อยากระบาย..ในสิ่งที่กำลังเจออยู่ตอนนี้
ขอเริ่มโดยการเกริ่นเรื่องราวที่ผ่านมา..เพื่อไม่เข้าข้างตัวเองนะคะ
เราอายุ 26 ปีค่ะ
เราคบกับแฟนมา8 เกือบ9 ปีแล้วค่ะ1-2 ปีแรกเราคุยกับคนอื่น(ไม่มีไรเกินนอกจากคุยกันผ่านโทรศัพท์เท่านั้น)
แฟนจับได้เราก็เลิกทันที ไม่อยากพูดว่าเพราะรักเขามาในตอนนั้น. เพราะอาจจะยังเด็ก
แต่หลังจากเราเลิกที่จะมีเขาคนเดียว. เราพูดได้เต็มปากว่ารักเขามากและคิดว่าคนนี้ คือ. อนาคตของเรา
ที่ผ่านมาเขาอาจจะต้องทนกับอารมณ์และความเอาแต่ใจของเรามากไป. เราไม่เคยรู้ตัวเพราะเขายอมมาตลอด
ทั้งเรื่องที่เราชอบโวยวาย เอาแต่ใจ ต้องตามใจ ชอบให้ทำอะไรเร็วๆบอกว่าจะมารับกี่โมงคือต้องเป๊ะ.
สามารถเลทได้เท่านั้นเท่านี้
เราชอบพูดความรู้สึกของตัวเอง. ทั้งเวลารู้สึกดีหรือไม่ดี ชอบพูดออกไปทั้งหมดและถามเขาว่าเขารู้สึกยังไงเสมอ
แต่เขาไม่เคยพูดหรืออธิบายไรมากมาย
เราอยู่ด้วยกันค่ะ
ตอนนี้..เขาบอกว่าเขาทนเราไม่ได้อีกแล้ว. เพราะเมื่อต้นเดือนเขานอนหลับไปพร้อมกับการเปิดโทรศัพท์ทิ้งไว้
และก่อนนอนบอกให้เราชาจแบตให้. ที่ผ่านมาเราไม่เคยเข้าไปดูอะไรของเขาเลย.
เพราะเรามีรหัสเฟซของกันและกันอยู่แล้วแต่มันเป็นความสงสัยหรืออะไรไม่รู้
เรากดเข้าไปให้ไลน์..แล้วเจอข้อความที่ ผญ คนหนึ่งส่งมาว่า. ฝนตกแรงมากๆเลย. ข้อความข้างบนหายไปซึ่งน่าจะลบ
เราปรี๊ดด้วยนิสัย..เราโวยวาย. เรารับไม่ได้. คำพูดของเขาคือ. “เคยรู้มั้ยว่าที่ผ่านมา..ไม่มีความสุขและต้องทนกับอะไรบ้าง”
เราขอร้องให้เขาหยุด..เลิกคุยเราจะปรับตัว. มีอะไรรู้สึกอะไรไม่พอใจให้พูด. เขาขอเวลาเขาบอกว่า ผญ คนนั้นทำให้เขารู้สึกดี
แต่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกัน ส่วนตอนนี้อยู่กับเราไม่มีความสุข แต่ยังรัก
เราขอเลิก. เพราะเราเคยคุยกันไว้ว่าเราจะจริงจังกันนะ. เราคืออนาคตของกันและกัน และเรื่องเดียวที่รับไม่ได้คือ มีคนอื่น
เขาไม่ยอมเลิกค่ะ. ไม่ไปไหนแต่ก็ไม่หยุดคุย. เขาบอกขอเวลาก่อนให้สบายใจก่อนให้รู้สึกว่าดีขึ้นก่อนได้มั้ย
เราลบรูป..ออกจากสื่อทั้งหมดเขากลับโวยวายว่าทำไมไม่ได้จะเลิกแค่อยากขอเวลาให้สบายใจก่อน
เราโง่ค่ะ..เรายอมที่จะให้อยู่พูดคุยกันปกติแต่ไม่เหมือนเดิม. คือกลับมาเจอหน้าถามกินข้าวยัง กินอะไรดี
วันนี้เหนื่อยมั้ย. เราถามกันทั้งสองฝ่ายค่ะ
