อธิบายหลักๆ สั้นๆเลยนะคะ เรากับแฟนรับราชการทั้งสองคน อายุ29 วัยกำลังสร้างหนี้และคิดจะสร้างครอบครัว และโตไปด้วยกัน

แต่ แฟนเรามีสังคมที่ สิ้นเปลือง เช่น ต้องเลี้ยงลูกน้อง (ค่าข้าว ค่าเครื่องดื่ม ใช้อะไรเขานอดหน่อยก็ตบรางวัล) กินดื่มกับเพื่อนร่วมงาน (ประจำ) ออกเงินจ่ายให้คนนั้นคนนี้ก่อน ได้คืนบ้าง ไม่ได้บ้าง (เช่น จ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ให้หัวหน้าบ้าง เพื่อนร่วมงานบ้าง )  ใครจะหอบญาติพี่น้อง ทั้งของตัวเองและของเพื่อนไป ก็จะเป็นคนจ่ายแทนคนพวกนั้น (มีน้ำใจเหลือเกินค่ะ ) ทั้งๆที่เค้าไม่มีตังเลยนะะ 
มีญาติมาขอความช่วยเหลือ ก็ช่วย ไปรับไปส่งไกลๆได้ทุกวัน (เงินเติมน้ำมันยังจะไม่มี) แต่เค้าก็ทำด้วยความเต็มใจ 

สถานะการเงินประจำแต่ละเดือนคือ หมุนวน ติดลบค่ะ  ต้องยืมเรามาจ่ายก่อนบ้าง ยืมญาติมาก่อนบ้าง ได้เงินมาแล้วก็จะคืน วัฏจักรจะเป็นแบบนี้ค่ะ ไม่มีทรัพย์สิน มีแต่หนี้สินที่เบ่งบาน เอาจริงๆตอนนี้เค้าใช้เงินไม่เป็นเลยค่ะ เหมือนว่าเอาที่ตัวเองพอใช้ ใช้เงินบางวันเป็นพันๆ บางวัน มีติดตัว 20 บาท อยู่แบบอัตคัด

ส่วนเรา ได้แค่ถอนหายใจ เครียด กลุ้มใจ กับชีวิตของเค้าทุกวัน เราไม่มีความสุขเลขค่ะ แต่ยังเลิกกับเขาไม่ได้ คบกันมา 5 ปี ก็พูดเรื่องจะแต่งกัน

เค้าผ่อนรถอยู่ค่ะให้เราขับ เค้ารับผิดชอบค่าใช้จ่ายยแทบทั้งหมด ส่วนเรา ก็ทำหน้าที่เป็นกำลังใจ ทำงานบ้าน คอยรับฟังเรื่องเครียดๆของเค้า และนั่งกลุ้มกับพฤตติกรรมของเค้าไปวันๆ  เรารู้ว่าเค้าเครียดเรื่องงาน แต่ไม่เข้าใจว่า เรื่องการใช้จ่ายของเค้า วันนึงจะแก้ไขได้ไหม

เค้าเป็นคนดีค่ะ ดีกับทุกคนจริงๆ จนเรารู้สึกด้อยกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ

เค้าไม่เข้าใจเราเลยค่ะ เค้าคิดถึงแต่ใจตัวเอง เค้าคงคิดว่าเราสบาย ไม่ต้องทำไร ไม่ได้เครียดเหมือนเค้า แต่เค้าคงไม่รู้ว่าเราคิดจนหัวจะระเบิดทุกวัน ร้องไห้ก็มี กับปัญหาที่เค้าเจอแล้วโดนเอาเปรียบตลอด

เราเป็นคนงกหน่อยๆค่ะ ใจแคบหน่อยๆ เลยรับไม่ค่อยได้กับสิ่งที่เค้าเป็น

เราควรจะปล่อยวาง ใจกว้าง แล้วเเต่เค้าเลย หรือ ถ้าจะเครียยด่อไปดีล่ะคะ จริงอยู่มันชีวิตเค้า แต่เราจะแต่งงานกัน มันก็เหมือนคนๆเดียวกัน เงินก็พึ่งพาอาศัยกันตลอด

กลุ้มใจมากค่ะ กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