จากชีวิตที่กำลังจะดีมีที่ดินเตรียมตัวสร้างบ้าน มีรถ มีเพื่อนดีๆมากมาย สุดท้ายตอนนี้ไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่ชื่อเสียงในทางที่ดีของตัวเอง คนคนนึงทำไมถึงได้เจอเรื่องราวร้ายๆได้มากมายขนาดนี้ ทำไมความโง่ของตัวเองทำให้ตัวเองไปถึงจุดที่ต่ำที่สุดของชีวิตได้ขนาดนี้ พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาให้พ้นจากจุดตกต่ำสุดของชีวิต แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย กระทู้นี้แค่อยากระบายความอัดอั้นในใจ ไม่ได้ต้องการคำปรึกษา กำลังใจหรืออะไรแล้ว เพราะมันคงไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว เดี๋ยวสักพักก็คงมีคนเข้ามาเม้นด่า ก็ด่ากันไปค่ะ เพราะแค่อยากจะระบาย อยากให้คนอื่นรู้ว่าการหลอกลวงหรือทำร้ายคนที่คอยช่วยเหลือตอนที่คุณๆลำบาก มันทำให้คนที่ช่วยถึงขนาดไม่เหลืออะไรเลย มันเป็นเหตุผลที่พวกคนเหล่านั้นควรรับรู้ว่าเพราะอะไร ทำไม และจดจำตลอดไปทั้งชีวิตว่าอย่าทำร้ายคนที่เค้าหวังดีด้วยจนเค้าพบจุดจบชีวิตแย่ๆแบบนี้
เรื่องมันเริ่มจากการปากเบา ไม่กล้าพูดกล้าทวง จากคนที่คิดว่าเป็นคนสนิท เป็นเพื่อน เป็นน้องที่คงเป็นเราคนเดียวที่คิดไปเอง เป็นป้าที่นับถือ คอยช่วยเหลือเค้าในยามที่เรามีโดยไม่นึกถึงอนาคตตัวเอง จากที่เป็นเจ้าหนี้สถานะกับกลายเป็นลูกหนี้เพราะการเอาชื่อตัวเองเค้าไปรับประกัน เริ่มจากเป็นแค่ชื่อ ต่อมาด้วยการจ่ายดอกเบี้ยแทนเพื่อช่วยให้คนอื่นตั้งตัวได้ และหวังว่าเค้าจะหันมา รับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น สุดท้ายจากดอกเบี้ยเล็กๆน้อยจากหลักพัน เริ่มเข้าหลักหมื่นตอนเดือน (เพราะเป็นนอกระบบ) เลยหันไปเปิดบัตรเครดิต หลายๆใบเพื่อมาโปะต้น เหมือนทุกอย่างจะเริ่มนิ่งเริ่มเบาลง เริ่มเข้าไปเจรจากับบรรดาลูกหนี้คนสนิททั้งหลายว่าเราช่วยแบบตัวเองเจ็บตัวแล้ว ช่วยหาใช้ดอกที่เกิดขึ้นที่ แต่ทุกคนก็เงียบ และบรรยายแต่ปัญหาตัวเองให้ฟัง โดยไม่ได้มองเลยว่าเราเริ่มลำบากเพราะพวกเค้า ด้วยความเห็นใจคนอื่นมากเกินไป เราก็ตอบได้แค่ ไม่เป็นไร รีบๆลุกไวๆแล้วมาจัดการทุกอย่างที่เรารับผิดชอบแทนไว้แล้วกัน
