ไม่รู้จะตั้งชื่อเรื่องว่าอะไร เอาเป็นว่าอ่านเนื้อเรื่องเลยค่ะ

จะเล่าตรงๆเลยนะคะ 18+ คือเรื่องมันมีอยู่ว่าเราไปทำงานช่วง 22:30 เลิก 23:30 (ร้องเพลงที่ร้านอาหาร) พอเลิกงานแล้วเราไปหาแฟนที่บ้าน ตอนแรกก็ปกติแหละค่ะ สักพักเราเลยเล่นน้องชายของเขา น้องชายเขาก็เริ่มสู้มือแล้วแหละค่ะเราก็ยังเล่นอยู่ แล้วดูการ์ตูนไปด้วย ทีนี้เขาเริ่มบ่นว่าเราดูแต่การ์ตูน เราเลยดูอีกแปบนึงละปิดไป คือจริงๆตอนนั้นเราก็อยากแหละค่ะ แต่มันก็ง่วงเพราะเหนื่อยงาน (นั่งร้องเพลง 1 ชม.ใครว่าไม่เหนื่อย) ทีนี้เราเริ่มนิ่งไป แต่ยังไม่หลับคือมันเริ่มเคลิ้มๆแล้ว เขาเปิดเกมในคอมค้างไว้เราก็ถามว่าไม่เล่นเกมต่อหรอ สักพักเขาก็หงุดหงิดแล้วลุกไปเล่นเกมต่อ ไม่พูดไม่จากับเราเลย จนเราจะกลับเห็นเขามีท่าทีผิดปกติเลยถามว่าเป็นอะไร ตอนแรกไม่ยอมตอบ ถามไปถามมาเขาบอกว่าเสียอารมณ์ มาเล่นแล้วก็เทแบบนี้อ่ะหรอ เขาดูจริงจังมากค่ะ แต่ก็เข้าใจเพราะเขาก็เคยแกล้งแบบนี้ มาเล่นจนเราอยากแล้วก็เทไปเฉยๆก็น่าหงุดหงิดอยู่หรอกค่ะ ทีนี้เลยกลายเป็นทะเลาะใหญ่โตเลยค่ะ เราก็ถามเขาว่าทำไมไม่บอกดีๆตั้งแต่แรก เขาบอกว่ามันต้องบอกกันด้วยหรอแบบนี้อ่ะ เราเลยบอกไปว่าเราง่วงเลยนิ่งไปไม่ได้ทำอะไรต่อ เขาบอกว่าแล้วทำไมไม่บอกว่าง่วง จะไม่โกรธเลยแต่นี่อะไร นิ่งไปแล้วก็เทเลยมันน่าเสียอารมณ์มั้ย(ปกติถ้าเราเล่นจนเขามีอารมณ์แล้วเรานิ่งไป เขาจะดำเนินการต่อเลยนะคะ พูดง่ายๆเลยคือเรานอนอยู่เฉยๆไม่ต้องทำอะไรเลยเขาจัดการเองหมด แต่อันนี้คือมาโกรธเรา แต่ก็แหงแหละค่ะสมควรโดนโกรธอยู่ ไปทำให้เขาเกิดอารมณ์ง่วงก็ไม่บอกเลยกล่ยเป็นเทไปเลย) ตอนแรกเรากะว่าเราจะง้อเขาแหละค่ะ แต่เราเริ่มทะเลาะกันแรงขึ้น เขาเริ่มพูดจาแรงขึ้น ขึ้นกู แต่เราพยายามใจเย็นไม่พูดกูกับเขา เขาไล่เรากลับบ้าน เราบอกไม่กลับ เขาบอกว่างั้นก็มานอน ถ้าไม่นอนก็กลับ เราเลยบอกว่าขอนั่งก่อน ถ้าอยากนอนเดี๋ยวไปนอน พี่นอนก่อนเลย เขาก็พูดซ้ำไปซ้ำมาบอกให้เรานอนถ้าไม่นอนก็กลับ เราก็บอกแบบเดิมไป สักพักเขาลุกจะใส่เสื้อผ้าบอกจะไปเอง เราเลยลุกขึ้นละบอกว่างั้นไม่เป็นไร กลับก็ได้ ก็บอกอยู่ว่าถ้าอยากนอนจะนอนแต่ตอนนี้ยังขอนั่งก่อนแค่แปบเดียวเขาก็ปาข้าวของของเขา แล้วก็เตะพัดลมล้มไป (ในใจคือคิดว่า มันต้องรุนแรงขนาดนั้นเลยหรอ) ทีนี้กลายเป็นว่าเราเห็นกิริยาของเขาแบบนั้นเราเลยเกิดอาการโมโหขึ้นมาทันที