ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมด ไม่เหลือใครแล้วบนโลกนี้ เราไม่รู้ตัวเองเป็นอะไร ไม่รู้จะเริ่มเขียนยังไง มันเป็นความรุ้สึกหลายอย่างในหัวที่เรียบเรียงไม่ถูก เราเพิ่งลาออกจากงาน ไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน ไม่มีพ่อแม่ญาติพี่น้องเลยสักคน สาเหตุไม่ใช่เพราะใคร แต่เป็นเพราะตัวเราเอง เรามีปัญหาเรื่องเข้าสังคม เรากลัวผู้คน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เด็กเราไม่เคยได้ออกไปไหนเลย ไม่เคยได้ออกไปเที่ยวเล่น อยู่แต่บ้าน ไม่เคยทำอะไรเลย เวลาจะทำหรือหยิบจับอะไรเราจะโดนดุโดนตีตลอด จนเราไม่มั่นใจอะไรสักอย่างในชีวิต เราถูกห้ามทุกอย่าง ตัเงแต่เด็กเราเป็นคนอ้วน เราถูกล้อเลียนมาตลอดทั้งจากญาติ คนรอบข้าง เราถูกพูดกระแทกหน้าทุกวัน เช้ากลางวันเย็น เจอหน้าใครก็โดนแซะมาตลอด โดนเรียก อีช้าง อีอ้วน มาตลอด จนเราเริ่มมีอาการหลอน เราเริ่มหลอนกับคำพูดเหล่านั้น จนเราเริ่มมีอาการหลอนเมื่อเจอหน้าผู้คน เรากลัวว่าเค้าจะมาพูดจาให้เราเสียใจ เราเริ่มตีตัวออกห่างจากผู้คน เริ่มร้าย ทำตาขวางใส่ทุกคนที่เข้าจ้องหรือมาวุ่นวายกับชีวิตเรา จนถึงเข้ามหาลัย (จริงๆช่วงมหาลัยเราเริ่มผอมแล้ว) แต่อาการหลอนประสาทยังไม่หาย การเข้ามหาลัยเราคิดว่ามันจะเป็นการเริ่มต้นใหม่ในชีวิตที่ดีขึ้น แต่ไม่ใช่แบบนั้น สาขาที่เราเรียนมันผิดพลาดอย่างแรงทั้งด้านการเรียนและสังคม ตอนแรกคิดว่าเราชอบสาขานั้น ตั้งเป้าไว้ว่าอยากได้เกียรตินิยม แต่ยิ่งเรียนยิ่งรู้สึกว่ามันแย่ มันไม่ใช่ตัวเอง เหมือนเรียนไปวันๆ ด้านสังคม ช่วงปี1เราพยายามเข้าหาผู้คน ทำกิจกรรมคณะ แต่เราแทบไม่มีเพื่อนเลย เหมือนว่าสังคมที่ไม่ใช่ตัวเอง เราพยายามแล้ว แต่เหมือนไลฟสไตล์มันต่างกันเกินไป เรายิ่งอยู่ยิ่งอึดอัด จนเริ่มปลีกตัวมาอยู่คนเดียว(แต่เรายังโชคดีที่มีเพื่อนม.ปลายดีมาก) เรียนไปวันๆ พอเวลาผ่านไป เราเริ่มพูดน้อยลง เรียนเสร็จก็กลับหอ กิจกรรมคณะที่ชอบทำ กลับไม่อยากทำ.ไม่อยากทำอะไรเลย.วิชาที่เรียนก็เหนื่อย เรียนไปอย่างไร้จุดหมาย ที่บ้านนี่ไม่ต้องพูดถึง แค่ส่งค่าเรียน พ่อแม่ไม่ค่อยพูดกับเรา เวลาเราพูดอะไีรหรือปรึกษาอะไร เราจะโดนพูดด้วยน้ำเสียงโมโหตลอด เราโดนดุแม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อย เช่น มาสาย5นาที ทำน้ำหก ที่บ้านไม่มีใครรักหรือคอยให้กำลังใจเลย เวลามีอะไรผิด ทุกคนในบ้านจะโยนความผิดมาที่เราคนเดียว พี่ชาย(ไ่ม่แท้)ที่อยู่บ้านเดียวกันชอบพูดจาโกหก ชอบพูดให้ร้ายเราทั้งๆที่เราไม่ได้ทำ แต่ทุกคนในบ้านก็พร้อมใจกันด่าเรา ฉะนั้นกับที่บ้านจะคุยแบบถามคำตอบคำ
