ถามยังไงให้ไม่กระทบกับจิตใจ ถามเเล้วน้องกล้าที่จะคุยกับเรา

ก่อนอื่นต้องเกริ่นก่อนนะคะ คือน้องของเราเนี่ยเค้าไปเรียนที่กทม.ตั้งเเต่ตอนประถมตอนนี้ก็พึ่งเข้าม.1พอดีอาศัยอยู่กับญาติทางฝั่งพ่อค่ะ น้องเป็นผู้ชายค่ะอายุห่างกับเรา4ปี เมื่อไม่นานมานี้ญาติโทรมาบอกเราว่าน้องไม่ยอมเรียนวิชากระบี่กระบองจนคุณครูโทรบอกญาติเเล้วพ่อเราก็รับรู้ มีอีกเรื่องคือเราเนี่ยไม่ค่อยได้โทรไปหาน้องเท่าไหร่เเต่เวลาโทรคุณกันถามว่ามีการบ้านมั้ยน้องก็จะบอกว่าทำเสร็จเเล้วไม่มีตลอดทั้งๆที่เรียนวิทย์คณิต เราเลยเป็นห่วงว่าน้องมีปัญหาอะไรรึเปล่า เราบอกน้องตลอดว่าบทเรียนอันไหนไม่เข้าใจถามพี่ได้ตลอดนะ เเต่น้องก็บอกว่าไม่มีเข้าใจ
***สิ่งที่เราอยากถามคือถามยังไงหรือคุยอย่างไรให้น้องสบายใจเเละพูดสิ่งในใจออกมาเรากลัวว่าน้องอาจจะได้รับความอบอุ่นไม่เพียงพอ เเล้วก็ไม่กล้าที่จะปรึกษาใคร ด้วยความที่เราเป็นพี่ของน้องเเละช่วงอายุใกล้เคียงพ่อเลยขอให้เราลองคุยกับน้องดู เเต่เราก็กลัวว่าบางคำถามของเราอาจจะทำให้น้องไม่กล้าเล่า หรือบางคำของเราอาจทำให้น้องน้อยใจว่าทำไมเราอยู่กับพ่อเเล้วได้นั่นนี่ ได้ทำนั่นนี่

อันนี้สิ่งที่เราจะเล่าเป็นการประกอบการตอบคำถามนะคะ น้องอาศัยอยู่กับญาติค่ะ คืออา อาเค้ามีครอบครัว พ่อเเม่ลูก ลูกเป็นลูกสาวค่ะลูกอาอายุห่างกับน้อง2ปี เเละด้วยความที่น้องเราเป็นผู้ชายอาเลยไว้ใจให้เดินทางไปเรียนเองส่วนลูกสาวอาจะมีอาไปรับไปส่ง ตรงนี้เราเเอบกลัวว่าน้องจะไม่เข้าใจเเล้วน้อยใจรึเปล่า เเละด้วยความที่อยู่กับอาเราไม่รู้ว่าเวลาอาอบรมน้องจะมีการพูดโดยการเอาน้องไปเปรียบเทียบหรือเปล่า ไม่ว่าจะเทียบกับลูกสาว หรือเพื่อนๆน้องที่รร.ก็ตาม
บ้านอามีห้องนอนสองห้อง ห้องหนึ่งลูกสาวอาอยู่ อีกห้องคือห้องที่น้องเราอยู่ซึ่งนอนกับอาเเละเเฟนของอา ตอนนี้น้องก็ม.1เเล้วด้วยอาจจะอยากมีเวลาส่วนตัวรึเปล่า

ช่วยหน่อยนะคะเรารู้สึกว่าเรื่องเเบบนี้มันค่อยข้างละเอียดอ่อนซึ่งส่งผลกระทบต่อตัวน้องในอนาคต วิธีคิดหรือการใช้ชีวิตอะไรเเบบนี้