ทำไมคนในบ้านไม่เคยเข้าใจเรา

ผมคิดมาก เครียดมากไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงดี ไม่เคยมีใครเข้าใจเลยครอบครัวมีปัญหาด้านการเงิน ผมอยู่กับแม่สองคน ซึ่งพ่อของผมไม่อยากจะเล่าซึ่งตอนนี้ผมมีปัญหามาตลอดหลายปี เด็กๆก็เห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน พออยู่ประมาณ ป.5 ป.6 ก็เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองมองไม่ค่อยชัด แต่ผมจำคำพูดแม่ได้ว่าถ้าสายตาสั้นอย่ามาขอเงินมาตัดแว่นนะ จนขึ้น ม.1 แม่ผมน่าจะดีใจแหละครับที่สอบ รร ดังติด วันแรกที่ไปจองที่นั่งผมไปช้าไปหน่อยเลยได้นั่งประมาณกลางๆห้อง ซึ่งผมมองกระดานไม่ค่อยชัด แต่ก็ไม่กล้าบอกแม่ แต่โชคดีที่มีเพื่อนผมที่นั่งข้างๆ คอยช่วยเสมอจนจบ ม.1 ได้เกรดเฉลี่ยประมาณ 3.8 กว่า พอขึ้น ม.2 มาปัญหาหลายๆอย่างก็ตามมาด้านการเรียน ด้านการเงินต่างๆ ทะเลาะกับแม่บ้าง  ซึ่งมีครูประจำชั้นคอยช่วยเหลือผมมากๆ ประมาณเทอม 2 พ่อผมเหมือนจะแยกทางกันแต่ก็ไม่ และพ่อผมถูกรถชนปัญหาการเงินก็เข้ามาเพิ่ม แม่ต้องทำงานคนเดียว ผมน่าจะเป็นคนที่โชคดีในระดับหนึ่งที่มีคนช่วยเหลือ ตอนผมจบ ม.2 ผมก็ทำเกรดได้ประมาณ ม.1 พอผมขึ้น ม.3 ผมก็เรียนพิเศษมากขึ้นเงินก็เสียมากขึ้น อยากได้ของนู้นนี่นั้นเต็มไปหมด ผมเริ่มเล่นเกมมากขึ้นในระดับนึง ทะเลาะกันมากกว่าเดิม บางทีผมกลับมาบ้านเสร็จแม่ผมอยู่ดีๆ ก็โวยวายใส่ผม ชอบขึ้นเสียงว่าเล่นแต่เกม การบ้านอะทำยัง ทำไมไม่เก่งเหมือนคนอื่น ผมก็จะชอบบอกว่า ขอร้องอย่าเสียงดัง อย่ารบกวน แต่แม่ผมเคยหยุดและโวยวายต่อนานพอสมควร ผมจึงเปิดคอมฟังเพลง ไม่ก็เล่นเกมพร้อมกับการทำการบ้าน แล้วแม่ผมก็จะโวยวายต่อเป็นประจำ เพลงน่ารำคาญเสียงดัง ไม่ก็เล่นแต่เกมทำไมต้องทำการบ้านไปเล่นเกมไป ไม่เคยเจอมนุษย์คนไหนทำกันแล้วก็จะพูดเรื่องต่างๆ ปัญหาด้านการเงิน การเรียน เช่น ทุกวันนนี้ที่ได้เรียนได้เงินมาจากใคร ไอเงินที่ไปรักษาสิวเนี่ยเงินใคร(พอเป็นน้อยๆก็ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่พอมีมาเยอะๆเต็มหน้าก็เริ่มขาดความเชื่อมั่นตัวเอง