เริ่มจากฟ้ามีครอบครัว มีลูก 3ขวบเเล้ว
ที่ฟ้าบอกท้อกับตัวเองเหนื่อยกับสิ่งที่เป็นอยู่คือ ... ก่อนหน้านี้ฟ้าได้ทำงาน มา2ปีกว่าตั้งเเต่ลูกได้1ขวบ
ทำงานเเรกๆก็ไม่มีอะไรให้คิดมาก เเต่ คนเป็นเเม่ลูกอ่อน ถ้าลูกไม่สบาย คนเลี้ยงไม่สบายหรือไปหาหมอไปเทียว ฟ้าก็ต้องลางานมาดูลูก... ทำเเบบนี้มาเรื่อยๆจน 2ปีกว่า เจ้านายฟ้าเหมือนไม่พอใจที่ต้องหยุดต้องลาบ่อยๆ... ฟ้าก็ต้องออกเพื่อมาเลี้ยงลูกเองรับส่งลูกไป โรงเรียนเอง.... เเต่ฟ้าเป็นคนไม่ชอบขอตังเเฟนกินมันเหมือนเกรงใจเข้า เลยขอขายลูกชิ้นทอดเเรกๆ มันก็
โอเคเเต่หลังๆมันเงียบจนเเทบไม่ได้กำไล เเต่ก็อดทนทำเพราะไม่อยากให้เเฟนว่าเราว่าเราคือภาระ... (เเต่ยอมรับเลยว่าการออกจากงานมันเหนื่อยนะ ใหนเช้ามาต้องจัดการลูกพาไปโรงเรียน กับบ้านไปซื้อของมาเตรียมขาย ทำงานบ้านให้เรียบร้อย ยกของเข็นของไปขาย ) จนหน้าดำตัวดำ ไม่มีความสวย มีเเต่คนว่าเราดำ ฟ้าก็ท้อนะทั้งท้อทั้งเหนื่อยเเบบสุดๆ... เเต่พอเราเริ่มเหนื่อยเริ่มท้อมันก็เหมือนทุกอย่างพังๆๆ เราหยุดขายเพราะเงียบไม่ได้กำไล เเละที่ผ่านมาเราก็ท้อกับเเฟนที่เราทำดีเเค่ใหน เค้าก็ไม่เคยมองว่าเราดี ทำงานบ้านทุกอย่างเเต่ถ้าวันใหนไม่ได้ทำไปอย่างหนึ่ง พูดเหมือนเราขี้เกลียดไม่เอาอะไร.. เราเหนื่อย ที่ต้องหยุดขายของเพราะ ไม่มีทุนขายของเค้าก็เหมือนไม่เข้าใจ...
เวลาเราไม่มีงานทำเรามองว่าเค้ากำลังเบื่อเรา ที่เราไม่เอาอะไร
เเต่ทางกับกัน เราทำทุกอย่าง เลี้ยงลูกทำงานบ้าน ทำบ้านให้เรียบร้อย.... บางครั้งเราเหนื่อยจากงานมาหลายวันขอนอนพัก1วัน เค้าก็จะพูดเปรียบเรากับคนอื่นเราไม่รู้ที่เค้าพูดสื่อถึงอะไร... ใช่บางครั้งเราก็สู้ใครไม่ได้เราไม่สวยไม่ขาว ไม่น่ารักทำตัวไม่เรียบร้อย... เเต่ทั้งหมดที่ต้องตัวดำหน้าดำใส่เสื้อผ้าเก่าๆก็เพราะอะไร ไม่ใช่เสียดายตัง.... มันทำให้ท้อให้เหนื่อยมันเหมือนไม่มีใครเข้าใจ... มีเเต่คำพูดที่ทำให้เราเสียกำลังใจไปหมด... บางทีเราอยากพูดอยากระบายกับเค้าเเต่เค้ากับจากทำงานก้ลงตัวนอน ดูหนังในโทสับ.... เเละเราก้ดูเเลลูกเอาลูกนอน หันหลังร้องไห้คนเดียวกอดลูก เค้าไม่เคยรู้เลยว่าเราท้อเเค่ใหน ...
##บางทีก็อยากถามเค้าว่า หน้าที่ของเรา2คน คือ เป็นพ่อเป็นเเม่ลูกเเค่นี้ใช่มั้ย....
