คือเราเคยคบกับคนๆหนึ่ง ตอนแรกทุกอย่างมันโคตรดีเลยคือเรากับเค้าจะมาคุยกันช่วงที่เราสองคนว่างพร้อมกัน ตอนที่คบกันอยู่เป็นไรที่ดีมากคือไม่อึดอัดเหมือนคนที่ผ่านมาก่อนๆ เค้าจะคอยกวนให้เราหายเหนื่อย เค้าจะคอยเป็นกำลังใจในทุกๆวัน  ถึงเวลาที่เราคุยกันมันจะน้อยไปหน่อยแต่มันก็คุ้มที่ได้คุย จนมาถึงวันๆหนึ่ง..วันที่เค้ามาบอกกับเราว่าเค้าต้องไปแต่งงานกับคนที่พ่อเลือกให้ มันเหมือนในนิยายมาก เหมือนมากจนเราแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่เราเจอ เพราะเราคิดว่าสมัยนี้เค้ายังบังคับให้แต่งกันอีกหรอ แต่พอเรามานั่งคิดว่าตอนนั้นรุ่นพี่เราที่โรงเรียนก็เคยโดนบังคับให้แต่งงานแล้วทำไมกับคนนี้ถึงจะเกิดขึ้นไม่ได้ วันนั้นเราร้องไห้ทั้งวันเลย..กินไรก็ไม่ลงมันทำให้จากคนที่ยิ้มบ่อยมีวามสุขมากๆกลายเป็นคนที่มีแต่น้ำตา ตั้งแต่วันนั้นเราก็ต้องเดินออกมาจากเค้า จนวันนี้วันที่เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเราก็ยังลืมเค้าไม่ได้ แต่เราจะสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าเราจะต้องกลับมามีความสุขอีกรอบโดยที่ไม่มีเค้าให้ได้ แต่ดันมีสิ่งหนึ่งที่เราจำได้ดีก็คือเค้าเคยสัญญาว่าจะเป็นความทรงจำที่ดีให้เราเราอยากบอกว่า "วันนี้เธอทำได้แล้วนะกับความทรงจำที่ดีของเรา อย่าโทษตัวเองว่าเป็นคนไม่ดี เธอทำดีที่สุดแล้วแหละ "
ปล.เราแค่อยากมาระบายกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ปล.2 อาจจะอ่านงงๆหน่อยนะ เราเรียบเรียงคำไม่ค่อยเก่ง