เราจะเป็นลูกที่เนรคุณรึกป่าวถ้าเราเดินออกจากบ้าน เพื่อที่จะหาสิ่งดีๆให้ตัวเราเอง

ตอนนี้เราอายุ 32 ปีละ  แต่เรายังไม่มีงานทำเป็นหลังแหล่ง  ไม่มีเงินเก็บ ไม่รู้ว่าตนเองชอบอะไร เพราะเวลาชอบอะไรจะทำอะไรก็ต้องผ่านแม่เราตลอด และทุกครั้งที่เราเริ่มทำงานและเริ่มจะลงตัวกับงาน ต้องมีเหตุให้เราออกจากงานตลอด
ขอท้าวความย้อนกลับไปเมื่อช่วงเรียนจบใหม่ เราไปสมัครงาน แล้วได้ไปลงงานที่ กทม. แต่แม่เราไม่อนุญาต
 เลยได้ทำแถวบ้านเท่านั้น ทีนี้งานก็กำลังไปได้ด้วยดีนะ แต่แม่ก็โทรมาว่าให้ลาออกเพราะบ้านเราย้ายออกมาอยู่นอกเมืองและไม่มีใครว่างไปส่งน้องตอนเช้า  เราก็คิดในใจว่ามีพี่ชายอยู่แล้วทำไมไม่ให้ไปส่งน้อง ทำไมต้องสั่งให้เราออกจากงานแล้วไปส่งน้อง นี้แค่เริ่มต้นนะ  เป็นแบบนี้มาเลื่อยๆจนเราอายุ 32 ละ นี้ถ้าจะไปสมัครงานใครจะรับเราอีก เด็กรุ่นใหม่ก็จบเยอะขึ้น
ทุกปี