เวลาผ่านไป เราเริ่มพูดน้อยลงมากก ปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป เราไม่รู้จะพูดอะไรกับใคร เริ่มหลีกหนีสังคม ปฏิเสธงานเลี้ยง สังสรรค์ทุกอย่าง ไม่พบปะใคร เริ่มเข้าสังคมไม่เก่ง ทำงานกับคนอื่นเริ่มมีปัญหา จนเราตั้งสติและคิดใหม่ว่าเราจะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ เราจึงตัดสินใจไปฝึกงานทึ่เชียงใหม่ ซึ่งเป็นงานที่ต้องพบปะผู้คน พบปะชาวต่างชาติ เราจึงตัดสินใจไป แต่พอเราไปทุกอย่างกลับแย่มาก ด้วยอาการประหลาดๆ เราเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้ พูดน้อย ทำงานได้อย่างไม่มีประสิทธิ์ภาพ จนเรารู้สึกว่าเราทำให้คนอื่นอึดอัด ซึ่งเราเป็นแบบนี้ตลอด เรารู้สึกว่าทุกคนที่อยู่รอบข้างเราอึดอัด พี่ๆที่ทำงานก็ไม่ค่อยปลื้มเรา จนเราเริ่มปลีกตัวหนักขึ้น เรากลัวการพูดคุยหนักขึ้น เพราะเรากลัวทำให้คนอื่นอึดอัด เราไม่พบปะใครเลย แม้กระทั่งเพื่อนมัธยม เพื่อนๆก็คอยถามเราว่าเป็นอะไร เราก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เรากลัว
พอเราเรียนจบมา เราได้งานที่นึง เราพยายามปรับเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น ทำได้แค่ช่วงแรกๆ พอนานๆเข้าอาการเดิมเริ่มมาอีกแล้ว เราเริ่มรู้สึกว่าเราแปลกแยกจากผู้คน มีผู้ชายมาจีบอยู่บ้างแต่เราไม่กล้า เรากลัวเค้าจะอึดอัดเวลาอยู่กับเรา เราไม่รู้จะพูดอะไรเรากลัวทำเค้าเบื่อ เราเลยปิดโอกาสไม่ให้ใครเข้ามาในชีวิตเลย จนตอนนี้เราลาออกจากงาน เรามีเงินเก็บอยู่ก้อนนึง เช่าห้องอยู่คนเดียว ที่บ้านเราไม่ได้ติดต่อเลย หลังจากพี่ชายเราหาว่าเราเอาเงินที่บ้านไป แต่เราไม่ได้ทำ แต่ทุกคนในบ้านมองเราอย่างตัวประหลาด สายตารังเกียจ เราเลยไม่กลับไปอีกเลย
นับตั้งแต่ลาออกจากงานจนถึงตอนนี้เราอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆมาเกือบ1ปี 1ปีที่เราไม่เคยพูดกับใครเลย เราได้เปิดปากพูดเฉพาะเวลาสั่งอาหารเท่านั้น เรารู้สึกโดดเดี่ยวมาก เราแทบไม่ได้ออกจากห้องเลย อาการเราหนักขึ้นกว่าแต่ก่อน เช่น เวลาไปห้างหรือสถานที่ที่มีคนเยอะๆ เราเริ่มตัวสั่น เราเอาแมสปิดไว้เวลาไปข้างนอก เราเดินอย่างล่องลอยไร้จุดหมาย เรากลัวไปหมด กลัวทุกคน ทุกวันเริ่มล่องลอย เราเริ่มคุยกับตัวเองเป็นตุเป็นตะ มีการสร้างฉากว่าเราคุยกับกลุ่มเพื่อนอย่างสนุกสนาน คนรอบข้างรักมากมาย จัดฉากในห้องให้สวยหรูเหมือนว่าเราประสบความสำเร็จในงานที่ตัวเองรัก ได้ทำงานที่อยากทำ แต่ชีวิตจริงเราทำมันไม่ได้
ทำไมชีวิตเราต้องเป็นแบบนี้ เราแค่อยากเพื่อนที่คอยเข้าใจ อยากมีใครสักคนคอยให้คำปรึกษา อยากมีสังคม อยากทำงานให้ดี ตอนนี่เราโดดเดี่ยวมากจริงๆ เราไม่เหลือใครสักคนบนโลก เรามีpantipเป็นเพื่อนคนสุดท้ายในชีวิต ถ้าเราจะตายเราขอตายไปกับเพื่อนคนสุดท้ายของเราดีกว่า เราไม่รู้จะอยู่ไปทำไม อยู่เพื่ออะไร จะหาว่าเราบ้าก็ได้นะ เราก็ว่าเราไม่ปกติหรอก เราแค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง เพราะชีวิตเราไม่มีใครเลยจริงๆ
ขอบคุณพันทิพสำหรับพื้นที่เล็กๆ ให้ได้ระบาย
อยากตายยยย
