สวัสดีครับ เราอายุ 20 กำลังศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี คือเราดันไปแอบชอบ คนอายุ 30 กว่า
ซึ่งเขา ทำงานที่มั่นคง มีบ้าน มีรถ เป็นลูกคนเดียว ซึ่งเป็นคนที่เพียบพร้อมเลยล่ะ
แต่เรา อายุ20 กำลังเรียน ซึ่งเรียนอยู่ก็ ทำงานรับจ๊อบงานหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ระดับนึงแบบพึ่งครอบครัวน้อยที่สุด
(แต่ผมมีการวางแผนเรื่องในอนาคต เช่น เรื่องบ้าน รถ ครอบครัวและการทำธุรกิจ เพื่อความมั่นคงในภายภาคหน้า)
แต่ก็ไม่ได้เท่าเขา มันจึงทำให้ผมมีความกังวลอยู่หลายอย่างมากๆ
-ผมอยากรู้ว่ามุมมองของคนอายุ 30 คิดยังไงกับความรัก ต้องการอะไรจากมัน
-ผมอยากรู้ว่า คนอายุ 30 คิดอย่างไร ถ้าหากมี คนอายุ 20 มาชอบ
(ผมคิดมาเสมอ ว่า 20 มันไม่เด็กแล้ว แต่แค่มันคือช่วงพึ่งเริ่มต้นความเป็นผู้ใหญ่ กำลังสร้างเนื้อสร้างตัว )
-ถ้าผมจีบเขาจริงๆ เขาจะรู้สึกไหม ว่าเราเป็นแมงดามาเกาะเขากิน เราห่วงความรู้สึกเขา
(ทุกวันนี้หยอดกันเล่น แต่ไม่กล้าบอกไปตรงๆ แคร์สายตาหลายๆคนกกลัวจะมองเขาไม่ดี)
-ถ้าคุณ อายุ 30 คุณจะโอเคกับคนที่พยายามสร้างตัวไหม หรือคุณต้องการคนแบบไหน
-เขาเป็นหมอ เราเรียนเกี่ยวกับงานออกแบบ
ผมจริงจัง จริงใจกับเขาจริงๆนะครับ แต่ผมไม่รู้เลยว่ามันเพียงพอกับเขาไหม ผมเคยคบแฟนเก่า มาหลายคนเลิกกันเพราะเขานอกใจครับและคบกันเป็นปี
ผมเป็นคนมั่นคงในความรักพอสมควร แต่คนที่คบมาอายุไล่เลี่ยกันถึงไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องความต่าง แต่ครั้งนี้ใจดันไปชอบ คนแก่กว่าจะรอบนึง ผมอ่านความคิดเขาไม่ออกจริงๆ เรียกว่าแพ้ทางหมดทุกทางเลยครับ กังวลมากสุดๆ (ทุกคนช่วยผมด้วย) ผมกลัวทุกอย่าง ถ้าบอกชอบเขาไป แล้วถ้าเขาเอาเรื่องงานมาคิดประกอบไปด้วย ผมคงพัง เพราะตอนนี้สิ่งที่ผมมีคือสิ่งที่พ่อแม่สร้างไว้ให้ ผมยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ที่สร้างด้วยตัวเองจริงๆ แต่ผมตั้งใจจะสร้างมันเองจริงๆ ผมกลัวว่าเขาจะคิดว่าผมเป็นเด็กน้อย ยังไม่โตพอ พอรู้สึกแบบนี้แล้วผมทำตัวกับเค้าไม่ถูกเลย รู้สึกไปไกล ไกลมากจริงๆ พอโตขึ้นมาเรื่องความรัก มันเป็นแค่เรื่องของความรู้สึกล้วนๆอย่างเดียวไม่ได้ ผมเข้าใจทุกอย่าง กลัวไปทุกอย่าง ผมควรทำอย่างไรดีครับ ...
