อยู่ดีๆก็เงียบ

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหลายปี หลายปีมากๆ เกือบแปดปีที่เราเลิกกับแฟนคนเก่า เพราะเขาไปมีคนใหม่ จากนั้นก็มีคนเขามาบ้าง แต่เราไม่ชอบ และถ้าไม่ชอบเราก็จะไม่ไห้ความหวังเพราะกลัวเขาเสียใจ ก่อนหน้านี้ก็มีเข้ามาคุยบ้างสามเดือนแล้วก็หายไป จากนั้นก็ไม่ได้คุบกับใครแบบไม่ได้คุยแชท คุยไลน์ คุยโทรศัพท์เลย วันๆก็ทำงานแล้วก็กลับบ้าน แต่ล่าสุดก็มีคนเข้ามาขอไลน์เขาบอกอยากรู้จักเรานานแล้ว แต่ไม่กล้าถาม เราก็ไห้ไป ก็คุยๆกันมา สองวันแรกเขาชวนกินข้าว เราก็ปฏิเสธ ไม่ได้เล่นตัวนะ แค่อยากไห้สนิทกันก่อน เพราะเราเป็นคนที่ระวังตัว ระวังใจตัวเองมาก เจ็บมาเยอะ ก็คุยแต่ในไลน์ เคยคอลมาสองครั้งก็เงียบไป คุยไลน์มาเรื่อยๆ ก็พอสัมผัสได้ทำไม่ไม่ขอเบอร์ ถ้าคนที่เขาอยากจะรู้จักเราจริงๆ เขาคงพยายามมากกว่านี้ หรือคอลหากว่านี้ ฉันเข้าใจทุกอย่าง แต่ก็อดคิดมากไม่ได้ แค่อยากจะไห้บอกตรงๆ ผญ ก็เป็นแบบนี้ อยากไห้บอกกันตรงๆดีกว่าหายเงียบไป รู้ไหมมันอึดอัดมาก ก่อนหน้านี้ฉันอยู่คนเดียวมาตลอด ไม่คิดอยากมีแฟน ไม่คุยกับใคร ไม่โทรหาใคร ไม่ต้องคิดถึงใคร แต่พอมีคนเข้ามาแบบนี้ คนที่มั่นใจตัวเองว่าใจแกร่งพอ มันก็หวั่นไหวเป็นธรรมดา...บางครั้งเราก็คิดว่าเธอไม่น่าเข้ามาเลย ฉันก็อยู่ของฉันดีๆแล้ว จากคนที่ไม่ต้องคิดมาก สนุกสนาน อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องคิดถึงใคร เธอเข้ามาแล้วทำไห้ฉันเศร้าใจ ทุกข์ใจ สู้ไม่รู้จักกันยังจะดีกว่า รู้ไหมการที่คนๆหนึงที่ไม่ยอมคุยกับใคร แล้วพอเปิดใจหน่อยก็เป็นแบบนี้ มันเจ็บมาก เธอใจร้ายมาก เคยคิดว่าจะไม่ทักหาเข้าก่อน แต่ในที่สุดฉันก็อดไม่ได้อยู่ดี ต้องทักหา 

ปล. แค่อยากจะระบาย

ฉันควรทักหาเขาอีกต่อไปไหม