คือเรื่องอาจจะเกิดมาเพราะในตอนประถม ผมเคยโดนเพื่อน Bully รุมว่าผมว่า เรียกร้องความสนใจทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรเลยแค่สนุกไปตามวัยเท่านั้น
จนตอนนี้ผม อยู่ ม.ปลาย กลัวมาตลอดกับคำว่า เรียกร้องความสนใจ บ้านขาดความอบอุ่นหรอ คำพวกนี้เวลาได้ยินทีไรก็จะไม่ชอบอย่างแรงทันที ผมเหมือนฝังในใจแล้วว่ามันน่ากลัวนะคำนี้เราเคยมีอดีตแบบนี้มาเรากลัวแล้วกับประโยคๆนี้ เมื่อก่อนบุคลิกของผมเป็นคนพูดมาก เข้ากับคนง่าย พูดเก่ง ร่าเริง
แต่พอตั้งแต่โดนเพื่อนรุม Bully แบบนั้น ผมก็เริ่มเปลี่ยนเป็นคนละคน อยู่คนเดียว ไม่พูดมากเหมือนเมื่อก่อน ไม่ร่าเริง ไม่กล้าคุยกับเพื่อนเพรากลัวว่าจะโนแบบนี้ จะต้องเสียคนที่เชื่อใจไปเพียงเพราะทำให้เขาไม่ชอบใจโดยไม่รู้ตัว ผมไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้ แต่ผมรู้สึกว่ามันไกลเกินแล้ว มันเหนื่อย กับการที่ต้องมากังวลว่าเขาจะคิดยังไงถ้าทำแบบนี้ มันเหมือนผมไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมเคยคิดว่าผม มีศักยภาพ แต่ไม่กล้าแสดงเพราะสังคมมันปิดกั้นผม ผมอยากระบายให้เข้าใจนะครับ (แต่ขออย่างเดียวนะครับอย่าคิดว่ากระทู้นี้ที่ตั้งเพราะผมเรียกร้องควมสนใจนะครับ ผมเศร้าและอยากระบายจริงๆ)
ขอระบายนะครับ อดีตที่มืดมนของผม
จนตอนนี้ผม อยู่ ม.ปลาย กลัวมาตลอดกับคำว่า เรียกร้องความสนใจ บ้านขาดความอบอุ่นหรอ คำพวกนี้เวลาได้ยินทีไรก็จะไม่ชอบอย่างแรงทันที ผมเหมือนฝังในใจแล้วว่ามันน่ากลัวนะคำนี้เราเคยมีอดีตแบบนี้มาเรากลัวแล้วกับประโยคๆนี้ เมื่อก่อนบุคลิกของผมเป็นคนพูดมาก เข้ากับคนง่าย พูดเก่ง ร่าเริง
แต่พอตั้งแต่โดนเพื่อนรุม Bully แบบนั้น ผมก็เริ่มเปลี่ยนเป็นคนละคน อยู่คนเดียว ไม่พูดมากเหมือนเมื่อก่อน ไม่ร่าเริง ไม่กล้าคุยกับเพื่อนเพรากลัวว่าจะโนแบบนี้ จะต้องเสียคนที่เชื่อใจไปเพียงเพราะทำให้เขาไม่ชอบใจโดยไม่รู้ตัว ผมไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้ แต่ผมรู้สึกว่ามันไกลเกินแล้ว มันเหนื่อย กับการที่ต้องมากังวลว่าเขาจะคิดยังไงถ้าทำแบบนี้ มันเหมือนผมไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมเคยคิดว่าผม มีศักยภาพ แต่ไม่กล้าแสดงเพราะสังคมมันปิดกั้นผม ผมอยากระบายให้เข้าใจนะครับ (แต่ขออย่างเดียวนะครับอย่าคิดว่ากระทู้นี้ที่ตั้งเพราะผมเรียกร้องควมสนใจนะครับ ผมเศร้าและอยากระบายจริงๆ)