สุดท้ายแล้ว ผมควรบอกชอบ เขาบอกความรู้สึกออกไปไหม
(ความสัมพันของเราคือ เราคุยกัน แนะนำกัน เล่นกันได้ หยอดกันได้ คิดถึงก็บอกคิดถึงตรงๆ เช่น เขาเห็นผมเรียนอะไรต้องใช้อุปกรณ์อะไรก็หามาให้ เขากินอะไรก็สั่งมาเผื่อเราตลอด แต่เขาก็เป็นคนใจปั้มกับลูกน้องเหมือนกัน แต่เรามีอะไรเราจะคุยกันเล่นกันตลอด ต่างจากคนอื่นคือเขาไม่ค่อยเล่นกับใคร กลายเป็นว่าเราได้เห็นมุมที่เขาน่ารัก แต่เพราะเขาดีกับเรามากๆนี้แหละ เราเลยกลัวทุกอย่าง เพราะผมโคตรไม่เหมาะกับเขา ทั้งอายุทั้งความพร้อม โคตรหมามองเครื่องบินเลยครับ เห้อ)
รบกวนพี่ๆแนะนำผมทีนะครับ ผมไม่เป็นคนขี้กลัวหรือกังวลเรื่องความสัมพันขนาดนี้เลยจริงๆ กลัวคำว่าชอบของเรามันจะทำให้พัง
ขอโทษที่บ่นเยอะนะครับผมไม่มีใครให้ปรึกษาจริงๆ เพื่อนผมแต่ละคนก็ยังเป็นเสือผู้หญฺิงอยู่ เขาไม่เข้าใจความรักที่จริงจังกับความรับผิดชอบที่จะมาพร้อมความรักครั้งนี้เลย และแต่ละคนก็ไม่เคยคบกับคนอายุห่างกันเป็นรอบ แต่มีบางคนเคยคบก็เลิกเพราะความเด็ก จะปรึกษาพ่อแม่ พ่อแม่ผมก็เกิดความรักมาจากความเป็นเพื่อนกัน จริงจัง จริงใจต่อกันมาแต่เด็กๆค่อยๆสร้างอะไรมาด้วยกัน มันต่างจากความรักของผมในครั้งนี้ ซึ่งมันมาพร้อมกับหน้าที่การงาน
ถ้าผมโดนปฏิเสธ เพราะเขาเห็นผมเป็นน้อง หรือเพราะเขาไม่ชอบผมขนาดนั้น ยังไม่เสียใจเท่าเขาไม่รับรักผมเพราะผมไม่พร้อมในหน้าที่การงานเลยครับ
เห้อ
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม ผมเครียดจริงๆ ถ้าผมพิมพ์อะไรตกหล่นหรือแทคอะไรผิดพลาดไป ผมขออภัยจริงๆนะครับ ผมต้องการที่พึ่งจริงๆ
คนอายุ 20 ชอบคนอายุ 30 มีความเป็นได้มากแค่ไหน
ซึ่งเขา ทำงานที่มั่นคง มีบ้าน มีรถ เป็นลูกคนเดียว ซึ่งเป็นคนที่เพียบพร้อมเลยล่ะ
แต่เรา อายุ20 กำลังเรียน ซึ่งเรียนอยู่ก็ ทำงานรับจ๊อบงานหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ระดับนึงแบบพึ่งครอบครัวน้อยที่สุด
(แต่ผมมีการวางแผนเรื่องในอนาคต เช่น เรื่องบ้าน รถ ครอบครัวและการทำธุรกิจ เพื่อความมั่นคงในภายภาคหน้า)
แต่ก็ไม่ได้เท่าเขา มันจึงทำให้ผมมีความกังวลอยู่หลายอย่างมากๆ
-ผมอยากรู้ว่ามุมมองของคนอายุ 30 คิดยังไงกับความรัก ต้องการอะไรจากมัน
-ผมอยากรู้ว่า คนอายุ 30 คิดอย่างไร ถ้าหากมี คนอายุ 20 มาชอบ
(ผมคิดมาเสมอ ว่า 20 มันไม่เด็กแล้ว แต่แค่มันคือช่วงพึ่งเริ่มต้นความเป็นผู้ใหญ่ กำลังสร้างเนื้อสร้างตัว )
-ถ้าผมจีบเขาจริงๆ เขาจะรู้สึกไหม ว่าเราเป็นแมงดามาเกาะเขากิน เราห่วงความรู้สึกเขา
(ทุกวันนี้หยอดกันเล่น แต่ไม่กล้าบอกไปตรงๆ แคร์สายตาหลายๆคนกกลัวจะมองเขาไม่ดี)
-ถ้าคุณ อายุ 30 คุณจะโอเคกับคนที่พยายามสร้างตัวไหม หรือคุณต้องการคนแบบไหน