เวลาผ่านไป เราเริ่มพูดน้อยลงมากก ปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป เราไม่รู้จะพูดอะไรกับใคร เริ่มหลีกหนีสังคม ปฏิเสธงานเลี้ยง สังสรรค์ทุกอย่าง ไม่พบปะใคร เริ่มเข้าสังคมไม่เก่ง ทำงานกับคนอื่นเริ่มมีปัญหา จนเราตั้งสติและคิดใหม่ว่าเราจะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ เราจึงตัดสินใจไปฝึกงานทึ่เชียงใหม่ ซึ่งเป็นงานที่ต้องพบปะผู้คน พบปะชาวต่างชาติ เราจึงตัดสินใจไป แต่พอเราไปทุกอย่างกลับแย่มาก ด้วยอาการประหลาดๆ เราเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้ พูดน้อย ทำงานได้อย่างไม่มีประสิทธิ์ภาพ จนเรารู้สึกว่าเราทำให้คนอื่นอึดอัด ซึ่งเราเป็นแบบนี้ตลอด เรารู้สึกว่าทุกคนที่อยู่รอบข้างเราอึดอัด พี่ๆที่ทำงานก็ไม่ค่อยปลื้มเรา จนเราเริ่มปลีกตัวหนักขึ้น เรากลัวการพูดคุยหนักขึ้น เพราะเรากลัวทำให้คนอื่นอึดอัด เราไม่พบปะใครเลย แม้กระทั่งเพื่อนมัธยม เพื่อนๆก็คอยถามเราว่าเป็นอะไร เราก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เรากลัว
พอเราเรียนจบมา เราได้งานที่นึง เราพยายามปรับเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น ทำได้แค่ช่วงแรกๆ พอนานๆเข้าอาการเดิมเริ่มมาอีกแล้ว เราเริ่มรู้สึกว่าเราแปลกแยกจากผู้คน มีผู้ชายมาจีบอยู่บ้างแต่เราไม่กล้า เรากลัวเค้าจะอึดอัดเวลาอยู่กับเรา เราไม่รู้จะพูดอะไรเรากลัวทำเค้าเบื่อ เราเลยปิดโอกาสไม่ให้ใครเข้ามาในชีวิตเลย จนตอนนี้เราลาออกจากงาน เรามีเงินเก็บอยู่ก้อนนึง เช่าห้องอยู่คนเดียว ที่บ้านเราไม่ได้ติดต่อเลย หลังจากพี่ชายเราหาว่าเราเอาเงินที่บ้านไป แต่เราไม่ได้ทำ แต่ทุกคนในบ้านมองเราอย่างตัวประหลาด สายตารังเกียจ เราเลยไม่กลับไปอีกเลย
นับตั้งแต่ลาออกจากงานจนถึงตอนนี้เราอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆมาเกือบ1ปี 1ปีที่เราไม่เคยพูดกับใครเลย เราได้เปิดปากพูดเฉพาะเวลาสั่งอาหารเท่านั้น เรารู้สึกโดดเดี่ยวมาก เราแทบไม่ได้ออกจากห้องเลย อาการเราหนักขึ้นกว่าแต่ก่อน เช่น เวลาไปห้างหรือสถานที่ที่มีคนเยอะๆ เราเริ่มตัวสั่น เราเอาแมสปิดไว้เวลาไปข้างนอก เราเดินอย่างล่องลอยไร้จุดหมาย เรากลัวไปหมด กลัวทุกคน ทุกวันเริ่มล่องลอย เราเริ่มคุยกับตัวเองเป็นตุเป็นตะ มีการสร้างฉากว่าเราคุยกับกลุ่มเพื่อนอย่างสนุกสนาน คนรอบข้างรักมากมาย จัดฉากในห้องให้สวยหรูเหมือนว่าเราประสบความสำเร็จในงานที่ตัวเองรัก ได้ทำงานที่อยากทำ แต่ชีวิตจริงเราทำมันไม่ได้
ทำไมชีวิตเราต้องเป็นแบบนี้ เราแค่อยากเพื่อนที่คอยเข้าใจ อยากมีใครสักคนคอยให้คำปรึกษา อยากมีสังคม อยากทำงานให้ดี ตอนนี่เราโดดเดี่ยวมากจริงๆ เราไม่เหลือใครสักคนบนโลก เรามีpantipเป็นเพื่อนคนสุดท้ายในชีวิต ถ้าเราจะตายเราขอตายไปกับเพื่อนคนสุดท้ายของเราดีกว่า เราไม่รู้จะอยู่ไปทำไม อยู่เพื่ออะไร จะหาว่าเราบ้าก็ได้นะ เราก็ว่าเราไม่ปกติหรอก เราแค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง เพราะชีวิตเราไม่มีใครเลยจริงๆ
ขอบคุณพันทิพสำหรับพื้นที่เล็กๆ ให้ได้ระบาย