เราเป็นพนักงานบริษัทเเห่งหนึ่งค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า...... ที่ทำงานเราจะมีคู่รักคู่หนึ่งที่ทำตัวติดกันมาก ทำงานตัวติดกัน มักหยุดงานวันเดียวกัน
บางทีก้แวบออกไปข้างนอกด้วยกันในเวลาทำงานบ่อยๆ ซึ่งจะรู้เวลาว่าหัวหน้าไม่อยู่ และพนักงานทุกคนก็บ่นเป็นเสียงเดียวกันค่ะ ว่าเอาเปรียบ เห็นเเก่ตัว มีอยุ่วันหนึ่งเราเลิกงานเราก้ไปเดินตลาด ซึ่งห่างจากที่ทำงานเยอะพอสมควร ปรากฏว่าเราไปเจอเขา2คนที่นั้น ซึ่งเขายังไม่เลิกงานแต่เเวบออกมา ซึ่งมันไม่ใช่เวลาน้อยๆเลยใช่ไหมที่จะชอปปิ้งและขณะเดียวกัน หัวหน้าไลน์ในกลุ่มมาว่าเขาหายไป...ในที่ทำงานมีคนทำอยุ่คนเดียว ลูกค้าก็เยอะ เรียกหาก็ไม่เจอ.... พอวันต่อมาเราจึงถามหัวหน้าว่า2คนนั้นได้บอกไหมว่าหายไปไนมา ซึ่งหัวหน้าบอกว่าไม่.... แต่เเฟนหัวหน้าเหน...เราจึงบอกไปว่าเราก้เห็นเหมือนกัน อย่าบอกใครนะว่าเราบอก วันต่อมา หัวหน้าไปเล่าให้อีกคนฟัง เรื่องก้ไปถึงหูคู่รักคู่นั้น เขามาถามหัวหน้า พร้อมกับที่มีเรานั่งอยู่ด้วย ทันใดนั้นหัวหน้าตอบไปแบบไม่คิดอะไรเลย ถามปุบตอบปั้บ ซึ่งบอกว่าเราเปนคนพูด ซึ่งเราก้นั่งอยู่ตรงนั้น ซึ่งหัวหน้าอาจจะเลี่ยงบอกอย่างอื่นไปก็ได้ ด้วยจิตสำนึกและความเปนของหัวหน้า ที่จะปกป้องเราสักนิด หรืออาจบอกว่าเเฟนเขาก็เห็น เพราะใงเเฟนหัวหน้าก้ไม่เกี่ยวใรกับที่ทำงานอยุ่เเร่ว แต่นี้ไม่เลย...หัวหน้ากลัวตัวเองซวย. ปัดความผิดว่าเราเปนคนพูดฝ่ายเดียว *ลืมบอกไปเราอายุน้อยสุดในที่ทำงาน และจะหัวอ่อน ไม่ค่อยพูด ไม่แปลกที่หัวหน้าจะพูดออกไป เพราะคิดว่าเราคงไม่มาด่ามาว่าเขา. เพราะเหนเราเป็นเด็ก
มันรู้สึกเจบใจมากค่ะ ที่เราทำดีกับเขาตลอด ถึงใครจะว่าเขายังงั้นยังงี้ แต่เราก้ไม่สนใจเพราะเรายังไม่เคยเจอมากับตัวเราก้ยังว่าเขาดี แต่พอมาวันนี้เจ็บเลยคะ...
#เราจึงอยากรู้ว่าการที่หัวหน้าทำตัวแบบ ถูกต้องเเล้วหรือ?
#หรือว่าเรานั้นผิดจิงๆ
ทำไงดีถ้าเจอหัวหน้าปัดความผิดมาให้เราฝ่ายเดียว...
บางทีก้แวบออกไปข้างนอกด้วยกันในเวลาทำงานบ่อยๆ ซึ่งจะรู้เวลาว่าหัวหน้าไม่อยู่ และพนักงานทุกคนก็บ่นเป็นเสียงเดียวกันค่ะ ว่าเอาเปรียบ เห็นเเก่ตัว มีอยุ่วันหนึ่งเราเลิกงานเราก้ไปเดินตลาด ซึ่งห่างจากที่ทำงานเยอะพอสมควร ปรากฏว่าเราไปเจอเขา2คนที่นั้น ซึ่งเขายังไม่เลิกงานแต่เเวบออกมา ซึ่งมันไม่ใช่เวลาน้อยๆเลยใช่ไหมที่จะชอปปิ้งและขณะเดียวกัน หัวหน้าไลน์ในกลุ่มมาว่าเขาหายไป...ในที่ทำงานมีคนทำอยุ่คนเดียว ลูกค้าก็เยอะ เรียกหาก็ไม่เจอ.... พอวันต่อมาเราจึงถามหัวหน้าว่า2คนนั้นได้บอกไหมว่าหายไปไนมา ซึ่งหัวหน้าบอกว่าไม่.... แต่เเฟนหัวหน้าเหน...เราจึงบอกไปว่าเราก้เห็นเหมือนกัน อย่าบอกใครนะว่าเราบอก วันต่อมา หัวหน้าไปเล่าให้อีกคนฟัง เรื่องก้ไปถึงหูคู่รักคู่นั้น เขามาถามหัวหน้า พร้อมกับที่มีเรานั่งอยู่ด้วย ทันใดนั้นหัวหน้าตอบไปแบบไม่คิดอะไรเลย ถามปุบตอบปั้บ ซึ่งบอกว่าเราเปนคนพูด ซึ่งเราก้นั่งอยู่ตรงนั้น ซึ่งหัวหน้าอาจจะเลี่ยงบอกอย่างอื่นไปก็ได้ ด้วยจิตสำนึกและความเปนของหัวหน้า ที่จะปกป้องเราสักนิด หรืออาจบอกว่าเเฟนเขาก็เห็น เพราะใงเเฟนหัวหน้าก้ไม่เกี่ยวใรกับที่ทำงานอยุ่เเร่ว แต่นี้ไม่เลย...หัวหน้ากลัวตัวเองซวย. ปัดความผิดว่าเราเปนคนพูดฝ่ายเดียว *ลืมบอกไปเราอายุน้อยสุดในที่ทำงาน และจะหัวอ่อน ไม่ค่อยพูด ไม่แปลกที่หัวหน้าจะพูดออกไป เพราะคิดว่าเราคงไม่มาด่ามาว่าเขา. เพราะเหนเราเป็นเด็ก
มันรู้สึกเจบใจมากค่ะ ที่เราทำดีกับเขาตลอด ถึงใครจะว่าเขายังงั้นยังงี้ แต่เราก้ไม่สนใจเพราะเรายังไม่เคยเจอมากับตัวเราก้ยังว่าเขาดี แต่พอมาวันนี้เจ็บเลยคะ...
#เราจึงอยากรู้ว่าการที่หัวหน้าทำตัวแบบ ถูกต้องเเล้วหรือ?
#หรือว่าเรานั้นผิดจิงๆ