-เขาเป็นหมอ เราเรียนเกี่ยวกับงานออกแบบ
ผมจริงจัง จริงใจกับเขาจริงๆนะครับ แต่ผมไม่รู้เลยว่ามันเพียงพอกับเขาไหม ผมเคยคบแฟนเก่า มาหลายคนเลิกกันเพราะเขานอกใจครับและคบกันเป็นปี
ผมเป็นคนมั่นคงในความรักพอสมควร แต่คนที่คบมาอายุไล่เลี่ยกันถึงไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องความต่าง แต่ครั้งนี้ใจดันไปชอบ คนแก่กว่าจะรอบนึง ผมอ่านความคิดเขาไม่ออกจริงๆ เรียกว่าแพ้ทางหมดทุกทางเลยครับ กังวลมากสุดๆ (ทุกคนช่วยผมด้วย) ผมกลัวทุกอย่าง ถ้าบอกชอบเขาไป แล้วถ้าเขาเอาเรื่องงานมาคิดประกอบไปด้วย ผมคงพัง เพราะตอนนี้สิ่งที่ผมมีคือสิ่งที่พ่อแม่สร้างไว้ให้ ผมยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ที่สร้างด้วยตัวเองจริงๆ แต่ผมตั้งใจจะสร้างมันเองจริงๆ ผมกลัวว่าเขาจะคิดว่าผมเป็นเด็กน้อย ยังไม่โตพอ พอรู้สึกแบบนี้แล้วผมทำตัวกับเค้าไม่ถูกเลย รู้สึกไปไกล ไกลมากจริงๆ พอโตขึ้นมาเรื่องความรัก มันเป็นแค่เรื่องของความรู้สึกล้วนๆอย่างเดียวไม่ได้ ผมเข้าใจทุกอย่าง กลัวไปทุกอย่าง ผมควรทำอย่างไรดีครับ ...
สุดท้ายแล้ว ผมควรบอกชอบ เขาบอกความรู้สึกออกไปไหม
(ความสัมพันของเราคือ เราคุยกัน แนะนำกัน เล่นกันได้ หยอดกันได้ คิดถึงก็บอกคิดถึงตรงๆ เช่น เขาเห็นผมเรียนอะไรต้องใช้อุปกรณ์อะไรก็หามาให้ เขากินอะไรก็สั่งมาเผื่อเราตลอด แต่เขาก็เป็นคนใจปั้มกับลูกน้องเหมือนกัน แต่เรามีอะไรเราจะคุยกันเล่นกันตลอด ต่างจากคนอื่นคือเขาไม่ค่อยเล่นกับใคร กลายเป็นว่าเราได้เห็นมุมที่เขาน่ารัก แต่เพราะเขาดีกับเรามากๆนี้แหละ เราเลยกลัวทุกอย่าง เพราะผมโคตรไม่เหมาะกับเขา ทั้งอายุทั้งความพร้อม โคตรหมามองเครื่องบินเลยครับ เห้อ)
รบกวนพี่ๆแนะนำผมทีนะครับ ผมไม่เป็นคนขี้กลัวหรือกังวลเรื่องความสัมพันขนาดนี้เลยจริงๆ กลัวคำว่าชอบของเรามันจะทำให้พัง
ขอโทษที่บ่นเยอะนะครับผมไม่มีใครให้ปรึกษาจริงๆ เพื่อนผมแต่ละคนก็ยังเป็นเสือผู้หญฺิงอยู่ เขาไม่เข้าใจความรักที่จริงจังกับความรับผิดชอบที่จะมาพร้อมความรักครั้งนี้เลย และแต่ละคนก็ไม่เคยคบกับคนอายุห่างกันเป็นรอบ แต่มีบางคนเคยคบก็เลิกเพราะความเด็ก จะปรึกษาพ่อแม่ พ่อแม่ผมก็เกิดความรักมาจากความเป็นเพื่อนกัน จริงจัง จริงใจต่อกันมาแต่เด็กๆค่อยๆสร้างอะไรมาด้วยกัน มันต่างจากความรักของผมในครั้งนี้ ซึ่งมันมาพร้อมกับหน้าที่การงาน
ถ้าผมโดนปฏิเสธ เพราะเขาเห็นผมเป็นน้อง หรือเพราะเขาไม่ชอบผมขนาดนั้น ยังไม่เสียใจเท่าเขาไม่รับรักผมเพราะผมไม่พร้อมในหน้าที่การงานเลยครับ
เห้อ
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผม ผมเครียดจริงๆ ถ้าผมพิมพ์อะไรตกหล่นหรือแทคอะไรผิดพลาดไป ผมขออภัยจริงๆนะครับ ผมต้องการที่พึ่งจริงๆ