เราเครียดไปหมด ยิ่งจะถึงจุดที่เราต้องเลือกเส้นทางต่อเราเครียดมากๆว่าจะต่อสายไหน ระหว่างอาชีพกับสามัญ สามัญจิงๆเราก้ยังอยากใช้ชีวิตเรียนๆเล่นๆแต่เมื่อมันเป็นอนาคตของเราเราเลยไม่กล้าจะตัดสินใจ พอเราจะไปอาชีพเราก็กลัว กลัวว่าจะต้องเจอสังคมที่เราไม่เคยมาก่อนกลัวจะเลือกทางผิดกลัวไปหมด เราโครตอิจฉาพวกมีเป้าหมายเลยจิงๆ ถึงมันจะเสี่ยงว่าสุดท้ายอาจจะไม่สำเร็จ แต่มันก้ยังมีเป้าหมายไม่หมือนเราไม่รู้เป้าหมายอะไรเดินตรงไปงงๆเลี้ยวไปได้ทุกๆที่ เหมือนตัวประหลาดที่ไม่มีเป้าหมายมันเป็นอะำรที่แย่มาก เพราะเราไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่มีอะไรดี เราแบบโครตเกลียดตัวเองเลยจิงๆ อนาคตที่จะถึงทำไมมันน่ากลัวจัง