และด้วยความโชคร้ายในชีวิตห่วยๆของตัวเอง โรคประจำตัวที่เป็นอยู่ก็กำเริบแบบล้มหมอนนอนเสื่อ ด้วยความคิดบ้าๆว่าช่วยคนอื่นมาตั้งเยอะ ช่วยตัวเองด้วยการรักษาด้วยยาดีๆยาแพงๆบ้างคงไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หายแล้วค่อยหาใหม่ได้ เงินทองของนอกกาย สุดท้ายหมดตัวหมดทุกอย่าง โรคก็ไม่หาย แถมเหมือนจะหนักกว่าเดิม สุดท้ายเริ่มทำงานไม่ไหว จากแค่ร่างกายแย่ ผลข้างเคียงจากยาหลายขนานในการรักษา ใครว่าอะไรดี คนนู้นกินนี่หาย คนนี้ฉีดนั่นหาย ก็เอาหมดทุกอย่างสุดท้ายสมองก็พังเพราะฤทธิ์ยาบางตัว เริ่มจากคิดช้าลง นอนไม่หลับจากปกติ4-5ชั่วโมงต่อวัน เหลือ2-3 ชั่วโมงต่อวัน บางทีก็2วันหลับที จนความจำเริ่มมีปัญหาเริ่มจำอะไรไม่ค่อยได้ หลงๆลืมๆ และที่แย่ที่สุดคือแยกความจริงกับความฝันไม่ได้ และเพราะจากการนอนน้อยด้วยรึป่าว มีอาการหูแว่ว ได้ยินเสียงเหมือนอยู่ในห้อที่ปิดทึบแล้วมีเสียงสะท้อนอยู่ตลอดเวลา มันส่งผลเสียให้กับการใช้ชีวิตประจำวันจนทำให้เกิดเหตุการณ์ผิดพลาดร้ายแรงจนโดนสั่งพักงานและโดนตราหน้าด้วยความผิดที่ร้ายแรง จนไม่กล้าจะมีชีวิตอยู่ต่อเลย
จากคนที่ต้องรับภาระทั้งค่าใช้จ่ายค่ายาตัวเอง ดูแลแม่ ดูแลพ่อ ดูแลลูก และภาระหนี้สินจากคนที่สนิทเชื่อใจไว้ใจทั้งหลาย ชีวิตมันล้มครืดแบบพังทลายเหมือนปราสาททรายที่โดนน้ำทะเลซัดเลย หายไปหมดทุกอย่าง ตอนนี้ไม่มีงาน ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีเพื่อนสนิทมิตรสหาย ไม่มีแม้ครอบครัว รู้สึกตัวเองไร้ค่า ไม่มีค่าพอจะทำอะไรเพื่อใคร เหมือนเป็นภาระให้กับทุกคนที่เราเข้าใกล้
เป็นกระทู้ที่น่าเบื่อและน่ารำคาญใช่ไหมคะ ขอโทษที่เอาปัญหาตัวเองมาระบายให้คนอื่นนะคะ แต่มันเป็นช่องทางเดียวที่จะระบายได้จริงๆ ตอนนี้อยู่เหมือนคนบ้าไม่มีใครกล้าเข้าใกล้กลัวเรายืมเงิน😂😂 บางคนก็บอกเราโดนผีเข้า 🤣🤣หนักเข้าไปอีก สงสัยไปนั่งคุยคนเดียวจนคนอื่นนึกว่าผีเข้าไม่ก็บ้าแน่ๆเลย คงไม่มีใครอ่านจนถึงตรงนี้หรอกมั้ง มันดูวกไปวนมาใช่ไหม แม้แต่ตัวเรายังลำดับเหตุการณ์ไม่ถูกเลย สมองคงไปแล้วจริงๆ แต่ถ้ามีคนอ่านถึงตรงนี้ก็ขอขอบพระคุณนะคะที่มาอ่านและรับฟังเรื่องบ้าๆของคนบ้าๆนะคะ
ควรจะสู้ต่อดีไหม
เรื่องมันเริ่มจากการปากเบา ไม่กล้าพูดกล้าทวง จากคนที่คิดว่าเป็นคนสนิท เป็นเพื่อน เป็นน้องที่คงเป็นเราคนเดียวที่คิดไปเอง เป็นป้าที่นับถือ คอยช่วยเหลือเค้าในยามที่เรามีโดยไม่นึกถึงอนาคตตัวเอง จากที่เป็นเจ้าหนี้สถานะกับกลายเป็นลูกหนี้เพราะการเอาชื่อตัวเองเค้าไปรับประกัน เริ่มจากเป็นแค่ชื่อ ต่อมาด้วยการจ่ายดอกเบี้ยแทนเพื่อช่วยให้คนอื่นตั้งตัวได้ และหวังว่าเค้าจะหันมา รับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น สุดท้ายจากดอกเบี้ยเล็กๆน้อยจากหลักพัน เริ่มเข้าหลักหมื่นตอนเดือน (เพราะเป็นนอกระบบ) เลยหันไปเปิดบัตรเครดิต หลายๆใบเพื่อมาโปะต้น เหมือนทุกอย่างจะเริ่มนิ่งเริ่มเบาลง เริ่มเข้าไปเจรจากับบรรดาลูกหนี้คนสนิททั้งหลายว่าเราช่วยแบบตัวเองเจ็บตัวแล้ว ช่วยหาใช้ดอกที่เกิดขึ้นที่ แต่ทุกคนก็เงียบ และบรรยายแต่ปัญหาตัวเองให้ฟัง โดยไม่ได้มองเลยว่าเราเริ่มลำบากเพราะพวกเค้า ด้วยความเห็นใจคนอื่นมากเกินไป เราก็ตอบได้แค่ ไม่เป็นไร รีบๆลุกไวๆแล้วมาจัดการทุกอย่างที่เรารับผิดชอบแทนไว้แล้วกัน