จากที่ใจเย็นอยู่ เราเลยเดินไปจะเอาพัดลมตั้งคืน เจตนาของเราคือจะตั้งพัดลม แต่ตอนนั้นมันโมโหมาก มือมันพลั้งวางพัดลมแรงมาก จนมันล้มคืนแต่รอบนี้ฝาพัดลมหลุด ใบพัดคว่ำหน้ามันก็หมุนอยู่แบบนั้นจนมันแตก เลยรีบไปถอดปลั๊ก ตอนแรกไม่รู้ว่ามันแตกเพราะในห้องปิดไฟไว้ จนเขาบอกให้ไปเปิดไฟ จากนั้นก็ทะเลาะกันยาวเลยเขาบอกว่ารับไม่ได้กับการกระทำของเรา รับไม่ได้มากๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกของเราที่ทะเลาะกันแล้วทำของเขาพัง เอาจริงๆคือรู้สึกผิดมากจริงๆ เราขอโทษเขาแล้วบอกว่าจะรับผิดชอบให้เพราะเป็นคนทำเอง ตอนแรกเขาโมโหมากบอกว่าไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น แค่ไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้าอีก เขาไล่เราแต่เราไม่ยอมไป เขาก็ถามว่าจะรับผิดชอบยังไง เราก็บอกว่าจะหามาให้ (คือใบพัดของพัดลมมันหาไม่ยากอยู่แล้วถูกมั้ย เราแค่ต้องรู้ขนาดของใบพัดว่ากี่นิ้วจะได้ซื้อมาถูก) เขาก็พูดว่าจะรับผิดชอบยังไงก็ยังไม่เห็นหนทางที่จะหามาได้เลย ไอ้เราก็งง มันคือพัดลมนะ มันไม่ใช่อะไหล่รถยนต์ราคาแพงที่จะไม่สามารถหาได้ง่ายๆ แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไร เราเลยกลับบ้าน ขับออกไปได้แปบนึงเขาโทรมาบอกว่าเราพอกันดีกว่ามั้ย จบกันแค่นี้มั้ย คือก็ไม่เข้าใจว่ามันต้องขนาดนี้เลยมั้ย หรือมันอาจจะสมควรแล้ว เราเลยจอดรถเคลียร์กับเขาต่อ เราก็ขอโทษเขาเราก็รู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นลงไป จริงๆมันก็ไม่ควรที่จะเสียสติจนไปทำลายข้าวของเขาแบบนั้น เราเลยบอกเขาว่าในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วมันย้อนกลับไปแก้ไม่ได้ ยังไงก็จะรับผิดชอบให้เพราะเป็นคนทำ ทำของเขาเสียหายก็ต้องรับผิดชอบ ก็คือเราก็ยืนกรานแหละว่าจะรับผิดชอบ เราก็คุยกับเขาแบบใจเย็นที่สุดแหละ แต่เขายังขึ้นกูอยู่ ก็ไม่เป็นไรคนมันเสียอารมณ์เสียความรู้สึกอ่ะเนอะไปก้าวร้าวต่อหน้าเขาขนาดนั้น แต่ยอมรับจริงๆว่าผิด และนี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่โมโหจนมีของพัง เพราะปกติถ้าเราโมโหแล้วลงที่ของ เช่นโทรศัพท์ คือเรารู้อยู่แล้วว่าเราจะต้องใช้งานต่อ เราเลยมองหา จุดที่เราจะต้องปา ก็คือเตียง อย่างมากสุดก็คือรื้อเสื้อผ้าปาหมอนทุบเตียง