหมือนมีการสัมนาไรบางอย่างและเค้ามาร่วมด้วย และหลังจากเสร็จงานได้มีโอกาสไปนั่งดื่มกาแฟด้วยกัน ตั้งแต่นั้นมาเราได้มีโอกาสพบป่ะ พูดคุย กันบ้างบางครั้ง ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร นานๆจะได้ทักไลน์หากันบ้าง จนเมื่อต้นปีที่แล้ว (ปี 2018) ช่วงก่อนปีใหม่ ก่อนสิ้นปีประมาณเดือนพย. เราชวนเพื่อนรุ่นน้อง และชวนเค้าไปเที่ยว ตจว. ด้วยกัน เผอิญมีเหตุให้ต้องไปดูคอนโดให้ญาติ ก็เลยถือโอกาสไปเที่ยวด้วย ซึ่งตอนนั้นเรากับเพื่อนหญิงคนนี้ก็ยังไม่สนิทกันมากนะ แต่เริ่มได้คุยมากขึ้น รู้จักกันในระดับนึง ก็รู้สึกว่าเค้าเป็นคนตรงดี พูดจาตรงไปตรงมาแมนๆ นิสัยไม่ค่อยเหมือนเพื่อนหญิงทั่วๆไปที่มี และเราก็เป็นคนตรงๆ เหมือนกันเลยรู้สึกโอเคเวลาได้คุยกับเค้า (ขอใช้นามสมมุติว่า เอ ละกันนะ เพื่อไม่ให้สบสน เพราะตัวคนเขียนเริ่มสับสนแหละ#55) ย้อนกลับไปที่จะไปตจว. ก่อนจะไปประมาณ 2 วัน ไอ้น้องที่เราชวนมันดันเบี้ยวยกเลิกนัด บอกว่าต้องไปบ้าน ตจว. ด่วน เราก็เอาไงดีไปกับเอ 2 คนหรอ ยังไม่ค่อยสนิทใจที่จะไปค้างกับเพื่อนที่ยังไม่สนิทมากเท่าไร แต่เรามีเหตุต้องไปที่นั้นจริงๆ เพราะต้องไปดูคอนโดให้ญาติ ก็เลยบอกกับเอไปว่า
เรา : ตอนนี้น้องที่จะไปด้วยไม่ไปแล้วนะ ถ้าเอไม่อยากไปไม่เป็นไรนะ เราไปคนเดียวได้
เอ : แล้วต้องการเพื่อนไหมล่ะ?
เรา : ก็ถ้ามีเพื่อนไปด้วยก็ดี แต่ถ้าเอไม่อยากไปไม่เป็นไรจริงๆ ไปกัน 2 คนคงไม่หนุกเท่าไร เราไปทำธุระแล้วก็จะกลับเลย
เอ : ไหนๆ ก็หยุดปีใหม่แล้ว เราก็ไม่ได้ไปไหน ก็ไปด้วยกันก็ได้
สรุปก็คือไปน่านแหละ เขียนมาซะยาว😅
หลังจากเหตุการณ์นั้น ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีอะไรพิเศษ กลับมาก็ยังไม่ได้คุยหรืออะไร ไม่มีอะไรในใจเลยจริงๆ ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไร เพียงแต่ว่าช่วงที่เราไปตจว. เราได้คุยกันถึงหนังสือเล่มนึง ก็เลยได้มีโอกาสแลกเปลี่ยน และคุยกันเพราะหนังสือเล่มนี้ ช่วงนั้นก็เลยคุยกันบ่อย เริ่มเปลี่ยนสรรพนามการเรียกกันที่สนิทกันมากขึ้น ตอนนั้นเรารู้สึกตงิดในใจอยู่ว่าทำไมใจเรามันคิดถึงแต่เอ คิดว่าเค้าทำอะไร อยู่ไหน เวลาไปที่ไหนก็อยากจะซื้อมาฝาก แล้วทุกครั้งมันแปลกมากก็คือ เวลาที่เราคิดถึง เอก็จะไลน์มาหา เหมือนแบบใจตรงกันอะไรแบบนี้ แล้วเราก็เริ่มสนิทมากขึ้น เจอกันมากขึ้น คุยกันเกือบจะทุกคืน (ตอนนั้นเราแบบว่า เฮ้ย แกบ้าป่าวว่ะ นี้เราชอบผู้หญิงหรอ เป็นไปไม่ได้ ในใจนี้คือแบบ ต่อต้านมาก