มันอันอั้นในใจทุกวันอยากพูดอยากปรึสาเเต่เหมือนเค้ารับฟังอยากเดียว พูดๆไป
ไม่มีคำใหนที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราทำดีที่สุดเเล้ว..... ##เหนื่อย
ท้อกับตัวเอง.... ทำดีที่สุด ก็เหมือนเเย่ทุกอย่าง
ที่ฟ้าบอกท้อกับตัวเองเหนื่อยกับสิ่งที่เป็นอยู่คือ ... ก่อนหน้านี้ฟ้าได้ทำงาน มา2ปีกว่าตั้งเเต่ลูกได้1ขวบ
ทำงานเเรกๆก็ไม่มีอะไรให้คิดมาก เเต่ คนเป็นเเม่ลูกอ่อน ถ้าลูกไม่สบาย คนเลี้ยงไม่สบายหรือไปหาหมอไปเทียว ฟ้าก็ต้องลางานมาดูลูก... ทำเเบบนี้มาเรื่อยๆจน 2ปีกว่า เจ้านายฟ้าเหมือนไม่พอใจที่ต้องหยุดต้องลาบ่อยๆ... ฟ้าก็ต้องออกเพื่อมาเลี้ยงลูกเองรับส่งลูกไป โรงเรียนเอง.... เเต่ฟ้าเป็นคนไม่ชอบขอตังเเฟนกินมันเหมือนเกรงใจเข้า เลยขอขายลูกชิ้นทอดเเรกๆ มันก็
โอเคเเต่หลังๆมันเงียบจนเเทบไม่ได้กำไล เเต่ก็อดทนทำเพราะไม่อยากให้เเฟนว่าเราว่าเราคือภาระ... (เเต่ยอมรับเลยว่าการออกจากงานมันเหนื่อยนะ ใหนเช้ามาต้องจัดการลูกพาไปโรงเรียน กับบ้านไปซื้อของมาเตรียมขาย ทำงานบ้านให้เรียบร้อย ยกของเข็นของไปขาย ) จนหน้าดำตัวดำ ไม่มีความสวย มีเเต่คนว่าเราดำ ฟ้าก็ท้อนะทั้งท้อทั้งเหนื่อยเเบบสุดๆ... เเต่พอเราเริ่มเหนื่อยเริ่มท้อมันก็เหมือนทุกอย่างพังๆๆ เราหยุดขายเพราะเงียบไม่ได้กำไล เเละที่ผ่านมาเราก็ท้อกับเเฟนที่เราทำดีเเค่ใหน เค้าก็ไม่เคยมองว่าเราดี ทำงานบ้านทุกอย่างเเต่ถ้าวันใหนไม่ได้ทำไปอย่างหนึ่ง พูดเหมือนเราขี้เกลียดไม่เอาอะไร.. เราเหนื่อย ที่ต้องหยุดขายของเพราะ ไม่มีทุนขายของเค้าก็เหมือนไม่เข้าใจ...
เวลาเราไม่มีงานทำเรามองว่าเค้ากำลังเบื่อเรา ที่เราไม่เอาอะไร
เเต่ทางกับกัน เราทำทุกอย่าง เลี้ยงลูกทำงานบ้าน ทำบ้านให้เรียบร้อย.... บางครั้งเราเหนื่อยจากงานมาหลายวันขอนอนพัก1วัน เค้าก็จะพูดเปรียบเรากับคนอื่นเราไม่รู้ที่เค้าพูดสื่อถึงอะไร... ใช่บางครั้งเราก็สู้ใครไม่ได้เราไม่สวยไม่ขาว ไม่น่ารักทำตัวไม่เรียบร้อย... เเต่ทั้งหมดที่ต้องตัวดำหน้าดำใส่เสื้อผ้าเก่าๆก็เพราะอะไร ไม่ใช่เสียดายตัง.... มันทำให้ท้อให้เหนื่อยมันเหมือนไม่มีใครเข้าใจ... มีเเต่คำพูดที่ทำให้เราเสียกำลังใจไปหมด... บางทีเราอยากพูดอยากระบายกับเค้าเเต่เค้ากับจากทำงานก้ลงตัวนอน ดูหนังในโทสับ.... เเละเราก้ดูเเลลูกเอาลูกนอน หันหลังร้องไห้คนเดียวกอดลูก เค้าไม่เคยรู้เลยว่าเราท้อเเค่ใหน ...
##บางทีก็อยากถามเค้าว่า หน้าที่ของเรา2คน คือ เป็นพ่อเป็นเเม่ลูกเเค่นี้ใช่มั้ย....
มันอันอั้นในใจทุกวันอยากพูดอยากปรึสาเเต่เหมือนเค้ารับฟังอยากเดียว พูดๆไป
ไม่มีคำใหนที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราทำดีที่สุดเเล้ว..... ##เหนื่อย