เราอึดอัดกับที่ทำงานมาที่สุดค่ะตอนนี้...ประเด็นคือเราต้องรับมืออย่างไงดีค่ะกับสถานะการ์ณแบบนี้ คือเราเป็นครูอนุบาลค่ะ เราเป็นครูที่ใจดีมากๆ ไม่เคยตีเด็ก ไม่เคยว่าด่าเด็กเลย เด็กร้องให้เราปลอบ คือเอาง่ายๆ ผู้ปกครองจะรู้ดีมากๆ จากการที่เด็กไปเล่าให้ฟัง  แต่มีอยู่มาวันนึง อยู่ๆ หัวหน้าก็เรียกไป แล้วบอกว่าเราไม่ปลอบเด็กปล่อยให้เด็กร้องให้ ซึ่งมันไม่เป็นความจริง เรารับไม่ได้เลยกับเรื่องนี้ เราไม่โอเคมากๆๆๆ  แต่เราคิดไว้ในใจอยู่แล้วว่าไม่ใช่ผู้ปกครองมา ร้องเรียนแน่นอน เราแน่ใจร้อยเปอร์เซอร์ ว่าเราไม่เคยปล่อยให้เด็กร้องให้ เราสอนเด็กอนุบาล1 เอาจริงมันยากมากนะ ที่จะทำให้เด็กมา รร โดนไม่ร้องให้ แต่ห้องที่เราสอน คือไม่มีเลย เมื่อเทียบกับห้องอื่นๆแล้ว ห้องเราเป็นห้องที่ไม่มีเด็กร้องให้เลย คือเรารู้สึกแย่มากๆๆๆๆๆๆ  คือคนทำดีมาตลอด ทำไมถึงได้โดนหัวหน้าเรียกไปว่าเรื่องที่ไม่ได้ทำ  แล้วอีกประเด็น หัวหน้าเป็นสิ่งที่เถียงไม่ได้ ทั้งๆที่เงินเดือนเท่ากันลูกจ้างเหมือนกัน แต่แก่กว่า เหอะ แค่รอบแรกเราก็รับไม่ได้ละ มารอบสอง มีประชุม ที่ รร . เกี่ยวกับการปกป้องสิทธิเด็ก เราก็ฟังๆ อยู่หัวหน้าหันมาบอกว่าเราชอบทำน่าตาโหดกับเด็ก เดี่ยวๆ นะ ตอนไหนอ่ะ ทำเหมือนสอนอยู่ในห้องด้วย คือ งง มาก คือเสียความรู้สึกมากๆ ทั้งๆทีไม่เคยทำ ไอ่เราได้แต่เงียบจริงๆจนอึดอัดไปหมด เราเลยชักจะสงสัยว่าเขาไม่ชอบเราหรือมีคนไปบอกอะไรกับหัวหน้า เราสับสนมากถึงมากที่สุด ไม่เชื่อใจใคร ไม่คุยกับใคร  เรารู้สึกเกลียดงานนี้มาก ทั้งๆที่เรารักเด็ก แต่ไม่อยากอยู่แล้ว แต่เราก็ลาออกไม่ได้ พ่อกับแม่เราไม่เห็นด้วยแน่ๆ แต่เราไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ท่านฟังเลย เพราะกลัวจะคิดมาก เราเคยปรึกษาหลายๆเรื่องแล้ว ผลสุดท้ายก็ให้เราทนอยู่ดี เลยอยากมาขอคำปรึกษาว่าควรทำอย่างไรดีกับสถานะการ์ณแบบนี้  เราไม่เคยว่าหรือให้ร้ายใคร  แต่เราเคยได้ยินจากคนอื่นๆหลายๆคนว่า มีคนมาว่าเราว่าเราปากหมา แต่เราก็เคลียร์กับคนที่นินทาเราไปแล้ว เพราะเราไม่เคยทำอะไรใครจริงๆ เราอยู่ของเราเงียบๆ เราเบื่อ เราเครียด เราแอบร้องให้ อึดอัดมากจริง