ต้องทำไงกับความรักแบบนี้

คบกับคนๆหนึ่งมาประมาณ1ปีนิดๆ แล้วเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ จริงๆก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่นานแล้วแหละ แต่ยอมทนฝืนมา จนวันหนึ่งเราได้บอกเค้าไปว่าขอเลิกนะ ละเราก็บล็อกทุกช่องทางการติดต่อ จากนั้นเค้าก็พยายามที่จะคุยกับเรา จริงๆเราก็อยากจะรู้นะว่าเค้าจะทำยังไง เค้าจะตามเราขนาดไหน มันมีบางช่วงที่เราปลดบล็อกไลน์เค้าแล้วมันมี ขค เด้งมาจากเค้า หรือไม่ก็กดโทรมาหาเรา แต่เราก็พยายามหลีกเลี่ยง ตอบไปแบบแรงๆ (ก็รู้สึกผิดอยู่แหละ) จนมาวันนี้เรารู้สึกคิดถึงเค้า แต่เหมือนเค้าจะอยู่ได้แล้ว เราอยากกลับไปนะ แต่สุดท้ายก็คิดว่ายังไงก็ไปไม่รอด มันเสียใจตรงที่เรา2คนไม่เคยยอมกันเลย ต่างคนต่างงี่เง่า สุดท้ายก็เหนื่อยเปล่าๆ เราก็อยากรู้นะ ว่าทำไมนะ ทำไม  อีกเรื่องหนึ่งก็คือ เราไม่เคยเชื่อใจกัน ชอบประชดกัน  เค้าหาว่าเราชอบประชด ชอบเอาชื่อคนเก่าเค้ามาประชด อันนี้จริง เรายอมรับ แต่ก็เพราะเราไปเห็นสิ่งที่ทำให้เราไม่แน่ใจว่าเค้ารักเรา มาตั้งแต่แรกๆที่คบกัน  ก็คือรูปคนเก่าเค้า เค้าฝากเพื่อนไว้ในแชต แล้วก็มาคบกับเรา ซึ่งเวลาที่ฝากไว้มันก่อนหน้าที่จะคบกัน 1 วัน ประมาณนี้ ตอนนั้นเราก็คิดแล้วแหละ ว่าคบเราเพื่อลืมหรือเปล่า ตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่แน่ใจอีกเลย ซึ่งเราถามเค้านะว่าทำไมต้องเก็บไว้ เค้าก็ตอบคำถามเราไม่ได้ แล้วจะให้เราเชื่อใจยังไง นี่ก็คือสาเหตุที่เราเริ่มทะเลาะกัน  มาเรื่อยๆ ตอนนั้นเราโกรธจนขอเลิกกับเค้า โกรธมาก จนเค้ามาง้อ มาเคลียร์ เราก็ใจอ่อน ไปต่อกับความสัมพันธ์อีก ระหว่างที่คบเราเหนื่อยมากนะ เราก็รู้แหละว่าเค้าเหนื่อยเหมือนกัน แต่เราสองคนแค่ฝืนหรือเปล่า ฝืนมานานเชียว เป็นปี   บางเวลาก็มีความสุขนะ บางเวลาก็มีรอยยิ้ม บางเวลาก็ทำให้เราซึ้งใจว่ะ แต่เราก็แอบคิดอยู่เหมือนเดิมว่าเค้าคบเราเพื่อลืมหรือเปล่านะ  เราพูดตรงๆนะ ความรักครั้งนี้เรารู้สึกว่าเรารักเค้ามากจริงๆนะ รักกว่าคนก่อนที่เคยคบมา มันมีอยู่ช่วงเวลาหนึ่งที่เค้ายอมเรามากๆ ยอมเกือบทุกอย่าง นั่นก็คือเรื่อง บอกให้ทำนู่นนี่นั่นให้แค่นั้นเอง แต่เรื่องที่ไม่เคยยอมกันก็คือเวลาทะเลาะ เวลาเข้าใจผิดกัน 10% เท่านั้นเวลาทะเลาะที่เค้าจะยอมรับ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยยอมเค้านะ เราก็ยอมอยู่ และประเด็นสำคัญที่เราอยากจะเลิกกับเค้า คือ เค้าจะไปเรียนราชภัฏ ด้วยความคิดเห็นส่วนตัวของเรานะ คือ เราคิดมากเรื่องสังคมใหม่ๆ เค้าหน้าตาก็ดีนะ พอใช้ได้ เรากลัวว่าวันหนึ่งเค้าจะไปเจอสิ่งที่ทำให้เราเลิกกัน เราคิดมากจริงๆ ละสิ่งที่เราคิดก็เกือบจะเป็นจริงแล้วแหละเราว่านะ เค้ามีเพื่อน เยอะ ส่วนมากก็ ผ ญ ทั้งนั้น ไหนจะรุ่นพี่อีก  แล้วเราก็อยู่ไกลกันด้วยไง  นี่แหละที่เราถึงต้องบอกเลิก เค้าก็ถามเหตุผลเรานะ ว่าทำไมถึงเลิก แล้วก็ถามว่าเค้าผิดตรงไหน  เราก็ตอบไปแค่ว่าเราผิด บางทีเค้าก็ถามซ้ำๆจนเราต้องตอบไปว่าไม่รักเค้า แต่ความจริงคือรักเค้ามากๆนะ แต่ตัดบทเอง  เค้าก็คิดแหละว่าเรามีคนใหม่ แต่ความจริงมันคือเรื่องการเข้ามหาลัย แต่เราไม่เคยได้บอกเหตุผลเค้าไป เพราะบอกไปเค้าก็ไม่ฟังเรา วันนั้นเราทักไป(เรารู้สึกหน่วงๆ)ถามเค้าว่า รู้สึกดีมั้ยที่ไม่มีเรา เค้าก็ตอบกลับมาว่า จะให้ตอบยังไง ก็เราไล่เค้าไปเอง ทีนี้เค้าก็คอลมาเลย เราเห็นหน้ากันในรอบ2-3เดือน เพราะตลอดเวลาที่เราบล็อกเค้า เราก็ไม่เคยได้เห็น แล้วเราก็น้ำตาจะไหลว่ะ เห็นหน้าเค้าแล้ว เราอยากขอเค้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ใจหนึ่งเราก็คิดว่าเราเห็นแก่ตัวไปนะ แต่ด้วยความที่หน่วงมากเราก็เลยบอกเค้าไปว่ากลับมาเหมือนเดิมได้มั้ย เค้าก็ตอบว่าตกลง ผ่านไป1-2 วัน เราก็รู้สึกว่าเราคิดผิดที่ขอกลับมาเป็นเหมือนเดิม เพราะรู้สึกแปลกๆ จนเราตัดสินใจเหวี่ยงใส่เค้าอีก เห้อ จนได้เลิกไปอีก สุดท้ายแล้วเราก็คิดว่า การที่เราทิ้งให้เค้าอยู่คนเดียว จนเค้าอยู่ได้แล้ว
เราก็ไม่ควรกลับไป เรารู้สึกถึงการถูกทอดทิ้งแล้วแหละ
อืม แต่เค้าก็คิดว่าแต่เราไม่รัก เราก็อยากจะบอกนะ ว่าที่เราทิ้งให้เค้าอยู่คนเดียวแบบนั้น ก็เพราะเรื่องสังคมมหาลัยที่เค้าต้องไปเจอ แล้วเราไม่รู้จะเลิกยังไงเราเลยตัดสินใจบล็อกทุกช่องทาง อยากให้เค้าได้รู้นะว่าที่เราเลิกเราก็มีเหตุผล เพียงแต่เราไม่ได้อธิบาย อธิบายไปเค้าก็ไม่ฟัง  เหนื่อยมากกก มันหน่วงมาก ทั้งอยากเป็นเหมือนเดิม แต่อีกใจก็บอกว่าคงไปไม่รอด
เราคิดถึงอยู่แหละ มันผูกพันธ์ เพราะเจอกันแทบทุกวัน มันเคยชินกับการที่มีเค้า จนวันนี้เราก็รู้สึกว่ายังเหงาๆเพราะคิดถึงเรื่องดีๆ แค่นั้น ช่วงที่มีความสุขเป็นบางช่วงที่มีความสุขด้วยกัน อยากให้เค้าเข้าใจว่าที่เราเลิกเราก็มีเหตุผล เพียงแต่เราไม่ได้อธิบายแค่นั้น....