ตอนนี้ผมอยู่ม.5นะครับ แต่สิ่งที่ผมเป็นมันเกิดตั้งแต่ม.ต้นละครับ คือผมโดนอยู่ในกรอบตลอดเวลา ผมอยากบอกให้แม่เข้าใจอ่ะครับ ว่าผมไม่ปกติเหมือนคนอื่น เวลาบอกเเม่ แม่ย้อนกลับมาสอนอ่ะครับ สิ่งที่ผมเป็นอยู่มันหนักจริงๆสำหรับผมนะครับ
อาการที่ผมเห็นได้ชัดคือผมมีอารมณ์เหวี่ยงขึ้นลงเเบบรวดเร็วมากอ่ะครับ แบบไม่มีเหตุผลเลยครับ บางครั้งก็ทำสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง มันไม่ได้รู้สึกว่ามีใครมาเป็นผมนะครับ มันมีความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างครอบผมอยู่ไม่ให้แสดงสิ่งที่ต้องการออกมาได้เลยต้องแสดงในสิ่งที่สิ่งที่ครอบผมต้องการอ่ะครับ บางที่ผมก็ท้อนะครับ เราจะใช้ชีวิตอยู่ทำไมในเมื่อร่างกายของเรา เราไม่ได้คุมร่างกายของเราอ่ะครับ บางครั้งผมก็สัมผัสสิ่งที่ครอบได้อ่ะครับว่าต้องการอะไร มันมีแต่ภาพผมฆ่าตัวตายซ้ำๆอ่ะครับ ไม่วิธีใดก็วิธีหนึ่ง เพื่อนบอกผมเหมือนกันว่า ผมไม่ได้มีแค่ 1 คนแน่ๆเพราะเวลาแชทกับเพื่อน ผมมีการใช้คำแตกต่างกัน การเว้นวรรคตอน ผมรู้สึกนะว่าผมพิมพ์เอง แต่ทำไมสรรพนาม คำ หรืออะไร มันไม่เหมือนกันในเเต่ละวรรคช่วง และมีอีกสิ่งนึงที่ผมรู้สึกคือ ความทรงจำในช่วงเวลานึงผมหายไป มันไม่ใช่ความรู้สึกลืมนะครับมันเป็นความรู้สึกไม่มีตรงนั้นอยู่จริงอ่ะครับ ตัวอย่างเช่นผมอ่านหนังสืออยู่ แล้วอยู่ดีๆหนังสือผมหายจากมือไปเลย มันไม่เชิงภาพตัดนะครับ มันเริ่มจากค่อยๆมีสติ มันจำได้แค่ภาพสุดท้าย แล้วผมต้องตามหาหนังสือที่ผมซ่อนตัวเองอ่ะครับ มันลำบากนะครับเวลาผมต้องทำการบ้าน แล้วผมก็เอาไปซ่อนตัวเอง ผมโมโหตัวเองแบบสุดๆเลยครับ ทำไมวะ ไรงี้อ่ะครับ แล้วนิสัยbase ผมอ่ะครับเป็นคนไม่ค่อยพูด แบบว่าชอบความสงบอ่ะครับ แต่ถึงเวลาเล่นผมก้เล่นปกติครับ เป็นคนคิดมากตลอดเวลา คิดทุกอย่างครับ ลมฟ้าอากาศเก็บมาคิดหมดครับ คนผมรำคานคิดอะไรนักหนา ผมได้เกรดทุกตัวดีตลอดครับยกเว้นวิชาที่เกี่ยวกับภาษา ภาษาไทย อังกฤษ อะไรอย่างงี้ผมจะได้ไม่เกิน 2.5 ตลอด แล้วทุกสิ่งที่ผมเจอ ผมเล่าให้กับเพื่อนเเค่คนเดียวที่ผมใว้ใจนะครับ มันช่วยให้ได้แค่ระบายอ่ะครับ แล้วเพื่อนๆชอบมาปรึกษาผมครับ บอกว่าผมเป็นที่ปรึกษาได้ดี ช่วยคนอื่นได้เยอะ แต่ผมก็แปลกใจทำไมเราช่วยตัวเองไม่ได้
--บอกแม่ยังไงดีครับให้แม่เข้าใจ?? ผมไม่อยากทนอยู่แบบนี้แล้วครับ--
------ที่เหลือเป็นเรื่องเสริมครับข้ามไปก็ได้ครับ----
ผมไม่ชอบคำพูดนึงของแม่อ่ะครับ ทำให้ผมไม่กล้าบอกอะไรแม่อีกเลย คือ "ลูกคือความภูมิใจของแม่นะ เป็นแก้วตาดวงใจของแม่เลย" ผมได้ยินคำพูดนี้ผมไม่อยากให้แม่ผิดหวังอ่ะครับ แต่ถึงบอกไปแม่คงไม่เข้าใจอยู่ดีแหละครับ
ผมหาวิธีแก้สิ่งที่ผมเป็น จากที่หาเค้าบอกว่าเป็นโรคหลายบุคลิก ผมว่าใกล้เคียงอ่ะครับ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด แตกต่างตรงที่หลายบุคลิก เหมือนมีอีกบุคลิกนึงมาแทนที่เพื่อป้องกันตัวเอง แต่ผมไม่ใช่การแทนที่บุคลิก มันเป็นการครอบบุคลิกของผม ซึ่งมีอีกบุคลิกมาครอบผมรู้สึกได้เลยว่ามี 2 คนแน่ๆ แต่สิ่งที่แสดงออกคือสิ่งที่ครอบผมไว้ไม่ใช่ผม ผมเลยเห็นว่าผมทำอะไรบ้างในแต่ละบุคลิก มันต่อต้านบุคลิกพื้นฐานของผมอย่างเห็นได้ชัด พอผมไม่ยอมทำตามสิ่งที่ครอบผม มันจะเกิดความสับสนอ่ะครับประมานมี action-reaction วนไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะยอมสิ่งที่ครอบผมต้องการ ผมเลยจำเป็นต้องยอมหน่ะแหละครับ มันทรมาน ผมไม่รุ้ว่าสิ่งที่ครอบผมมันจะออกไปเพราะอะไร แต่มันจะมาครอบผมก็ต่อเมื่อผมอ่อนแอ เช่น มีเสียงความถี่สูงๆ เข่นไมค์สะท้อนไรงี้อ่ะครับ ซึ่งผมมีปฎิกิริยากับเสียงพวกนี้มาก แล้วมันก็มาครอบผมทันทีอ่ะครับ สั่งให้ผมออกไปจากที่นี่ บางทีผมก็คิดนะว่ามีสิ่งง่ายกว่าเดินออกจากห้องคือทำไมไม่ปิดหู บางทีมันก็ช่วยผมบางทีมันก็ทำร้ายผม มันน่ากลัวมากครับ ช่วยผมที......
ที่ผมเจอก็มีเท่านี้ล่ะครับ
มีทางไหนให้ผมพบจิตแพทย์ได้รึเปล่าครับ??
อาการที่ผมเห็นได้ชัดคือผมมีอารมณ์เหวี่ยงขึ้นลงเเบบรวดเร็วมากอ่ะครับ แบบไม่มีเหตุผลเลยครับ บางครั้งก็ทำสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง มันไม่ได้รู้สึกว่ามีใครมาเป็นผมนะครับ มันมีความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างครอบผมอยู่ไม่ให้แสดงสิ่งที่ต้องการออกมาได้เลยต้องแสดงในสิ่งที่สิ่งที่ครอบผมต้องการอ่ะครับ บางที่ผมก็ท้อนะครับ เราจะใช้ชีวิตอยู่ทำไมในเมื่อร่างกายของเรา เราไม่ได้คุมร่างกายของเราอ่ะครับ บางครั้งผมก็สัมผัสสิ่งที่ครอบได้อ่ะครับว่าต้องการอะไร มันมีแต่ภาพผมฆ่าตัวตายซ้ำๆอ่ะครับ ไม่วิธีใดก็วิธีหนึ่ง เพื่อนบอกผมเหมือนกันว่า ผมไม่ได้มีแค่ 1 คนแน่ๆเพราะเวลาแชทกับเพื่อน ผมมีการใช้คำแตกต่างกัน การเว้นวรรคตอน ผมรู้สึกนะว่าผมพิมพ์เอง แต่ทำไมสรรพนาม คำ หรืออะไร มันไม่เหมือนกันในเเต่ละวรรคช่วง และมีอีกสิ่งนึงที่ผมรู้สึกคือ ความทรงจำในช่วงเวลานึงผมหายไป มันไม่ใช่ความรู้สึกลืมนะครับมันเป็นความรู้สึกไม่มีตรงนั้นอยู่จริงอ่ะครับ ตัวอย่างเช่นผมอ่านหนังสืออยู่ แล้วอยู่ดีๆหนังสือผมหายจากมือไปเลย มันไม่เชิงภาพตัดนะครับ มันเริ่มจากค่อยๆมีสติ มันจำได้แค่ภาพสุดท้าย แล้วผมต้องตามหาหนังสือที่ผมซ่อนตัวเองอ่ะครับ มันลำบากนะครับเวลาผมต้องทำการบ้าน แล้วผมก็เอาไปซ่อนตัวเอง ผมโมโหตัวเองแบบสุดๆเลยครับ ทำไมวะ ไรงี้อ่ะครับ แล้วนิสัยbase ผมอ่ะครับเป็นคนไม่ค่อยพูด แบบว่าชอบความสงบอ่ะครับ แต่ถึงเวลาเล่นผมก้เล่นปกติครับ เป็นคนคิดมากตลอดเวลา คิดทุกอย่างครับ ลมฟ้าอากาศเก็บมาคิดหมดครับ คนผมรำคานคิดอะไรนักหนา ผมได้เกรดทุกตัวดีตลอดครับยกเว้นวิชาที่เกี่ยวกับภาษา ภาษาไทย อังกฤษ อะไรอย่างงี้ผมจะได้ไม่เกิน 2.5 ตลอด แล้วทุกสิ่งที่ผมเจอ ผมเล่าให้กับเพื่อนเเค่คนเดียวที่ผมใว้ใจนะครับ มันช่วยให้ได้แค่ระบายอ่ะครับ แล้วเพื่อนๆชอบมาปรึกษาผมครับ บอกว่าผมเป็นที่ปรึกษาได้ดี ช่วยคนอื่นได้เยอะ แต่ผมก็แปลกใจทำไมเราช่วยตัวเองไม่ได้
--บอกแม่ยังไงดีครับให้แม่เข้าใจ?? ผมไม่อยากทนอยู่แบบนี้แล้วครับ--
------ที่เหลือเป็นเรื่องเสริมครับข้ามไปก็ได้ครับ----
ผมไม่ชอบคำพูดนึงของแม่อ่ะครับ ทำให้ผมไม่กล้าบอกอะไรแม่อีกเลย คือ "ลูกคือความภูมิใจของแม่นะ เป็นแก้วตาดวงใจของแม่เลย" ผมได้ยินคำพูดนี้ผมไม่อยากให้แม่ผิดหวังอ่ะครับ แต่ถึงบอกไปแม่คงไม่เข้าใจอยู่ดีแหละครับ
ผมหาวิธีแก้สิ่งที่ผมเป็น จากที่หาเค้าบอกว่าเป็นโรคหลายบุคลิก ผมว่าใกล้เคียงอ่ะครับ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด แตกต่างตรงที่หลายบุคลิก เหมือนมีอีกบุคลิกนึงมาแทนที่เพื่อป้องกันตัวเอง แต่ผมไม่ใช่การแทนที่บุคลิก มันเป็นการครอบบุคลิกของผม ซึ่งมีอีกบุคลิกมาครอบผมรู้สึกได้เลยว่ามี 2 คนแน่ๆ แต่สิ่งที่แสดงออกคือสิ่งที่ครอบผมไว้ไม่ใช่ผม ผมเลยเห็นว่าผมทำอะไรบ้างในแต่ละบุคลิก มันต่อต้านบุคลิกพื้นฐานของผมอย่างเห็นได้ชัด พอผมไม่ยอมทำตามสิ่งที่ครอบผม มันจะเกิดความสับสนอ่ะครับประมานมี action-reaction วนไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะยอมสิ่งที่ครอบผมต้องการ ผมเลยจำเป็นต้องยอมหน่ะแหละครับ มันทรมาน ผมไม่รุ้ว่าสิ่งที่ครอบผมมันจะออกไปเพราะอะไร แต่มันจะมาครอบผมก็ต่อเมื่อผมอ่อนแอ เช่น มีเสียงความถี่สูงๆ เข่นไมค์สะท้อนไรงี้อ่ะครับ ซึ่งผมมีปฎิกิริยากับเสียงพวกนี้มาก แล้วมันก็มาครอบผมทันทีอ่ะครับ สั่งให้ผมออกไปจากที่นี่ บางทีผมก็คิดนะว่ามีสิ่งง่ายกว่าเดินออกจากห้องคือทำไมไม่ปิดหู บางทีมันก็ช่วยผมบางทีมันก็ทำร้ายผม มันน่ากลัวมากครับ ช่วยผมที......
ที่ผมเจอก็มีเท่านี้ล่ะครับ