เมื่อวานนี้ช่วงมืดๆ ข้าเจ้าได้รับโทรศัพท์จากพี่ที่ขายโจ๊กอยู่ปากซอยและสนิทกัน ว่ามีนุ้งหมาถูกรถมอไซค์ชน และเค้าจะพาไปหาหมอ แต่จับไม่ได้ น้องจะกัด ให้เราซึ่งน่าจะเชี่ยวชาญ(หรอ)ไปช่วยจับที
ไอ้เราก็บึ่งรถออกไป พร้อมอุปกรณ์บ้าบอเท่าที่จะคว้าได้ ตะกร้อ ปากเป็ด สายจูง สายรัดตัว แต่ในหัวก็คิดจะใส่ได้ซักอย่างหรอฟะ ระหว่างขับรถไปก็นึกชื่นชมในใจว่าเฮ้ยยังมีคนที่ชนหมาแล้วจะพาไปหาหมอด้วย
พอไปถึงก็เห็นน้องหมาวัยรุ่นสีดำมีคิ้วสีน้ำตาล อยู่กลางพุ่มไม้เลย มีคนรุมอยู่สี่ห้าคน พร้อมกับลูกของพี่ร้านโจ๊ก แถมทำท่าจะแง่งใส่ทุกคนที่ยื่นมือจะไปจับ
นี่คือโฉมหน้าของนาง(ตอนที่ดึงออกมาได้แย้ว)ซึ่งโคตรชัดเลย น้องลูกพี่ร้านโจ๊กถ่ายให้ ขอบใจมากน้อง
พอมาถึงเราก็พยายาม ตีซี้กับน้อง ด้วยความคิดที่ว่า เราเป็นคนรักสัตว์สัตว์ ก็ต้องรักเรา แต่มันไม่ใช่ นางก็แง่งใส่เราด้วย เราเค้นสมองคิด นึกได้ไปถึง YouTube ที่เค้าเอาเชือกคล้องให้มันรูดได้แล้วก็คล้องคอน้องหมา เราก็ฟลุคเฮ้ย ตูเอาสายจูงมานี่หว่า เอามาใช้ลองทำทันที ลองอยู่สามสี่รอบคล้องได้เว้ย แต่ดึงออกมาไม่ได้chipหายแระ น้องเล่นอยู่ตรงกลางพุ่มไม้แบบหนาแน่นเลย ตอนแรกทุกคนก็ช่วยกันแหวก แต่ไม่กี่นาทีพอเห็นว่าออกไม่ได้ ทุกคนก็ทิ้งเราไป เฮ้ย คุณผู้ชายทั้งหลายคุณจะทิ้งผู้หญิงตัวเท่าลูกหมาไว้กับลูกหมาไม่ได้นะ ยังดีที่เหลือพ่อหนุ่มอยู่คนนึง กับน้องร้านโจ๊ก
เราร้องหากรรไกรตัดกิ่งน้องก็ไปเอามาให้ เราอยากได้ผ้าขนหนูมาลองคลุมน้องน้องก็สรรหามาให้อีก น้องร้านโจ๊กน้องคือโดเรม่อนของพี่
จากนั้นเราก็ทำสิ่งที่เสี่ยงคุก คือตัดต้นไม้ของกทม แหว่งไปทั้งกอเพื่อเอาหมาออกมา (ถ้ากล้องวงจรปิดจับภาพเราไว้ได้หรือมาอ่านกระทู้นี้ อย่าเอาเราเข้าคุกนะเราไม่ชอบกินโอเลี้ยงกับข้าวผัด โอเลี้ยงกินแล้วอ้วน)
แล้วเราสามคนก็งมอยู่กับหมาไม่รู้นานแค่ไหนแหละ แต่สุดท้ายเราก็ดึงน้องออกมาได้ แล้วไงต่ออะ ..........
