ความอึดอัดมานานอยากระบาย อยากหาทางออก ความรู้สึกครั้งนี้เราไม่โทษใครเลยควรโทษที่ตัวเอง ที่ไม่มีจุดยืนเป็นของตนเอง ไม่พิสูจน์ให้คนอื่นเห็นได้ว่าสิ่งที่เราชอบเราทำมันออกมาได้ สุดท้ายก็ไม่ได้เลือกทางที่เราอยากทำอยากเป็น คือเรื่องที่เราจะเล่า เราชอบภาษาจีนมากๆแล้วที่บ้านเราผู้ใหญ่ชอบให้ลูกๆหลานๆเรียนสายวิทย์ แต่เราไม่ชอบคณิต ไม่ชอบคอมเราเลยตั้งใจว่าเราจะไม่สอบเข้าทางสายนี้เด็ดขาดสายที่มีคอมและคณิต เราเลยเลือกตอนม.ปลายคือศิลป์ คำนวณ ซึ่งโรงเรียนเราจะเป็นภาษานั่นแหล่ะ แล้วมีห้องเราห้องเดียวที่เรียน3ภาษาเลย(เพราะถือว่าเป็นศิลป์ห้องแรก) - อังกฤษหลัก อังกฤษเสริม
- ภาษาไทย
- ภาษาจีน
ซึ่งห้องอื่นเรียนแค่ภาษาไทย กับอังกฤษเท่านั้น ซึ่งเพื่อนบางคนของเราที่เรียนม.ต้นมาด้วยกันแล้วมาลงศิลป์เหมือนกันแต่คนละห้องบอกกับเราว่าโชคดีหรือโชคร้ายเนี่ยเรียหนักเลย แค่ภาษาอังกฤษก็ยากพอแล้วนี่มาเรียนจีนด้วย ซึ่งเราไม่เคยเรียนจีนมาก่อนเลย แต่พอเรามาเรียนเราไม่เคยมองว่าเป็ความโชคร้ายนะ กลับในทางตรงกันข้ามเรามองว่าโชคดี นับตั้งแต่วันนั้นเรามีความรู้สึกว่าเราเรียนเราไม่เคยทุกข์เลยแถมสนุกด้วยซ้ำเราชอบมากๆเลย ทั้งที่ๆผู้ใหญ่ที่บ้านถึงจะไม่เห็นด้วยก็ตาม แล้วเราเป็นหลานคนเดียวที่เราเรียนสายนี้หลานๆทุกคนเรียนวิทย์กันหมดเลย เรารู้สึกดีมากที่ไม่เหมือนใคร ถึงบางคนจะบอกหางานยากก็ตาม พอจบม.6เราตั้งใจว่าโอเค เราจะเรียนทางสายนี้แหล่ะ ภาษาจีน แต่พอถึงเวลาที่แม่ถามเราจริงๆว่าเราจะเรียนอะไรต่อมหาวิทยาลัย เราเลยบอกไปว่าจะเรียนภาษานะแม่เพราะตอนนั้นเรารู้สึกชอบภาษาจีนจริงๆถึงจะยากก็ตามจะไม่โดดเด่นเหมือนเพื่อนบางคนก็ตาม แต่เราคิดไว้แล้วว่าเราอยากเรียนทางด้านนี้ เราเลยบอกไป แต่ผลสุดท้ายที่แม่ตอบกลับมาหาเราว่าเรียนแล้วจะเอาไปใช้งานได้หรอ เราไม่โดดเด่นนะ เราไม่เก่ง หางานยากนะอย่าเรียนเลย งานที่เราชอบกับโลกของความเป็นจริงมันต่างกันนะลูก เราเลยอืมจบเลย สรุปเราก็เลือกในสิ่งที่เราไม่ได้เลือกเองแต่กับเลือกในสิ่งที่เราไม่ถนัด เลือกในสิ่งที่เราเคยบอกไว้ว่าเราจะไม่มีทางลงเรียนในสายนี้ นั่นก็คือบริหาร มีทั้งคอมทั้งคณิต เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งเลย555ไม่ชอบอะไรได้อย่างนั่นจริงๆ เราเรียนจบมาได้แทบตาย ท่าเป็นชีวิตจริงต่อสู้เราก็มีบาดแผลจนเหวอะหลายแผลแล้วอะ ที่เราจบได้นี่คือเพราะเพื่อนกับอาจารย์เลย มีบางวิชาที่จบออกมาดีได้นั่นก็คือภาษาอังกฤษ และวิชาอ่านอย่างการจัดการธุรกิจ การตลาด แต่รวมๆแล้วเกรดก็ไม่ดีเลยน้อยมาก เรามาดูเกรดรวมทั้งหมดที่จบอยากร้องไห้มาก ไม่สามารถยื่นงานบริษัทได้เลย หลังจากที่เราเรียนจบมาแบบถูลู่ถูกังแบบแผลเต็มตัวเราก็ได้ทำงานประมาณปึนึงเป็นลูกจ้างหน่วยงานต่างๆหมดงบเมื่อไหร่ก็ตะลอนๆหาในหน่วยงานอื่นๆที่เค้ารับลูกจ้างทำมาแบบนี้เรื่อยๆทำทางด้านเอกสารนะ เราทำตอนแรกก็มีความสุขดีพอนานๆไปงานเอกสารงานพิมงาน งานใช้คอมลงระบบต่างๆที่เกี่ยวกับคอมมันชักจะไม่ใช่เราแล้วสิ เราคิดถึงทางด้านภาษาตลอดเลยว่าถ้าเราเรียนภาษาป่านนี้เราจะเป็นยังไง แต่เราก็ไม่ได้เลือกมันไง พอทุกอย่างที่เราทำตรงนี้มันไม่ใช่เราทุกวันที่ทำงานทำแบบเครียดๆทำแบบกดดันไม่มีความสุขเลยเราเลยลาออกดีกว่าบวกกลับช่วงนั้นยายป่วยด้วย เราเลยออกมาดูยายและออกมาคิดว่าเราชอบอะไรดี ตอนที่เราออกมีแต่คนถามเราใหญ่เลยออกทำไม งานดีจะตาย ใช่งานดีแต่พี่ๆเค้าใช้งานเยอะมากใช้แบบบริษัทเลยใช้ทุกอย่าง แถมเป็นงานที่เราไม่ถนัดด้วย เราอึดอัดกับสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเราอะ มีบางคนเค้าก็เห็นด้วยกับเรานะแต่ส่วนน้อยที่บอกว่าถ้าไม่ใช่ตัวเองทำแล้วไม่มีความสุขก็ออกเถอะ เราเลยเลือกที่จะออกแล้วมาคิดว่าจริงๆเราชอบอะไร สุดท้ายเราก็มาวนที่ภาษาเหมือนเดิม เราเสียใจมากช่วงเวลาี่เราคิดย้อนกลับไปถ้าวันที่เราเรียนอยู่โรงเรียนเรารู้จริงๆว่าเราชอบภาษาจริงๆเราน่าจะทำให้มันโดดเด่นมากกว่านี้ สนใจที่จะพูด จะฟัง จะเขียนมากกว่านี้ เราคงไปได้ในสิ่งที่เราอยากทำ เราคงมีความสุขกับงานที่เราเลือกจะเดินมากกว่านี้ถึงมันจะมีอุปสรรคแต่มันก็เป็นสิ่งที่เราเลือกแล้ว เราได้เลือกมันแล้ว แต่ทางนี้เราไม่ได้เลือกเองไงทำให้ทุกอย่างที่เจอต้องตัดสินใจเอง เราพูดให้แม่ฟัง แม่เราก็บอกว่าแม่ผิดเองที่เลือกให้เราแบบนี้ แม่หวังดีแล้วเราก็เป็นเด็กดีเชื่อทุกอย่างที่แม่ให้ทำ แต่เราไม่ได้จะคิดโทษใครนะเราเข้าใจแม่จริงๆว่าหวังดีอยากให้ลูกหางานง่ายเวลาจบออกมา เเต่ลืมไปว่าจะทำงานด้านนี้ถ้าไม่เก่งจริงก็หวังแค่รัฐบาลอย่างเดียวพอ รอสอบให้ติดอย่างเดียวพอถ้าจะมาทำเอกชนเกรดน้อยอย่าหวังเลย แล้วเราก็สอบติดรัฐบาลง่ายมากด้วยสิ ในหัวเรานะมีแพนตอนเรียนศิลป์ที่จะต่อมหาวิทยาลัยมีแพนเยอะมากแต่มาตายตอนเลือกเรียนต่อแพนของเราเลยจบ ทุกวันนี้เรายังยึดติดกับอดีตอยู่เลย คิดแต่จะย้อนๆ แต่เราย้อนไม่ได้แล้วอะเนาะ เศร้ามากเลยคิดทุกครั้งก็ได้แต่ร้องไห้ตลอด พี่น้องเค้าเรียนจบทำงานกันได้แล้ว เรายังว่างงานอยู่เลย คิดๆแล้วจะมากลับรำตอนนี้ก็คงสายละเนาะ อายุก็มากแล้ว25แล้วจะมานั่งนับ1เรียนภาษามันก็คงไม่ใช่เนาะเพราะกว่าจะเรียนรู้พูดได้ก็คงหลายปีแล้ว เราเลือกที่จะมาทางนี้เราก็ต้องอยู่กับมันอะเนาะ เราเคยอ่านเฟสของบางคนที่เค้าเป็นแบบเรานะไม่เก่งภาษาจีนแต่อยากทำในสิ่งที่รักเค้าก็เรียนจบได้ ถ้าเราทำตามที่เรารักจริงๆเราก็คงเป็นแบบนั้นได้เหทือนกัน จนทุกวันนี้เราเข้าหางานที่เค้าใช้ภาษาจีนได้แต่มองตาปริบๆและกดออก 5555น้ำตาจะไหล เหมือนแหงนมองเครื่องบืนที่ผ่านไปแล้วก็ก้มลงมาเหมือนเดิม ทุกวันนี้เราเรียนภาษาจีน เรียนด้วยตัวเองอยู่เลยไม่มีอะไรคลืบหน้าเลย จะเรียนทางสถาบันก็ต้องใช้เงิน จะหาเพื่อนที่เป็นคนจีนสอนก็ยากไม่มคนจีนสอนเลย จะเล่นแอปที่คนจีนเล่นเยอะๆก็โดนบล๊อก เราควรจะเรียนทางไหนดีคะ เรายังอยากทำตามความฝันอยู่นะเราควรทำอย่างไดีบอกหน่อยค่ะ เราอึดอีดจริงๆไม่รู้จะปรึกษาใครดีแล้วคะ ใครเก่งจีนพอจะช่วยสอนหน่อยได้มั้ยถ้ายังพอมีเวลาที่เราพูด ฟัง เขียนได้เราจะได้ไปเรียนต่อเหมือนเป็นช่องทางกลับลำทัน แต่ถ้าเรียนด้วยตนเองไม่มีอะไรคลืบหน้า อายุมากขึ้นๆ การเรียนต่อคงจบอีกแน่ๆเลยค่ะ ช่วยทีนะคะ
ขอที่ระบายหน่อยเมื่อฉันไม่ได้เดินทางที่ตนเองเลือก ทุกอย่างมันเลยดูยากขึ้นไม่รู้จะไปทางไหนดี
- ภาษาไทย
- ภาษาจีน
ซึ่งห้องอื่นเรียนแค่ภาษาไทย กับอังกฤษเท่านั้น ซึ่งเพื่อนบางคนของเราที่เรียนม.ต้นมาด้วยกันแล้วมาลงศิลป์เหมือนกันแต่คนละห้องบอกกับเราว่าโชคดีหรือโชคร้ายเนี่ยเรียหนักเลย แค่ภาษาอังกฤษก็ยากพอแล้วนี่มาเรียนจีนด้วย ซึ่งเราไม่เคยเรียนจีนมาก่อนเลย แต่พอเรามาเรียนเราไม่เคยมองว่าเป็ความโชคร้ายนะ กลับในทางตรงกันข้ามเรามองว่าโชคดี นับตั้งแต่วันนั้นเรามีความรู้สึกว่าเราเรียนเราไม่เคยทุกข์เลยแถมสนุกด้วยซ้ำเราชอบมากๆเลย ทั้งที่ๆผู้ใหญ่ที่บ้านถึงจะไม่เห็นด้วยก็ตาม แล้วเราเป็นหลานคนเดียวที่เราเรียนสายนี้หลานๆทุกคนเรียนวิทย์กันหมดเลย เรารู้สึกดีมากที่ไม่เหมือนใคร ถึงบางคนจะบอกหางานยากก็ตาม พอจบม.6เราตั้งใจว่าโอเค เราจะเรียนทางสายนี้แหล่ะ ภาษาจีน แต่พอถึงเวลาที่แม่ถามเราจริงๆว่าเราจะเรียนอะไรต่อมหาวิทยาลัย เราเลยบอกไปว่าจะเรียนภาษานะแม่เพราะตอนนั้นเรารู้สึกชอบภาษาจีนจริงๆถึงจะยากก็ตามจะไม่โดดเด่นเหมือนเพื่อนบางคนก็ตาม แต่เราคิดไว้แล้วว่าเราอยากเรียนทางด้านนี้ เราเลยบอกไป แต่ผลสุดท้ายที่แม่ตอบกลับมาหาเราว่าเรียนแล้วจะเอาไปใช้งานได้หรอ เราไม่โดดเด่นนะ เราไม่เก่ง หางานยากนะอย่าเรียนเลย งานที่เราชอบกับโลกของความเป็นจริงมันต่างกันนะลูก เราเลยอืมจบเลย สรุปเราก็เลือกในสิ่งที่เราไม่ได้เลือกเองแต่กับเลือกในสิ่งที่เราไม่ถนัด เลือกในสิ่งที่เราเคยบอกไว้ว่าเราจะไม่มีทางลงเรียนในสายนี้ นั่นก็คือบริหาร มีทั้งคอมทั้งคณิต เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งเลย555ไม่ชอบอะไรได้อย่างนั่นจริงๆ เราเรียนจบมาได้แทบตาย ท่าเป็นชีวิตจริงต่อสู้เราก็มีบาดแผลจนเหวอะหลายแผลแล้วอะ ที่เราจบได้นี่คือเพราะเพื่อนกับอาจารย์เลย มีบางวิชาที่จบออกมาดีได้นั่นก็คือภาษาอังกฤษ และวิชาอ่านอย่างการจัดการธุรกิจ การตลาด แต่รวมๆแล้วเกรดก็ไม่ดีเลยน้อยมาก เรามาดูเกรดรวมทั้งหมดที่จบอยากร้องไห้มาก ไม่สามารถยื่นงานบริษัทได้เลย หลังจากที่เราเรียนจบมาแบบถูลู่ถูกังแบบแผลเต็มตัวเราก็ได้ทำงานประมาณปึนึงเป็นลูกจ้างหน่วยงานต่างๆหมดงบเมื่อไหร่ก็ตะลอนๆหาในหน่วยงานอื่นๆที่เค้ารับลูกจ้างทำมาแบบนี้เรื่อยๆทำทางด้านเอกสารนะ เราทำตอนแรกก็มีความสุขดีพอนานๆไปงานเอกสารงานพิมงาน งานใช้คอมลงระบบต่างๆที่เกี่ยวกับคอมมันชักจะไม่ใช่เราแล้วสิ เราคิดถึงทางด้านภาษาตลอดเลยว่าถ้าเราเรียนภาษาป่านนี้เราจะเป็นยังไง แต่เราก็ไม่ได้เลือกมันไง พอทุกอย่างที่เราทำตรงนี้มันไม่ใช่เราทุกวันที่ทำงานทำแบบเครียดๆทำแบบกดดันไม่มีความสุขเลยเราเลยลาออกดีกว่าบวกกลับช่วงนั้นยายป่วยด้วย เราเลยออกมาดูยายและออกมาคิดว่าเราชอบอะไรดี ตอนที่เราออกมีแต่คนถามเราใหญ่เลยออกทำไม งานดีจะตาย ใช่งานดีแต่พี่ๆเค้าใช้งานเยอะมากใช้แบบบริษัทเลยใช้ทุกอย่าง แถมเป็นงานที่เราไม่ถนัดด้วย เราอึดอัดกับสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเราอะ มีบางคนเค้าก็เห็นด้วยกับเรานะแต่ส่วนน้อยที่บอกว่าถ้าไม่ใช่ตัวเองทำแล้วไม่มีความสุขก็ออกเถอะ เราเลยเลือกที่จะออกแล้วมาคิดว่าจริงๆเราชอบอะไร สุดท้ายเราก็มาวนที่ภาษาเหมือนเดิม