ปรึกษาเรื่องความรักหน่อยครับ

คือ เรามีแฟนอยู่คนนึงคบกันมาได้ปีกว่าๆก็ทะเลาะกันหนักแล้วก็เลิกกันด้วยความที่เราเป็นคนที่ทำอะไรไม่ค่อยคิดดีๆเราก็เลยหาคนคุยใหม่มาแทนที่แต่กับคนคุยใหม่เขาไม่ได้สนใจเราเลย เราจึงกลับไปขอคืนดีกับแฟนเก่าเราแต่แฟนเก่าเรากับมีคนคุยใหม่ไปแล้ว เราก็เข้าใจแต่พอตื้อๆไปเราก็ดันตาดีไปเห็นชื่อแชทนั้น เราก็เลยไปสืบหามาประมาณอาทิตย์นึงถึงรู้ว่านั่นคือเพื่อนสนิทเรา คือแฟนเก่าเราทักมาหาเพื่อนสนิทเรามาถามถึงเราช่วงที่เราหาคนคุยใหม่สรุปแฟนเก่ากับเพื่อนสนิทเราคุยไปคุยมาถูกคอกันคุยกันยาวเลย พอเรารู้เราก็จับเขาทั้งคู่มายืนคุยกันต่อหน้าเราให้แฟนเก่าเราเลือกว่าจะเลือกเราหรือเพื่อนเรา สรุปเขาเลือกเรา แต่เราต้องพยายามทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นเองเพราะเราเป็นคนทำมันพัง เราก็ตกลงยินยอมรับปาก แต่พอเราพยายามจนสุดแล้วเราก็เริ่มสงสัยทำไมเขาถึงยังรู้สึกกับน้อยเหมือนเดิม พอเราแอบเปิดโทรศัพท์เขาก็เจอแชทที่เขายังคุยอยู่กับเพื่อนสนิทเรา พอเราเห็นอย่างนั้นจากที่เราพยายามสุดความสามารถก็กลายเป็นคนที่ทิ้งความพยายามง่ายๆเลย เราหันหลังให้เขาตั้งแต่วันนั้น เขาก็กลายเป็นคนที่ง้อเราตามตื้อเรา เราก็ไม่ดีเราก็เลือกเดินต่อ จนเรามีคนคุยใหม่ คุยได้สัก2-3เดือนก็โอเคร ตกลงจะเป็นแฟนกันแต่ไม่ทันไร เราใจอ่อนในคืนวันเกิดเพื่อนที่แฟนเก่ามาด้วย วันนั้นบอกตรงๆเราเมาจากงานแต่งพี่มาแล้วมาเจอวันเกิดเพื่อนเราก็ประคองตัวเองให้ถึงตอนเป่าเค้กสรุป เราไปฉี่ข้างทางแฟนเก่าเราที่มาวันเกิดเพื่อนก็เดินตามเรามา เราหันมาเจอก็ถามว่าทำไมมีไรด้วยความเมาเราก็ประคองตัวเองไม่อยู่แฟนเก่าเราก็เข้ามาประคองเราไปนั่งแล้วก็คุยกับเราแต่เราปฏิเสธทุกอย่าง จนเราหัวเสียพูดออกไปว่าจะพูดอะไรก็พูดมาเลยว่ะ รำคาญ *วย เขาก็ขอโทษเรา บลาๆ ให้เราให้โอกาสเขาอีกครั้ง เราก็ปฏิเสธแล้วก็เดินไปนั่งกับเพื่อนๆน้องๆ หลังจากกินเบียร์หมดแก้วเราก็รู้ตัวว่าไม่ไหวเราจึงบอกเพื่อนว่ากูไปนอนแล้วนะ เพื่อนก็พาไปนอนหน้าทีวีที่ประจำเวลาเมากลับบ้านไม่ได้ พอทิ้งตัวลงนอนได้ก็ไม่รู้อะไรอีกเลย รู้อีกทีตี3ตื่นมาเราก็ออกไปนั่งคุยกับพี่เห็นว่าฝนตกหนังยังกลับไม่ได้เราจึงเข้าไปนั่งแล้วแฟนเก่าเราก็ตื่นมาพอดี(เรานอนบนโซฟาเขานอนข้างล่าง)เราก็ถามว่ามีอะไรจะพูดมั้ยเขาก็บอกขอโทษ บลาๆ ขอโอกาสอีกครั้ง เราก็ดันตอบแบบไม่มีหัวคิดไปว่าตกลง เช้าเรากลับมาบ้านแล้วนอนคิด