เอ่อ ไหนอะคะคนชนที่จะพาไปหาหมอ มาเอาไปสิมาเร้ว กุ๊กๆ “คนชน ชนแล้วก็หนีไปแล้วพี่” น้องร้านโจ๊กบอก อ้าววววว แล้วที่พี่ร้านโจ๊กโทรมาบอกคืออะไร เอา 2 วินาทีที่ฉันชื่นชมแกคืนมา นังคนชน
แล้วฉันจะทำยังไงต่อไป เราจัดแจงงัดมือถือขึ้นมาค้นอากู๋ โรงพยาบาลสัตว์ที่มีรถพยาบาล โทรไปทีแรกไปโผล่สาขาไกลโพ้น เลยขอเบอร์สาขาที่ใกล้มา พอโทรไปบอกไม่มีคนขับ โอ้ย แทบอยากจะวิ่งไปขับมาให้ พอดีพี่ร้านโจ๊กเดินมา บอกว่าเดี๋ยวพี่โทรไปหากู้ภัยดู ผ่านไป 30 ปีพี่ก็ยังไม่กลับมาแล้วน้องจะทำยังไงต่อ เอาว่ะเราขับไปให้เองเลยแล้วกัน แต่มันจะสามทุ่มแล้ว ร้านสัตวแพทย์แถวนี้ปิดสามทุ่มกันทั้งนั้น จิทำเช่นไรดี
เครียดโว้ย...เด๋วมาต่อนะ หิว
รีวิวหมากาพย์ช่วยหมาถูกรถชนฉบับกู้ชาติ
ไอ้เราก็บึ่งรถออกไป พร้อมอุปกรณ์บ้าบอเท่าที่จะคว้าได้ ตะกร้อ ปากเป็ด สายจูง สายรัดตัว แต่ในหัวก็คิดจะใส่ได้ซักอย่างหรอฟะ ระหว่างขับรถไปก็นึกชื่นชมในใจว่าเฮ้ยยังมีคนที่ชนหมาแล้วจะพาไปหาหมอด้วย
พอไปถึงก็เห็นน้องหมาวัยรุ่นสีดำมีคิ้วสีน้ำตาล อยู่กลางพุ่มไม้เลย มีคนรุมอยู่สี่ห้าคน พร้อมกับลูกของพี่ร้านโจ๊ก แถมทำท่าจะแง่งใส่ทุกคนที่ยื่นมือจะไปจับ
นี่คือโฉมหน้าของนาง(ตอนที่ดึงออกมาได้แย้ว)ซึ่งโคตรชัดเลย น้องลูกพี่ร้านโจ๊กถ่ายให้ ขอบใจมากน้อง
พอมาถึงเราก็พยายาม ตีซี้กับน้อง ด้วยความคิดที่ว่า เราเป็นคนรักสัตว์สัตว์ ก็ต้องรักเรา แต่มันไม่ใช่ นางก็แง่งใส่เราด้วย เราเค้นสมองคิด นึกได้ไปถึง YouTube ที่เค้าเอาเชือกคล้องให้มันรูดได้แล้วก็คล้องคอน้องหมา เราก็ฟลุคเฮ้ย ตูเอาสายจูงมานี่หว่า เอามาใช้ลองทำทันที ลองอยู่สามสี่รอบคล้องได้เว้ย แต่ดึงออกมาไม่ได้chipหายแระ น้องเล่นอยู่ตรงกลางพุ่มไม้แบบหนาแน่นเลย ตอนแรกทุกคนก็ช่วยกันแหวก แต่ไม่กี่นาทีพอเห็นว่าออกไม่ได้ ทุกคนก็ทิ้งเราไป เฮ้ย คุณผู้ชายทั้งหลายคุณจะทิ้งผู้หญิงตัวเท่าลูกหมาไว้กับลูกหมาไม่ได้นะ ยังดีที่เหลือพ่อหนุ่มอยู่คนนึง กับน้องร้านโจ๊ก
เราร้องหากรรไกรตัดกิ่งน้องก็ไปเอามาให้ เราอยากได้ผ้าขนหนูมาลองคลุมน้องน้องก็สรรหามาให้อีก น้องร้านโจ๊กน้องคือโดเรม่อนของพี่
จากนั้นเราก็ทำสิ่งที่เสี่ยงคุก คือตัดต้นไม้ของกทม แหว่งไปทั้งกอเพื่อเอาหมาออกมา (ถ้ากล้องวงจรปิดจับภาพเราไว้ได้หรือมาอ่านกระทู้นี้ อย่าเอาเราเข้าคุกนะเราไม่ชอบกินโอเลี้ยงกับข้าวผัด โอเลี้ยงกินแล้วอ้วน)
แล้วเราสามคนก็งมอยู่กับหมาไม่รู้นานแค่ไหนแหละ แต่สุดท้ายเราก็ดึงน้องออกมาได้ แล้วไงต่ออะ ..........
เอ่อ ไหนอะคะคนชนที่จะพาไปหาหมอ มาเอาไปสิมาเร้ว กุ๊กๆ “คนชน ชนแล้วก็หนีไปแล้วพี่” น้องร้านโจ๊กบอก อ้าววววว แล้วที่พี่ร้านโจ๊กโทรมาบอกคืออะไร เอา 2 วินาทีที่ฉันชื่นชมแกคืนมา นังคนชน
แล้วฉันจะทำยังไงต่อไป เราจัดแจงงัดมือถือขึ้นมาค้นอากู๋ โรงพยาบาลสัตว์ที่มีรถพยาบาล โทรไปทีแรกไปโผล่สาขาไกลโพ้น เลยขอเบอร์สาขาที่ใกล้มา พอโทรไปบอกไม่มีคนขับ โอ้ย แทบอยากจะวิ่งไปขับมาให้ พอดีพี่ร้านโจ๊กเดินมา บอกว่าเดี๋ยวพี่โทรไปหากู้ภัยดู ผ่านไป 30 ปีพี่ก็ยังไม่กลับมาแล้วน้องจะทำยังไงต่อ เอาว่ะเราขับไปให้เองเลยแล้วกัน แต่มันจะสามทุ่มแล้ว ร้านสัตวแพทย์แถวนี้ปิดสามทุ่มกันทั้งนั้น จิทำเช่นไรดี
เครียดโว้ย...เด๋วมาต่อนะ หิว