หลายครั้งที่ผมต้องเจอเรื่องแย่ ๆ และต้องเก็บเอาไว้ พูดออกมาไม่ได้เพราะกลัวจะทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ดี ผมคล้ายคนอ่อนแอที่บางครั้งต้องยอมทำตามคำสั่ง เพราะกลัวว่าความสัมพันธ์จะพังทลาย กลัวมีผลต่อหน้าที่การงาน การเป็นตัวของตัวเองลืมไปได้เลย  บางครั้งอยากปลดปล่อยตัวเองบ้าง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะอาจมีปัญหาความขัดแย้ง มันพูดยากครับ ขนาดผมพิมพ์ในพื้นที่ๆผมสามารถปกปิดตัวเองได้แบบนี้ ผมยังพิมพ์ให้ผู้อ่านรับทราบและเข้าใจยังไม่ได้เลย มันเศร้าครับ เศร้าจริงๆ ผมคงต้องหาเวลาไปปรึกษาจิตแพทย์เพื่อให้ผมได้ผ่อนคลาย และพบว่าความเศร้าภายในที่ว่า จริงๆแล้วมันคืออะไร มันมาจากไหน มันคล้ายกับว่า ผมจะต้องใช้ชีวิตแบบลูปเดิมๆ ไปทำงาน กลับบ้าน ไปธุระ แบบนี้หรือเปล่า มันน่าเบื่อ แต่ผมก็ไม่อยากไปเที่ยวไหนเหมือนกัน คือความคิดมันสองขั้ว คล้ายอยากอยู่คนเดียว อยากคุยกับตัวเองว่าตัวเรามีปัญหาอะไร งานเครียดมั้ย หรือชีวิตแต่งงานที่ผ่านมาเป็นยังไง ความฝันที่อยากทำคืออะไร มันแบบว่า สับสนไปหมด ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าผู้คน ผมก็ทำเหมือนอารมณ์ปกติ คุย ยิ้ม ทักทาย ปกติ แต่ภายในมันเศร้า เศร้าแบบไม่มีสาเหตุ  มีความรู้สึกอยากตาย แต่ไม่ได้อยากฆ่าตัวตาย แต่เป็นอารมณ์อยากให้ตัวเองหมดอายุเร็วๆ คือ มันงง ๆ กับชีวิต ไม่รู้จะจัดการกับชีวิตและความคิดของตัวเองยังไง.