Bipolar Disorder กับการเป็นเกย์วัยผู้ใหญ่

หลายปีก่อนน้อยใจวาสนา การไม่มีแฟนไม่มีคู่นอนมันน่าอาย ไม่มีคูชีวิตทีใช้ชีวิตร่วมเดินทางไปด้วยกัน เพราะอายุที่เยอะขึ้นนั่นคิดผิดถนัดแล้วเรา
ที่น่ากลัวที่สุดคือการที่หน้าที่การงานเราไม่มั่นคงจนเราไม่สามารถเก็บเงินหรือหาช่องทางเก็บเงินเพื่อเลี้ยงตัวเองให้รอดในยามวัยเฒ่าชราสิบยี่สิบปีข้างหน้าต่างหากน่ากลัวของจริง

เราเป็นซึมเศร้าแต่สมัยเรียนเลยมีผลต่อการเรียน ทำเราเรียนไม่จบเพราะการตัดสินใจที่สิ้นคิดในช่วงนั้นผล นั้นทำให้มีปัญหากับการทำงานเราทำงานที่ไหนไม่ทนทนความกดดันไม่ได้ จนสุดท้ายต้องรับสภาพงานปัจจุบันที่เงินเดือน 7,000 ที่เขายอมให้เราไปหาหมอรักษาตัวบ่อยๆได้คือวันที่ไปก็แค่หักเงินออกแค่นั้นเอง ดีที่เขาเอื้ออาทรทำ ปกส ให้  เราอายุจะ 40 แล้ว เราขยับขยายหาช่องทางเพิ่มให้ตนเองไม่ได้เลย แอดมิทก็เข้าไบโพล่าร์ก็แตก ดีเพรสก็ดิ่งช๊อตหัวก็ต้องหยุด ตอนนี้เราไม่คิดจะหาอะไรแล้วนอกจากเงินความยากจนมันน่ากลัวยิ่งน่ากลัวกว่าถ้าไม่สามารถเลี้ยงตัวเองให้กินอิ่มนอนหลับยามแก่มีเงินทำศพตัวเองได้จนมันก่อตัวมาเป็นความทุกข์ และทุกข์ครั้งนี้มันทำให้เราอยากปลิดชีพตัวเอง เพราะเราคงทนไม่ได้ที่จะต้องใช้ชีวิตแก่ชราด้วยการเดินคลานเร่รอนริมถนน กินยาซึมเศร้าไบโพล่าร์บริจาคเลือดไม่ได้ อายุเยอะเกินไปบริจาคอวัยวะไม่ได้ เราจะทำประโยชน์ต่อใครได้

เราเลขทุกข์ว่า อายุจะ 40 ไม่มีอะไรเลยแม้แต่ความรู้ จะเริ่มต้นยังไงดี จะดำเนินทางไปแบบไหนดี แต่ก่อนจะทำแบบนั้นได้ เราหาเงินเก็บหาช่องทางเพิ่มเติมได้ทางไหนดี เราเลิกหาหมอดีไหม เรานึกไม่ออกว่าเราจะเรียงลำดับความสำคัญของความคิดยังไงดี เราพิมพ์เท่าที่เราคิดออกมาก่อนดีกว่า 

 

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่