สวัสดีค่ะ ปัจจุบันเราอายุ28แล้ว
เริ่มแรกเราคบกับแฟนมาตั้งแต่เรียนจบแล้วไปทำงานเจอแฟนคนนี้มาจีบ เป็นแฟนคนแรกค่ะ คบกันมาได้3ปี ด้วยความที่เค้าห่างกับเรา7ปี เค้าก็มีความนิ่งในแบบของผู้ใหญ่ ตอนนั้นเรา24เราก็ทุ่มเททุกอย่าง ทั้งรักทั้งผู้กพัน ฝึกทำอาหารห่อไปฝากเค้าที่ทำงาน (คือเราคบเป็นแฟนนะคะยังไม่ได้แต่งงานอยู่ด้วยกัน) สังเกตุเค้าทุกอย่างว่ายังขาดอะไรต้องการอะไรเราชอบซื้อเป็นของขวัญให้เค้า ทุกอย่างที่คิดได้ตั้งแต่ถุงเท้า จนถึงแอบเปลี่ยนกระจกรถมอไซค์ให้ ตอนรับงานนอกได้เงินก้อนเราขอเค้ามาช่วยในวันหยุดเพื่อเป็นข้ออ้างซื้อมือถือให้เพราะของเค้าใกล้พังรู้ว่าถ้าซื้อให้เฉยๆเค้าคงรู้สึกไม่ดีและจะไม่รับ  แม้เรามีไม่มากแต่เรื่องเงินหรือสิ่งของเราไม่เคยเรียกร้องเอาจากเค้าเลยไปกินข้าวยังขอหารกะเค้าตลอดถึงเค้าขอออกมากกว่า นานนานทีจะยอมให้เค้าเลี้ยงหนังสักเรื่อง แต่มีสิ่งเดียวที่เราขอมาตลอด คือเวลา เราอยากให้เค้ามีเวลาให้เราบ้างอย่างน้อยขอมีสักวันได้กินข้าวเย็น เดินเล่นหรือตีแบตกันทำกิจกรรมง่ายๆร่วมกัน ถึงรู้ว่าเค้าทำงานทั้งงานหลักและงานเสริมก็เพื่อดูแลพ่อแม่และอยากดูแลเราได้ เค้าเงินเดือนน้อยค่ะ เราเองก็ไม่ได้มีมากมาย ทางบ้านเรากับเค้าเข้ากันได้ดีทุกอย่าง แต่บ่อยครั้งที่ทะเลาะกันเพราะเราผิดหวังที่บางครั้งเค้าทำงานจนลืมนึกถึงเรา หรือเค้าใจเย็นจนคิดว่าเอาไว้ค่อยทำก็ได้ มาถึงจุดที่เราตัดสินใจบอกเลิกกับเค้าคือหลังวันเกิดเราไม่นาน เพราะวันเกิดเราเค้าไม่แม้แต่จะอวยพรวันเกิด เรารอเพียงเค้าคนเดียว รอจนข้ามคืน รอจนร้องไห้แล้วหลับไป พอเช้าเราถามว่า พี่ลืมหรอ เค้าบอกว่า พี่ไม่ได้ลืมครับ พี่อยากแต่งรูปน่ารักๆแล้วค่อยลงทีหลัง เค้าเป็นแบบนี้เสมอ นิ่งและใจเย็นต่างกับเราที่คิดอะไรก็ทำเลย เราบอกเค้าว่าไม่เป็นไรเพราะวันเกิดเราผ่านมาแล้ว จนเรานั่งทบทวนตัวเองทุกอย่าง ไม่ใช่เราไม่รัก เรารักมาก มากจนเราคาดหวังความรักจากเค้า พอผิดหวังก็เหนื่อย เหนื่อยกับตัวเอง เสียใจกับตัวเอง จากเรื่องเล็กๆสะสมจนเป็นเรื่องใหญ่ พอเราตัดสินใจว่าเราอยากอยู่คนเดียวแล้ว อยากสงบใจตัวเอง ไม่อยากเอาแต่รอคอยให้เค้าหันมาใส่ใจเราแล้ว เราจึงขอเลิกกับเค้า มันเจ็บมากเค้าก็เช่นกันเพราะเค้าร้องไห้ แต่เค้าก็รู้ว่าเราคงสุดๆแล้วถึงตัดสินใจแบบนี้ เค้าจึงยอมรับ แต่เค้าขอให้เค้าได้ชดเชยในสิ่งที่เค้าไม่เคยทำให้ เค้าขอดูแลเราในฐานะไหนก็ได้ แม้ไม่ใช่แฟนแต่ขอให้ได้ดูแล เค้าขอโอกาสได้ชดเชยถึงเราจะบอกว่าไม่จำเป็นแล้ว เราไม่ขอเรียกร้องอะไรแล้ว เราก็ไม่รู้จะทำยังไง ถึงอยากตัดใจแต่กลับใจอ่อนยอมตกลง เราเองก็ผูกพันมาก ตอนนั้นคิดแค่ว่า ถึงไม่ได้เป็นแฟนแต่เราคงเป็นพี่น้องกันได้ในสักวันนึง เรายังหวังดีต่อกันอย่างจริงใจได้ จนวันนึงไม่นานมีผู้ชายคนนึงเข้ามาคุยกับเรา พอเริ่มรู้จักกันมากขึ้นเค้าก็บอกว่าเค้ารักอยากขอคบเป็นแฟน แต่จนแล้วจนรอดเราก็ไม่ยอมตกลงคบกับเค้า ใจนึงเรายังคงกลัว การรักใครสักคนมากจนต้องเสียใจมันเจ็บจริงๆ และอีกใจนึงเราก็สับสนว่าเราควรรักใครไปตลอดชีวิต กับคนที่สอง เค้าก็อายุห่างเราเยอะพอกะคนแรกแต่เค้าไม่นิ่งเท่าคนแรก เค้ามีความเป็นผู้นำแบบที่ดุเรา หรือทำให้เราต้องฟังเค้า แต่ก็ใจดีและคิดจะทำอะไรก็วางแผนถึงเราแต่เพราะอยู่คนละจังหวัดจึงไม่ค่อยได้เจอ กับคนแรกก็มั่นคงจนวันนี้ก็ยังไม่ยอมทิ้งเราเค้ากลับหันมาใส่ใจมากขึ้น จากที่เคยเลิกงานแล้วกลับบ้านเลย เค้าก็ขอพาไปกินข้าว เวลาป่วยก็ซื้อยามาห้อยหน้าบ้าน เราสับสนไม่รู้ควรทำยังไง ใจนึงก็ผูกพันกับคนเก่า เหมือนเริ่มมีหวังในตัวเค้าอีกครั้งอบอุ่นเวลาเค้าดูแลใส่ใจ แต่อีกใจก็คิดถึงคนใหม่ เค้าก็พยายามเพื่อเราเก็บตังมาหาเราตอนใช้เวลากับเค้าเราก็มีความสุข เค้าบอกว่าเค้าอยากสร้างครอบครัวกับเราและกำลังทำธุรกิจส่วนตัวเพื่อวันนึงจะได้ดูแลเราและอยากดูแลครอบครัวเราด้วยเค้าบอกว่าที่ผ่านมาเราก็ดีกับเค้ามากยามท้อยามล้มเราก็เป็นกำลังใจและคอยสนับสนุนเค้า อีกอย่างทั้งคู่เราก็ไม่ได้ปิดบังต่างฝ่ายต่างรู้ว่ามีอีกคนพยายามเข้ามาคุยและขอคบเรา คนเก่านับเวลาก็4ปีกว่าแล้วที่รู้จัก คนใหม่ก็ปีกว่า เราไม่ได้ตอบตกลงกับใครสักทีมันเลือกไม่ถูกจริงๆ เราก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวให้ใครมารอเราจนเสียทั้งใจทั้งเวลา เรารู้สึกไม่ดีกับตัวเองมากๆถึงขนาดบอกทั้งคู่ว่าถ้าเจอคนดีๆที่รักก็ให้บอกได้เลย เรารู้ว่าอธิบายยังไงก็คงไม่ละเอียด แต่อยากขอคำแนะนำหน่อยค่ะ เราควรเลือกใครเพราะอะไรคะ 

**นี่เป็นกระทู้แรกค่ะ ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ ไม่รู้จะแท็กห้องไหนดีขออนุญาตินะคะ