แต่มันไม่เหมือนเดิมคือการคุยเป็นการถามไปงั้นๆไม่ใช่การคิดร่วมกันหรือแชร์อะไรเหมือนแต่ก่อน
เราอึดอัดค่ะ..เราเงียบไม่โวยวายไม่ถามไม่ตามไม่สนใจเราคิดว่าเวลาเกือบครึ่งเดือนมันกำลังดีขึ้น
เราหลุดปากถามว่า“ยังรักกันเท่าเดิมมั้ยนะ” เขาตอบว่า“รัก” พร้อมคำพูด“อย่าหาเรื่องได้ เหนื่อย เพลีย จะไม่ให้พักเลยหรือไง
หาเรื่องตลอดชีวิตเค้าไม่ใช่ชีวิตเขาหรอ”
เรางงค่ะเพราะตั้งแต่ทะเลาะกันไม่เคยถามและไม่คิดจะได้ยินคำพวงแบบนั้น
#เราควรไปต่อกับความสัมพันธ์แบบนี้มั้ยคะ
#เขาบอกว่ายังไม่เลิกคุยกับผญคนนั้นแต่คุยกันน้อยลงและผญมีสามีและลูกแล้วเขาแค่คุยเพื่อให้สบายใจและผญไม่เคยบอกให้เลิกกับเรา
#ด่าให้ตัดสินได้หน่อยค่ะตอนนี้พยายามฟังหนังสือเสียงเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเองและรักตัวเองแต่มันยังทำให้เราตัดสินใจเด็ดขาดไม่ได้เลยค่ะ
ทั้งที่รู้ว่า..เรากำลังหลอกตัวเอง
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
**เราไม่ได้ใส่รายละเอียดไรมากมายสอบถามได้ค่ะว่ายังไงเราอึดอัดยังไม่อยากบอกครอบครัว
ครอบครัวทั้งสองฝ่ายรู้ว่าคบกันมาตั้งแต่ต้นและสนิทกันค่ะ
ขอพื้นที่เล็กๆ ในการระบาย และขอกำลังใจ คำปรึกษาดีๆ ขอบคุณค่ะ
ขอเริ่มโดยการเกริ่นเรื่องราวที่ผ่านมา..เพื่อไม่เข้าข้างตัวเองนะคะ
เราอายุ 26 ปีค่ะ
เราคบกับแฟนมา8 เกือบ9 ปีแล้วค่ะ1-2 ปีแรกเราคุยกับคนอื่น(ไม่มีไรเกินนอกจากคุยกันผ่านโทรศัพท์เท่านั้น)
แฟนจับได้เราก็เลิกทันที ไม่อยากพูดว่าเพราะรักเขามาในตอนนั้น. เพราะอาจจะยังเด็ก
แต่หลังจากเราเลิกที่จะมีเขาคนเดียว. เราพูดได้เต็มปากว่ารักเขามากและคิดว่าคนนี้ คือ. อนาคตของเรา
ที่ผ่านมาเขาอาจจะต้องทนกับอารมณ์และความเอาแต่ใจของเรามากไป. เราไม่เคยรู้ตัวเพราะเขายอมมาตลอด
ทั้งเรื่องที่เราชอบโวยวาย เอาแต่ใจ ต้องตามใจ ชอบให้ทำอะไรเร็วๆบอกว่าจะมารับกี่โมงคือต้องเป๊ะ.
สามารถเลทได้เท่านั้นเท่านี้
เราชอบพูดความรู้สึกของตัวเอง. ทั้งเวลารู้สึกดีหรือไม่ดี ชอบพูดออกไปทั้งหมดและถามเขาว่าเขารู้สึกยังไงเสมอ
แต่เขาไม่เคยพูดหรืออธิบายไรมากมาย
เราอยู่ด้วยกันค่ะ
ตอนนี้..เขาบอกว่าเขาทนเราไม่ได้อีกแล้ว. เพราะเมื่อต้นเดือนเขานอนหลับไปพร้อมกับการเปิดโทรศัพท์ทิ้งไว้
และก่อนนอนบอกให้เราชาจแบตให้. ที่ผ่านมาเราไม่เคยเข้าไปดูอะไรของเขาเลย.