หรือถ้าจะมีของพัง อย่างน้อยมันก็เป็นของเรา เรารับผิดชอบเองได้ถ้าเดือดร้อนมันก็เดือดร้อนแค่ที่ตัวเราเพราะเราทำของตัวเองพัง แต่ครั้งนี้ มันพลาดจริงๆ เพราะความโมโหของเราแท้ๆ เลยทำให้ของคนอื่นเขาเสียหาย เราก็บอกเขา ว่ายังไงก็จะรับผิดชอบให้ จริงๆที่ห้องเขามีแอร์แต่เขาไม่สบายเขาไม่อยากเปิดแอร์นอนเพราะเขาเป็นหวัดอยู่ จะคุยด้วยสักพักนึง เขาก็บอกว่าให้ขี่กลับไปที่บ้านเขา เขาบอกว่า ให้มาพัดให้เขาจนกว่าเขาจะตื่น อะไรไม่รู้ดลใจให้เรากลับไป แต่พอไปถึงเขาก็ไม่ได้ให้เราทำอะไรนะ เขาบอกให้เรามานอน สักพัก เราก็น้ำตาไหล เดิมทีเราเป็นคนบ่อน้ำตาตื้น เขาก็ถามว่าร้องไห้ทำไมเป็นคนทำเอง นี่ก็คิดในใจนะว่า คนที่รู้สึกผิดจริงๆจะร้องไห้ไม่ได้เลยหรอ เขาก็เช็ดน้ำตาเรา แล้วเขาก็นอนกอดเรา แล้วก็เกือบจะหลับแล้วแหละ สักพักเขาก็เริ่ม ... ตามนั้นแหละ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราเพิ่งทำกิริยาก้าวร้าวให้เขาเห็น ไปเมื่อไม่นานเขาโกรธเรามาก เราทะเลาะกันหนักมาก แต่ทำไมเขายังมีอารมณ์ เขาถามเราว่าจะทำอีกไหม แล้วก็บอกว่าไม่ ไม่ทำแล้ว จนเรากลับมาบ้าน เขาทักแชทมาบอกว่ายังไม่ต้องซื้อให้หรอกใบพัดอ่ะ เก็บเงินไว้เถอะ แต่เราก็ยืนยันว่ายังไงเราก็ต้องรับผิดชอบให้เขา คือใบพัดลมมันหาไม่ยากจริงๆ คืออยากจะถามว่าทุกคนคิดว่าเรื่องราวของเราอ่ะมันรุนแรงพอที่จะทำให้เราเลิกกันไหม เอาจริงๆมันก็ไม่ควรทำแหละเรารู้ตัวว่าเราผิดเรารับผิดและเราจะรับผิดชอบ ใช่ความรู้สึกของเขาที่เราทำเสียไปมันอาจไม่กลับมา แต่เราก็บอกเขาไปว่า ขอหน้าด้านกล้าพูดตรงนี้เลยว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก ปกติเราจะไม่ค่อยพูดแบบนี้เพราะถ้าสิ่งไหนที่เราทำไม่ได้จริงๆเราจะไม่พูดเราจะไม่สัญญา แต่ถ้าสิ่งไหนที่เรารู้ว่าเราสามารถทำมันได้จริงๆเราจะกล้าสัญญา มีครั้งหนึ่งที่เรานอกใจเขาจริงๆมันก็ไม่ใช่ครั้งนึงหรอก ก็ 2 3 ครั้ง เขาขอให้เราเลิกทำ เราทำให้เขาทันทีแล้วเราก็ทำได้ด้วย เรื่องนั้นเราเคยทำได้ทำไมเรื่องนี้เราจะทำไม่ได้เราก็บอกเขาไปแบบนี้ คือกล้าพูดเลยว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกจะมีสติให้มากกว่านี้จะคิดให้เป็นให้มากกว่านี้

ก็ตามนั้นเลยค่ะทุกคนคิดว่าไงคะ ติเตือนกันได้ไม่ว่ากัน แต่อย่าด่าเลยนะเราเป็นคนใจบางมาก