เราเสียใจมากช่วงเวลาี่เราคิดย้อนกลับไปถ้าวันที่เราเรียนอยู่โรงเรียนเรารู้จริงๆว่าเราชอบภาษาจริงๆเราน่าจะทำให้มันโดดเด่นมากกว่านี้ สนใจที่จะพูด จะฟัง จะเขียนมากกว่านี้ เราคงไปได้ในสิ่งที่เราอยากทำ เราคงมีความสุขกับงานที่เราเลือกจะเดินมากกว่านี้ถึงมันจะมีอุปสรรคแต่มันก็เป็นสิ่งที่เราเลือกแล้ว เราได้เลือกมันแล้ว แต่ทางนี้เราไม่ได้เลือกเองไงทำให้ทุกอย่างที่เจอต้องตัดสินใจเอง เราพูดให้แม่ฟัง แม่เราก็บอกว่าแม่ผิดเองที่เลือกให้เราแบบนี้ แม่หวังดีแล้วเราก็เป็นเด็กดีเชื่อทุกอย่างที่แม่ให้ทำ แต่เราไม่ได้จะคิดโทษใครนะเราเข้าใจแม่จริงๆว่าหวังดีอยากให้ลูกหางานง่ายเวลาจบออกมา เเต่ลืมไปว่าจะทำงานด้านนี้ถ้าไม่เก่งจริงก็หวังแค่รัฐบาลอย่างเดียวพอ รอสอบให้ติดอย่างเดียวพอถ้าจะมาทำเอกชนเกรดน้อยอย่าหวังเลย แล้วเราก็สอบติดรัฐบาลง่ายมากด้วยสิ ในหัวเรานะมีแพนตอนเรียนศิลป์ที่จะต่อมหาวิทยาลัยมีแพนเยอะมากแต่มาตายตอนเลือกเรียนต่อแพนของเราเลยจบ ทุกวันนี้เรายังยึดติดกับอดีตอยู่เลย คิดแต่จะย้อนๆ แต่เราย้อนไม่ได้แล้วอะเนาะ เศร้ามากเลยคิดทุกครั้งก็ได้แต่ร้องไห้ตลอด พี่น้องเค้าเรียนจบทำงานกันได้แล้ว เรายังว่างงานอยู่เลย คิดๆแล้วจะมากลับรำตอนนี้ก็คงสายละเนาะ อายุก็มากแล้ว25แล้วจะมานั่งนับ1เรียนภาษามันก็คงไม่ใช่เนาะเพราะกว่าจะเรียนรู้พูดได้ก็คงหลายปีแล้ว เราเลือกที่จะมาทางนี้เราก็ต้องอยู่กับมันอะเนาะ เราเคยอ่านเฟสของบางคนที่เค้าเป็นแบบเรานะไม่เก่งภาษาจีนแต่อยากทำในสิ่งที่รักเค้าก็เรียนจบได้ ถ้าเราทำตามที่เรารักจริงๆเราก็คงเป็นแบบนั้นได้เหทือนกัน จนทุกวันนี้เราเข้าหางานที่เค้าใช้ภาษาจีนได้แต่มองตาปริบๆและกดออก 5555น้ำตาจะไหล เหมือนแหงนมองเครื่องบืนที่ผ่านไปแล้วก็ก้มลงมาเหมือนเดิม ทุกวันนี้เราเรียนภาษาจีน เรียนด้วยตัวเองอยู่เลยไม่มีอะไรคลืบหน้าเลย จะเรียนทางสถาบันก็ต้องใช้เงิน จะหาเพื่อนที่เป็นคนจีนสอนก็ยากไม่มคนจีนสอนเลย จะเล่นแอปที่คนจีนเล่นเยอะๆก็โดนบล๊อก เราควรจะเรียนทางไหนดีคะ เรายังอยากทำตามความฝันอยู่นะเราควรทำอย่างไดีบอกหน่อยค่ะ เราอึดอีดจริงๆไม่รู้จะปรึกษาใครดีแล้วคะ ใครเก่งจีนพอจะช่วยสอนหน่อยได้มั้ยถ้ายังพอมีเวลาที่เราพูด ฟัง เขียนได้เราจะได้ไปเรียนต่อเหมือนเป็นช่องทางกลับลำทัน แต่ถ้าเรียนด้วยตนเองไม่มีอะไรคลืบหน้า อายุมากขึ้นๆ การเรียนต่อคงจบอีกแน่ๆเลยค่ะ ช่วยทีนะคะ