ด่าตัวเองตลอด ว่านี้เราเป็นบ้าอะไรเนี๊ย) เป็นอย่างนี้อยู่ประมาณ 2 เดือน จนตอนนั้นเรารู้แล้วว่าใจเราไม่ปกติแล้ว ก่อนหน้านี้เอ เคยบอกกับเราว่า เค้าไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร ไม่เคยคุยกับใครทุกคืนแบบนี้ แบบเค้าก็โลกส่วนตัวสูงพอควร😓 เอบอกว่าจะขอหยุดก่อน อาจจะไม่ได้คุยกันทุกคืนเหมือนที่ผ่านมา ตอนนั้นเราแบบเสียใจมาก แต่ก็ยอมรับนะ แต่นางก็ทำแบบเดิม โทรมาหาบ้าง บอกคิดถึง ทำไรอยู่ประมาณนี้ ตอนนั้นเราทนไม่ไหว เราไม่อยากเป็นแบบนี้ก็เลยพูดกับเค้าไปตรงๆ ว่า ใจของเรามันแปลกๆกับเธอนะ เราว่าเราไม่ปกติอ่ะ (ไม่รู้พูดไปได้ไง) ตอนแรกนางยังไม่เข้าใจ ผ่านไปอีก อาทิตย์เราเลยบอกไปตรงๆ ว่า "เราชอบเธอ เราไม่รู้ทำไม ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ใจมันแปลกๆ " ตอนนั้นเอ สตั้นไป 3 วิ😰 แล้วบอกว่า "วันนี้เรามีงานต้องรีบไป เดียวไว้ค่อยคุยกันนะ" แล้วนางก็ปล่อยให้เรานั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว😭 ตอนนั้นเราคิดว่า เราเสียเพื่อนแล้วล่ะ เราทั้งอับอายทั้งเกลียดตัวเอง ด่าตัวเองว่าไม่น่าพูดออกไปเลย น่าจะเก็บเอาไว้ในใจแบบนี้แหละ คืนนั้นเอโทรมาหาเรา ถามว่า " ทำไม รู้สึกแบบนี้ เธออยากจูบเราหรอ😶" ตอนนั้นอึ้งนะ แต่ก็อยากบอกไปว่า ใช่ชั้นอยากจูบเธอ!!
ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเอมันแปลกมากๆ เราสารภาพไปแล้วว่าเราชอบเค้า แต่เค้าก็บอกว่า เค้าไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่การกระทำทุกอย่างมันไม่เหมือนที่เค้าพูดกับเราเลย เรายังคงเป็นเพื่อนกัน ไปดูหนัง ไปกินข้าว ฯลฯ และเหมือนว่าเราจะยิ่งสนิทมากขึ้นๆ ไปรับไปส่ง เคยไปนอนค้างด้วยกัน 2-3 ครั้ง ใจเรารู้ว่าตอนนั้นแม้ว่าเอไม่ยอมรับ แต่เรารู้สึกว่าการกระทำของเค้ามันเหมือนว่าเค้ามีใจให้เรา และเรามีความสุขมาก เราเฝ้าบอกกับตัวเองว่า เรายอมไม่ว่ายังไง เราขอแค่ได้รักเค้าฝ่ายเดียว ได้ดูแล ได้เป็นห่วง ทุกครั้งที่เรามีปัญหา เราจับมือ เราร้องไห้ด้วยกัน เวลาที่เราเศร้าเอจะลูบหัวเราและบอกว่าไม่เป็นไร เราจะอยุ่ตรงนี้ เราจะยืนเคียงข้าง เราจะไม่ทิ้งไปไหน ตอนนั้นเราสารภาพเลยนะว่าเรารุ้สึกดีมากๆ มากจนใจเราบอกว่า ไม่ว่ามันจะเป็นยังไง เราจะยอมรับมันทุกอย่าง ขอแค่ได้อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็พอ