เพราะเรามีรหัสเฟซของกันและกันอยู่แล้วแต่มันเป็นความสงสัยหรืออะไรไม่รู้
เรากดเข้าไปให้ไลน์..แล้วเจอข้อความที่ ผญ คนหนึ่งส่งมาว่า. ฝนตกแรงมากๆเลย. ข้อความข้างบนหายไปซึ่งน่าจะลบ
เราปรี๊ดด้วยนิสัย..เราโวยวาย. เรารับไม่ได้. คำพูดของเขาคือ. “เคยรู้มั้ยว่าที่ผ่านมา..ไม่มีความสุขและต้องทนกับอะไรบ้าง”
เราขอร้องให้เขาหยุด..เลิกคุยเราจะปรับตัว. มีอะไรรู้สึกอะไรไม่พอใจให้พูด. เขาขอเวลาเขาบอกว่า ผญ คนนั้นทำให้เขารู้สึกดี
แต่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกัน ส่วนตอนนี้อยู่กับเราไม่มีความสุข แต่ยังรัก
เราขอเลิก. เพราะเราเคยคุยกันไว้ว่าเราจะจริงจังกันนะ. เราคืออนาคตของกันและกัน และเรื่องเดียวที่รับไม่ได้คือ มีคนอื่น
เขาไม่ยอมเลิกค่ะ. ไม่ไปไหนแต่ก็ไม่หยุดคุย. เขาบอกขอเวลาก่อนให้สบายใจก่อนให้รู้สึกว่าดีขึ้นก่อนได้มั้ย
เราลบรูป..ออกจากสื่อทั้งหมดเขากลับโวยวายว่าทำไมไม่ได้จะเลิกแค่อยากขอเวลาให้สบายใจก่อน
เราโง่ค่ะ..เรายอมที่จะให้อยู่พูดคุยกันปกติแต่ไม่เหมือนเดิม. คือกลับมาเจอหน้าถามกินข้าวยัง กินอะไรดี
วันนี้เหนื่อยมั้ย. เราถามกันทั้งสองฝ่ายค่ะ
แต่มันไม่เหมือนเดิมคือการคุยเป็นการถามไปงั้นๆไม่ใช่การคิดร่วมกันหรือแชร์อะไรเหมือนแต่ก่อน
เราอึดอัดค่ะ..เราเงียบไม่โวยวายไม่ถามไม่ตามไม่สนใจเราคิดว่าเวลาเกือบครึ่งเดือนมันกำลังดีขึ้น
เราหลุดปากถามว่า“ยังรักกันเท่าเดิมมั้ยนะ” เขาตอบว่า“รัก” พร้อมคำพูด“อย่าหาเรื่องได้ เหนื่อย เพลีย จะไม่ให้พักเลยหรือไง
หาเรื่องตลอดชีวิตเค้าไม่ใช่ชีวิตเขาหรอ”
เรางงค่ะเพราะตั้งแต่ทะเลาะกันไม่เคยถามและไม่คิดจะได้ยินคำพวงแบบนั้น
#เราควรไปต่อกับความสัมพันธ์แบบนี้มั้ยคะ
#เขาบอกว่ายังไม่เลิกคุยกับผญคนนั้นแต่คุยกันน้อยลงและผญมีสามีและลูกแล้วเขาแค่คุยเพื่อให้สบายใจและผญไม่เคยบอกให้เลิกกับเรา
#ด่าให้ตัดสินได้หน่อยค่ะตอนนี้พยายามฟังหนังสือเสียงเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเองและรักตัวเองแต่มันยังทำให้เราตัดสินใจเด็ดขาดไม่ได้เลยค่ะ
ทั้งที่รู้ว่า..เรากำลังหลอกตัวเอง
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
**เราไม่ได้ใส่รายละเอียดไรมากมายสอบถามได้ค่ะว่ายังไงเราอึดอัดยังไม่อยากบอกครอบครัว
ครอบครัวทั้งสองฝ่ายรู้ว่าคบกันมาตั้งแต่ต้นและสนิทกันค่ะ