คิดๆไปคิดๆมารู้สึกผิดที่ไปตอบให้ความหวังเขา เราก็ยังไม่ได้อธิบายให้คนใหม่เราฟัง แฟนเก่าก็ทักเรามาคุย อธิบาย บลาๆ เราก็ตกใจ ใจหาย รู้สึกผิด ที่ไปให้ความหวัง เราก็ไม่รู้จะบอกกับคนใหม่ยังไงเพราะกำลังไปได้สวย กับคนเก่าก็ดันตกลงรับปากว่าให้โอกาส จนคนใหม่เรารู้เราก็อธิบายไป คนใหม่เราก็เข้าใจเลยถอยให้ เราก็เสียใจที่ทำแบบนั้นลงไป คนเก่าก็เริ่มทักมาเริ่มพยายามทำให้เราใจอ่อน เราก็ยังไม่รู้สึกอะไรช่วงเดือน2เดือนแรกก็ยังเฉยๆ พอพักหลังๆเราเริ่มจริงจังก็ดันมีปัญหาเข้ามาหลายๆอย่างมีทางออกและทางออกของผมคือบอกเลิกเขา ไม่ว่าทะเลาะอะไรเราก็บอกเลิกเขาคงเพราะคิดว่ายังไงเขาก็ไม่ไปไหน จนวันนึงเป็นช่วงปิดเทอมเราสอบเสร็จเราก็ไปอยู่ กทม กับน้าไปทำงาน เรามีความสุขดี สบายใจดี เราห่างเขา ความที่ไม่คิดอะไรตอนทะเลาะกันเราดันไปบอกเลิกเขาอีก สุดท้ายจบลงที่เขาไปจริงๆ เราก็ไปจริงๆ ช่วงแรกก็รู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นไปแต่เราก็พยายามใจแข็ง จนวันเกิดเราแม่เราให้ชวนเขาไปทำบุญที่บ้าน เขาก็ตกลงไปแต่เราอยู่ กทม ไม่ได้กลับ แม่ยังไม่รู้ว่าเราเลิกกัน แม่ก็คงรักแหละ เราก็ทักไปขอบคุณที่มาช่วยทางบ้าน แล้วก็ไม่คุยกันอีกเลย จนเรากลับจาก กทม เราก็ไปหาพ่อแม่เขาที่บ้านไปไหว้หลังจากกลับจาก กทม ก็โอเครไปในฐานะเพื่อนก็พาเขาไปหาอะไรกินตลาดเย็นแต่ใจเราก็ไม่ได้คิดอะไรแล้ว ถามว่ารู้สึกมั้ยก็รู้สึกนะ รู้สึกว่ามันตัดไม่ขาดแต่ก็ต่อไม่ติด จนเรากลับมาบ้าน เขาก็ทักมาว่ามาทำแบบนี้ทำไม ทำให้รู้สึกทำไม ทำไมไม่กลับมา เราก็บอกเขาไปว่าเราคงมาไกลได้แค่นี้ ขอโทษจริงๆ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง แต่ความที่แม่เราไม่รู้ เวลาแม่มีอะไรแม่ก็จะไปฟ้องเขา แม่ก็ทักไปหาบ้าง นานๆครั้ง เราเห็นเราก็บอกแม่ไม่ต้องไปยุ่งแล้ว เลิกกันแล้ว พอมาวันนี้แม่ก็เริ่มคุยจริงจังเรื่องเรากับเขา แม่ก็ถามว่าเลิกกันทำไม เราก็ตอบไปว่า"เลิกกันตั้งแต่นี่อยู่ กทม แล้ว ไม่มีเหตุผลที่เลิกหรอก หลายๆอย่างมันก็ดีนั่นแหละแต่เรื่องไม่ดีมันก็มี มันเองก็มีใหม่แล้ว ผมเองก็มีใหม่แล้ว แม่ไม่ต้องไปยุ่งกันแล้ว" แม่ก็บอกกับเราว่า"แต่แม่รักมันนะ"
-----พอจบคำนี้ก็เริ่มทำให้เราคิดตั้งคำถามนี้ขึ้นมา-----
*****ผมควรทำยังไงดีครับ จากที่ผมไม่คิดอะไรอยู่แล้วก็เริ่มสับสนขึ้นมาทันที ผมเองก็ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน*****