และด้วยความโชคร้ายในชีวิตห่วยๆของตัวเอง โรคประจำตัวที่เป็นอยู่ก็กำเริบแบบล้มหมอนนอนเสื่อ ด้วยความคิดบ้าๆว่าช่วยคนอื่นมาตั้งเยอะ ช่วยตัวเองด้วยการรักษาด้วยยาดีๆยาแพงๆบ้างคงไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หายแล้วค่อยหาใหม่ได้ เงินทองของนอกกาย สุดท้ายหมดตัวหมดทุกอย่าง โรคก็ไม่หาย แถมเหมือนจะหนักกว่าเดิม สุดท้ายเริ่มทำงานไม่ไหว จากแค่ร่างกายแย่ ผลข้างเคียงจากยาหลายขนานในการรักษา ใครว่าอะไรดี คนนู้นกินนี่หาย คนนี้ฉีดนั่นหาย ก็เอาหมดทุกอย่างสุดท้ายสมองก็พังเพราะฤทธิ์ยาบางตัว เริ่มจากคิดช้าลง นอนไม่หลับจากปกติ4-5ชั่วโมงต่อวัน เหลือ2-3 ชั่วโมงต่อวัน บางทีก็2วันหลับที จนความจำเริ่มมีปัญหาเริ่มจำอะไรไม่ค่อยได้ หลงๆลืมๆ และที่แย่ที่สุดคือแยกความจริงกับความฝันไม่ได้ และเพราะจากการนอนน้อยด้วยรึป่าว มีอาการหูแว่ว ได้ยินเสียงเหมือนอยู่ในห้อที่ปิดทึบแล้วมีเสียงสะท้อนอยู่ตลอดเวลา มันส่งผลเสียให้กับการใช้ชีวิตประจำวันจนทำให้เกิดเหตุการณ์ผิดพลาดร้ายแรงจนโดนสั่งพักงานและโดนตราหน้าด้วยความผิดที่ร้ายแรง จนไม่กล้าจะมีชีวิตอยู่ต่อเลย
จากคนที่ต้องรับภาระทั้งค่าใช้จ่ายค่ายาตัวเอง ดูแลแม่ ดูแลพ่อ ดูแลลูก และภาระหนี้สินจากคนที่สนิทเชื่อใจไว้ใจทั้งหลาย ชีวิตมันล้มครืดแบบพังทลายเหมือนปราสาททรายที่โดนน้ำทะเลซัดเลย หายไปหมดทุกอย่าง ตอนนี้ไม่มีงาน ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีเพื่อนสนิทมิตรสหาย ไม่มีแม้ครอบครัว รู้สึกตัวเองไร้ค่า ไม่มีค่าพอจะทำอะไรเพื่อใคร เหมือนเป็นภาระให้กับทุกคนที่เราเข้าใกล้
เป็นกระทู้ที่น่าเบื่อและน่ารำคาญใช่ไหมคะ ขอโทษที่เอาปัญหาตัวเองมาระบายให้คนอื่นนะคะ แต่มันเป็นช่องทางเดียวที่จะระบายได้จริงๆ ตอนนี้อยู่เหมือนคนบ้าไม่มีใครกล้าเข้าใกล้กลัวเรายืมเงิน😂😂 บางคนก็บอกเราโดนผีเข้า 🤣🤣หนักเข้าไปอีก สงสัยไปนั่งคุยคนเดียวจนคนอื่นนึกว่าผีเข้าไม่ก็บ้าแน่ๆเลย คงไม่มีใครอ่านจนถึงตรงนี้หรอกมั้ง มันดูวกไปวนมาใช่ไหม แม้แต่ตัวเรายังลำดับเหตุการณ์ไม่ถูกเลย สมองคงไปแล้วจริงๆ แต่ถ้ามีคนอ่านถึงตรงนี้ก็ขอขอบพระคุณนะคะที่มาอ่านและรับฟังเรื่องบ้าๆของคนบ้าๆนะคะ