ควรเป็นรอพยาบาลอะจบมายังไงมีจรรยาบรรณป่ะ(อายุก็เยอะละนะอีก2เดือนนปลดเเล้ว)

คือพ่อเราต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะป่วยเป็นไข้หวัดเเต่กก่อนหน้านี้พ่อเป็นมะเร็งที่ตับระยะสุดท้ายได้เข้ามาโรงพยาบาลวันอาทิตย์ตอนเย็นซึ่งมีพยาบาลมาดูเเละก็ถามพ่อว่า ลุงกินเหล้ามาหรอ. กินคนเดียวหรอ อร่อยไหม คำถามเหล่านี้ควรถามด้วยหรอคะเป็นคำถามที่ควรถามกับคนที่เป็นป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายจริงๆหรอวันต่อมาคือเค้ามาถามเหมือนเป็นคำถามจิตวิทยาอ่ะ คือถามว่า นับถือใคร นับถือสิ่งสักสิทธิ์อะไร อยากขอขมาใครก่อนเสียชีวิตขอขมาเพราะอะไร มีทรัพย์สินที่มีค่าบ้างอะไรบ้าง มีเงินในบันชีเท่าไร. จัดการเงินในธนาคารรึยัง รู้ไหมว่าตัวเองเป็นอะไร  
ซึ่งพ่อเราก็รู้เเละตอบทุกอย่าง เเละวันต่อมาคือเค้ามาถามเราว่าจะให้ปั้มหัวใจไหม ใส่สายอะไรรึป่าวถ้าพ่อจะเสีย ถามคำถามนี้บนหัวเตียงพ่อเเล้วมีหมอใหญ่ตรวจอยู่หมอใหญ่เลยถามว่ามันมีคำถามเเบบนี้ด้วยเหรอ พยาบาลตอบมาว่ามีทำไปเพื่อให้คนไข้จากไปอย่างสงบ ซึ่งพ่อได้ยินหมดทุกอย่างเราก็เขาไปคุยนะถามว่าพ่อได้ยินใช่ไหมว่าเขาพูดใช่ไหมพ่อก็พยักหน้า เราก็บอกว่าอย่าไปใส่ใจกับคำพูดคนบางคนเลยพ่อพอเขาตรวจเสร็จพ่อก็เรียกเราเข้าไปคุยคือเค้าพูดว่า พ่อคงอยู่กับหนูได้อีกไม่นาน นี้น้ำตาเราไหลพรากเลยคือก่อนหน้านี้คือไม่เคยมีใครพูดอะไรกระทบกระเทือนจิตใจพ่อขนาดนี้คือบางเรื่องมันก็ไม่อยากให้เขาได้ยินกลัวเขาคิดมากคือเเค่เขารู้ว่าตัวเองเป็มะเร็งมันก็เกินจะรับไหวเเล้ว. ตัวเราเองก็ดรอปเรียนเพื่อมาดูเเลพ่อเเม่ก็กลับมาจากนอกเพื่อมาดูเเลพ่อเรารู้ว่าพ่อจะอยู่อีกไม่นานเพียงคำพูดไม่กี่คำมันทำร้ายจิตใจ. ใครว่าคำพูดไม่ได้รุนเเรงขนาดนั้นเเต่เราว่ามันเจ็บนะที่ต้องโดนตอกซ้ำตรงจุดๆเดิมบ่อยๆ  มีอีกอย่างหนึ่งคือพยาบาลคนนี้เขาเอาพ่อไปพูดให้เตียงอื่นฟัง. เตียงที่พยาบาลเล่าให้ฟังมาบอกตัวเราคือนี้ก็งงเป็นพยาบาลเเต่ทำไมเอาผู้ป่วยไปพูดได้ยังไง ใครว่าไม่เเรงเราว่าเเรงนะเพราะนี้คือพ่อเราทุกครั้งที่เห็นหน้าพ่อตอนที่เขามาพูดอะไรคือพ่อทำหน้าเเบบไม่ไหวเเล้วเหมือนอยากร้องไห้ตลอดเวลา
(เราไม่เเน่ใจนะว่าคนนี้เค้ามีภูมิหลังกับคนกินเหล้ารึยังคือเตียงอื่นเค้าก็ไม่เป็นเป็นเเต่พ่อเรา)คือทำกับเราได้เเต่อย่ามาพูดกับพ่อเราเเบบนี้เเค่นี้เขาก็รับไม่ไหวเเล้ว