เราคบกับเเฟนเรามาได้ เกือบ2 ปี เเฟนเราเป็นคนจีน เขาดูเเลเราดีทุกอย่าง
เขาอายุ 21 ปี ส่วนเรา 25 ปี เขาเรียนมาหาลัยปีสุดท้าย ตอนนี้เขาฝึกงานอยู่ที่จีน อีก2 อาทิตย์กำลังจะกลับไทย เราต่างคนต่างรักเเละเข้าใจกันมีทะเลาะกันบ้างเเต่เขาก็ไม่เคยโกดหรือทิ้งเราเขาง้อเราตลอดตามใจทุกอย่างดีทุกอย่าง จนวันนึงความรักของเรากับเขาเดินมาจนสุดทางด้วยอะไรหลายๆอย่าง ทำให้เราไม่สามารถเดินไปด้วยกันต่อได้ เพราะหลังเขาเรียนจบเขาต้องกลับไปทำงานที่จีน เขาเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวเขา พ่อเเม่อยากให้เขาไปทำงานที่นู้นมากกว่าที่ไทย ส่วนเราเองก็ไม่ชอบรักทางไกลอีกอย่างเราก็ต้องอยู่กับพ่อเเม่ที่นี่ ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้เราเสียเวลากับเขา เราทำใจมาสักพักเเล้วเพราะรู้ว่าวันนึงมันก็ต้องมาถึงจุดนี้ เราคุยกับเขาทุกอย่างไม่มีใครอยากให้มันเป็นเเบบนี้ ต่างคนต่างเสียใจ เราเลยเลือกที่จะพูดก่อน เราเสียใจมากที่เป็นฝ่ายพูดออกไป เขาเองก็อยากจะพูดเเต่เขาพูดไม่ออก เรายังอยากใช้เวลาอยู่กับเขาตอนเขากลับมาที่ไทย อยากใช้เวลาจนถึงวันสุดท้ายที่เขาต้องกลับไปทำงานที่จีน อย่างน้อยเเบบนั้นมันทำให้เราลืมง่ายกว่า เพราะเราได้รับรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่กลับมาไทยเเล้ว เราไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาอยู่กับเขาจนวันสุดท้ายที่เขาอยู่ที่ไทย เราอยากถามว่าเราผิดไหมที่เราทำเเบบนี้ พอเรารู้ว่าเขาใก้ลกลับมันยิ่งทำให้เราดีใจ ทำให้เราคิดถึงเเละอยากเจอเขามากๆ เรายอมเจ็บในวันสุดท้ายที่เขาจากเราไป เเต่อย่างน้อยเราก็ได้ทำมันจนถึงที่สุดเเล้ว
เราอยากใช้เวลาอยู่กับเขาจริงๆ เราควรทำยังไงดี ?? อยู่จนวันสุดท้ายหรือพอเเค่นี้ ?
เขาอายุ 21 ปี ส่วนเรา 25 ปี เขาเรียนมาหาลัยปีสุดท้าย ตอนนี้เขาฝึกงานอยู่ที่จีน อีก2 อาทิตย์กำลังจะกลับไทย เราต่างคนต่างรักเเละเข้าใจกันมีทะเลาะกันบ้างเเต่เขาก็ไม่เคยโกดหรือทิ้งเราเขาง้อเราตลอดตามใจทุกอย่างดีทุกอย่าง จนวันนึงความรักของเรากับเขาเดินมาจนสุดทางด้วยอะไรหลายๆอย่าง ทำให้เราไม่สามารถเดินไปด้วยกันต่อได้ เพราะหลังเขาเรียนจบเขาต้องกลับไปทำงานที่จีน เขาเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวเขา พ่อเเม่อยากให้เขาไปทำงานที่นู้นมากกว่าที่ไทย ส่วนเราเองก็ไม่ชอบรักทางไกลอีกอย่างเราก็ต้องอยู่กับพ่อเเม่ที่นี่ ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้เราเสียเวลากับเขา เราทำใจมาสักพักเเล้วเพราะรู้ว่าวันนึงมันก็ต้องมาถึงจุดนี้ เราคุยกับเขาทุกอย่างไม่มีใครอยากให้มันเป็นเเบบนี้ ต่างคนต่างเสียใจ เราเลยเลือกที่จะพูดก่อน เราเสียใจมากที่เป็นฝ่ายพูดออกไป เขาเองก็อยากจะพูดเเต่เขาพูดไม่ออก เรายังอยากใช้เวลาอยู่กับเขาตอนเขากลับมาที่ไทย อยากใช้เวลาจนถึงวันสุดท้ายที่เขาต้องกลับไปทำงานที่จีน อย่างน้อยเเบบนั้นมันทำให้เราลืมง่ายกว่า เพราะเราได้รับรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่กลับมาไทยเเล้ว เราไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาอยู่กับเขาจนวันสุดท้ายที่เขาอยู่ที่ไทย เราอยากถามว่าเราผิดไหมที่เราทำเเบบนี้ พอเรารู้ว่าเขาใก้ลกลับมันยิ่งทำให้เราดีใจ ทำให้เราคิดถึงเเละอยากเจอเขามากๆ เรายอมเจ็บในวันสุดท้ายที่เขาจากเราไป เเต่อย่างน้อยเราก็ได้ทำมันจนถึงที่สุดเเล้ว