ความสัมพันธ์ของเรากับเอ เป็นอย่างนี้มาเกือบ 1 ปี คืออยุ่ในความชัดเจนของเรา แต่ไม่ชัดเจนของเค้า เป็นแบบนี้ จนวันนึงเราเริ่มท้อใจ และเหนื่อย เราเลยบอกกับเอไปว่า ต่อไปนี้เราจะไม่เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ช่วงนั้นเราสับสน เราเจ็บปวด ทุกคืนเราร้องไห้ ขับรถกลับบ้านก็ร้องไห้ เพราะเคยมีเอนั่งที่ข้างๆตลอด ไปที่ไหนก็คิดถึงแต่เค้า เพราะสถานที่ที่เราไปมีแต่เค้าไปด้วยทุกที่ ไปซื้อของเจอสิ่งที่เค้าชอบกินก็คิดถึง ช่วงนั้นเราร้องไห้มาก มากจริงๆ มากกว่าตอนโดนผู้ชายหักอกอีก😅 เราพยายามห่างๆ ช่วงนั้นเราเจอเอ แต่เราไม่เหมือนเดิม ครั้งสุดท้ายที่คุยกัน เอโทรมาหาเราและเอถามกับเราว่าทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไมเราไม่เป็นหมือนเดิม ทำไมเราไม่เหมือนเดิมกับเค้า เพื่อนที่เค้ารักไปไหนแล้ว เค้าต้องการเราคนเดิม เราเลยตอบเค้าไปว่า จริงหรอ เธอต้องการเราคนเดิมจริงๆหรอ เพราะเราคนเดิมนั้น คือคนที่รักเธอไง!! (เราสารภาพความรุ้สึกของเราไป 3 ครั้ง แต่นี้คือครั้งแรกที่เราพูดคำว่ารักออกไป รู้สึกอายจนหน้าชาเลยอ่ะ) แต่เอก็ดันโง่หรือเซ่อ หรือแกล้งไม่รู้ หรืออะไรก็ไม่รู้ ถามกลับเรามาว่า "รักเราแบบไหน!!!"
จบเลย. . . 😢
วันนั้นเราจำได้ว่าเรากำลังขับรถอยุ่ เกือบรถชนแหนะ เราเลยตอบเค้ากลับไปว่า "รักต้องมีแบบไหนด้วยหรอ รักก็คือรัก" แล้วเราก็เลยบอกเอว่า เราจะไม่พูดถึงสิ่งนี้อีกแล้ว ถ้าเธอไม่เข้าใจ เธอก็แค่รับมันไปเท่านั้น และทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาที่เราทำให้นั้นก็เพราะว่าเรารักและทั้งหมดนี้มันเป็นความจริง
จนวันนั้นจนถึงวันนี้ผ่านมาเกือบครึ่งปี เราแทบไม่ได้เจอกันเลย ไม่ได้คุยกันเหมือนแต่ก่อน นานๆจะทักไลน์ไปถามว่าสบายดีไหมแค่นั้น หลายๆครั้งเราอยากจะบอกเค้าว่า เราคิดถึงมากกกกกกกกก😢 แต่ไม่เคยกล้าเลยสักครั้ง
ในหลายๆคืนเราฝันถึงเค้า คือเอาง่ายๆ ตอนนี้เราก็ยังคิดถึงเอ คิดถึงตลอดเวลา แอบตามดูเค้าใน IG อยู่ห่างๆ แค่ขอให้รุ้ว่าเค้าสบายดีแค่นั้น
มาจนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมต้องเป็นเอ ถ้าใจเราชอบผู้หญิงก็ต้องมีชอบคนอื่นมาบ้างสิ แต่นี้คือไม่เคยเลยไง จนกระทั้งมาเจอเอ จริงๆ แล้วเค้าไม่ได้มีอะไรพิเศษนะ ธรรมดามากๆ แต่ทำไมเราถึงเป็นได้ขนาดนี้ บางครั้งก็ถามตัวเอง นี้เราเป็นไบหรอ? หรืออะไร หาคำตอบไม่ได้ รุ้แต่ว่าตอนนี้ไม่ลืม
ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างไหม?
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค่ะ เหมือนหาเพื่อน หาคนที่จะระบายความในใจได้❤😥