โดนล้อบ้างโดนคุณครูทักบ้าง ) บางทีก็โดนตีบ้าง ดึงปลั๊กคอมออกมาเลย(ตอนเล่นเกม) ผมก็เข้าใจบ้านเรามีปัญหาด้านการเงิน แต่ผมก็ไม่ชอบหาความเครียดเขาตัวเอง พยายามหาความสุขตลอด แต่พอกลับบ้านมาทีไรก็โดนนว่า บางทีก็รู้สึกน้อยใจทั้งที่เราก็ตั้งใจเรียนแต่บางอย่างเรียนแล้วไม่เข้าใจ แต่เราก็พยายามสุดๆแล้ว แต่กลับบ้านมาก็โดนแบบนี้แทบทุกวันน้อยครั้งมากที่จะไม่โดนแล้วพูดดีๆจนนจบม.3ผมทำเกรดได้น้อยลงกว่าเดิมนิดนึง ม.4 คือปัญหาชีวิตที่มากที่สุด เริ่มจากปัญหาด้านสิวตั้งแต่ม.2ที่รักษาสิวมันมีแต่เพิ่มกับอักเสบซึ่งเสียเงินนไปเยอะเหมือนกันจนผมบอกแม่ลองไปรักษาที่ห้างซึ่งมันเริ่มหาย แต่ว่ามันแพงมากๆ ครั้งนึงประมาณสามสี่พันต่อครั้ง ซึ่งตอนนนี้หน้าผมมีแต่หลุมกับรอยแดงเป็นนปืดอันนนี้เป็นเรื่องที่ดี และผมได้แว่นมาจากความพยายามมาหลายปีจนได้ตัดแว่นเพราะมองกระดานเริ่มเห็นเบลอหนักกว่าเดิมผม ผมเริ่มมีชมรมซึ่งชมรมที่ผมอยู่เนี่ยมันต้องมีเวลาให้ ซึ่งผมก็บอกแม่ แต่แม่ไม่ค่อยโอรเท่าไหร่ ผมอยู่กับชมรมนี้มาก็หยุดเรียนทั้งวันมา 2 รอบซึ่งผมเนี่ยรีบตามงานให้เสร็จ ไม่ค่อยชอบมีงานค้าง ตามสอบให้เสร็จและผมรู้สึกว่ามันหนักเกินไป กลับบ้านดึกผมก็โดนแม่ว่า พอว่ามากกว่าเดิมแล้วก็จะยามกว่าเดิม ผมพึ่งตัดสินใจได้ไม่นานนว่าจะออกชุมนุมนี้ แล้วผมเริ่มโดนเปรียนเทียบกับคนอื่นๆ ว่าทำไมคนนู้นทำได้ เก่งอย่างนู้นอย่างนี้ ทำไมเราไม่เก่งแบบนั้นบ้างซึ่งผมไม่ค่อยชอบเลยที่โดนนเปรียบเอามากๆ จะทะเลาะกัน บางทีถ้าทะเลาะหนักๆ เขาจะบอกว่าไปตายไป ชีวิตกุจะได้ด้มีความสุข ตั้งแต่เกิดมากุไม่มีความสุขเลย ไม่หน้าเกิดมาเป็นลูกกุเลย แต่ผมก็พอจะเข้าใจด้านปัญหาต่างๆ แต่ผมก็สงสัยเหมือนทำไมเกิดมาไม่มีเหมือนคนอื่น และแม่ไม่เคยเข้าใจผมเลยเหมือนกับคนอื่นๆที่รับฟัง พอผมพูดก็จะบอกคนที่ลำบากกว่าเราก็มีเยอะแยะ ปัญหาการเรียนนที่มาปรึกษา แบบตัดแว่น เรียนมาตั้งเยอะทำไมทำได้แค่นี้ มาปรึกษาแต่คำตอบทำให้ผมแย่ลงกว่าเดิมทุกวันๆ จนผมไม่อยากบอกอะไรให้กับแม่ โทรศัพท์ผมก็ต้องล็อครหัสเอาไว้เพราะแม่เอามาเปิดทีไร ก็จะบอกมีการบ้านนี้ทำไม่ทำ ทั้งที่แม่ผมไม่รู้อะไรเลย แ้ลวก็จะเริ่มบ่นยาวๆตามปกติทุกวัน แล้วมีคำพูดนึงที่ผมเกลียดสุดๆเลย คือ ไปเรียนก็ไม่ตั้งเรียน สอบคะแนนไม่ดีก็เพราะไม่ตั้งเรียน สายตาสั้นเพราะเอาแต่เล่นเกม เรียนพิเศษตั้งเยอะทำไมทำได้แค่นี้ ทั้งที่แม่ไม่เคยรู้เลย ผมก็ตั้งใจเรียน ไม่เคยคิดจะโดนเรียนด้วยซ้ำ มันทำให้ผมกดดันตัวเองกว่าเดิม ไม่อยากเรียน ไม่อยากกลับบ้าน แต่คนไม่มีที่ให้ไปอะเนอะ ให้ทำไงอะ เวลาที่ผมบ่น โวยวายผมจะหยุดทำทุกอย่าง แบบทำการบ้านอยู่พอพูดผมจะหยุดทันที ทำงานไปนั่งฟังบ่นไปก็คงไม่มีความสุข บ่นตอนกลางคืนอย่างน้อย 2 ชม กว่าผมจะได้การบ้านเส็จเที่ยงคืนกว่าแล้วผมก็บอกแม่ว่าถ้าบ่นแบบนี้ทุกวัน ก็นอนนดึกทุวันทั้งที่ตัวเองบอกให้นอนเร็วๆ ก็ไม่เข้าใจจะบ่นไปทำไม บางทีบ่นเสร็จพึ่งมาคิดได้แล้วบอกจะไม่บ่นและ ทำได้อยู่วันเดียวพอมาอีกวันก็เเป็นแบบเดิม วันที่ไม่บ่นนะ มีความสุขมาก ทำการบ้านการชิวๆ ฟังเพลง เล่นเกมด้วย นอนเร็วด้วยช้าสุดก็ 5 ทุ่ม ผมนี่ชอบมากๆ ผมก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นแบบนี้ แต่แม่ผมก็ทำได้แค่วันเดียว แล้วก็เป็นเหมือนนเดิมทุกอย่าง ปัญหาด้านการเงินนี่ก็เยอะพอสมควร เป็นปีที่ผมคิดว่าน่าจะใช้เงินเยอะสุดๆทั้ง ค่าแว่น รองเท้า ชุด รด ไหนกำลังจะจัดฟันซึ่งตอนนี้ยังไม่ได้จัดพึ่งไปหาปรึกษาจากแพทย์ ฟันผมมีลักปิดลักเปิด ฟันเหยิน ตอน x-ray มารู้สึกว่าจะบอกตรงคอมั้งครับรูเราเล็กมากๆ หายใจทันได้ยังไง หมอยังตกใจเลย ผมคิดว่าตอนนี้เงินเก็บน่าจะไม่มีไม่พอแน่ ถามแม่ก็ไม่เคยเข้าใจ แม่ผมก็อายุเยอะแล้ว ผมก็เข้าใจว่าเหนื่อย ชีวิตมีปัญหาเยอะ แต่ผมก็ไม่เข้าใจเข้าบ้านมาทำไมต้องหาเรรื่องชวนทะเลาะกัน เพื่ออะไร ผมไม่เข้าใจ จนบางทีก็คิดฆ่าตัวตายดีไหม แต่ผมก็ไม่คิดจะทำเป็นถึงแม่ผมพูดจะมีความสุขก็เหอะ(แต่ผมรู้เขาคงไม่ได้คิดให้ทำจริงหรอก มั้ง) แต่ผมจะไม่มีวันทำแน่เพราะคนรอบข้างของผมอาจมีปัญหาต่างๆตามมาได้ และต้องขอบคุณเพื่อนๆผมด้วยที่ช่วยผลักดันให้ผมตั้งใจเรรียน เลยจะมาขอคำปรึกษาจากทุกๆคนด้วยครับ ขอโทษที่พิมพ์มึนๆ ด้วยนะครับ