ผมเพิ่งตัดสินใจเลิกกับแฟนครับ...ไม่รู้ผมทำถูก หรือ ทำผิด
ผมคบกันมาสี่ปี ที่ผ่านมาเรารักกันดีผมไม่เคยมีใคร เธอก็ไม่เคยมีใคร(จริงๆเธอเคยแอบคุย แต่ผมก็เข้าใจนะด้วยความที่เราห่างกันค่อนข้างไกล) เพียงแต่เธออายุห่างกว่าผมประมาณ 5 ปี จึงทำให้เรามีปัญหาตั้งแต่เริ่มคบกันคือ ผมจะเป็นคนที่นอนค่อนข้างเร็ว ประมาณ 3 ทุ่ม แต่เธอนอนดึกเพราะยังเรียนอยู่นอนดึกมาก บางครั้งตีสองตีสาม แต่ผมก็ต้องคุยกันเธอเพราะ เธอจะโกรธ (อารมประมาณว่า จะร้องให้ จะพูดว่า อืม ไม่เป็นไรหรอกอยู่คนเดียวได้ นอนไปเหอะ) ผมถึงกับต้องซื้อเอ็มร้อยมาเพื่อคุยโทรศัพท์ด้วย แต่ด้วยความที่ผมต้องทำงาน เช้ามาแทบแย่กับการทำงานไม่ค่อยมีแรง แต่เหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่เกิดบ่อยนะครับ บางครั้งเขาก็ไม่นอย ไม่ว่าอะไร แต่เหตุการณ์แบบนี้มักจะเป็นตลอดอาการนอยอะครับ บางครั้งก็อยู่ดีๆก็เป็น เช่นผมออกกำลังกาย เขาก็ทักมาว่าวันนี้ไม่ขอคุยนะ ขออยู่คนเดียวนะ แล้วผมก็ง้อๆ ขอโทษ(เรื่องที่ออกกำลังกาย) คือประมาณว่าเขาอยากคุยด้วยตลอดอะครับ แต่เวลาที่เราคบกันทุกเรื่องเขาดีหมดนะครับ ยกเว้นเรื่องนี้แหละครับ แต่คือมันเป็นแบบนี้แทบจะทุกเดือนแล้วบางครั้งผมต้องคุยโทรศัพท์ถึงเที่ยงคืน ตีหนึ่ง แล้วผมก็ต้องตื่นมาทำงานแต่เช้า แบบแย่ๆ
จนเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา เหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นครับ เขาทักมา อยากอยู่คนเดียว ไม่ต้องโทรมานะ ผมก็ง้อๆ แต่ผมเริ่มหมดกำลังแล้วครับ (อีกอย่างหนึ่ง เธอบอกเลิก ผมสองครั้งครับแต่พูดบอกเลิกประมาณว่าประชดนะครับ แต่ความรู้สึกของคนที่โดน หรือได้ยิน มันแย่มากนะครับ) ผมจึงกลับมาคิดว่า นี่ผมควรอยู่คนเดียวดีไหม คือผมกลับมานั่งทบทวนเวลาที่อยุ่กับเขาแน่นอนมันก็มีความสุขนะ แต่ มันก็มีความทุกข์กับเรื่องแบบนี้ แล้วเราจะต้องเจอแบบนี้ไปตลอดทั้งๆที่เราก็คุยกันแล้ว ผมจึงคิดว่าเราควรจะจากกันด้วยดี ที่เข้าใจกัน ให้เธอได้เจอใครที่สามารถเทคแคร์ได้ดีกว่าผมหนะครับ ... ต้องเธอก็ยื้อนะครับ ผมก็รู้สึกว่า กลับมาก็จะเจอเหมือนเดิม เลยแยกกันดีกว่า
อีกอย่างนึง ผมเทคแคร์เธอเกือบทุกอย่างนะครับ แต่พักหลังๆไม่ค่อยเท่าไร่แล้ว อยากได้อะไรไม่เกินความสามารถผมให้ อยากซื้ออะไรผมซื้อให้ถ้าไม่เกินความสามารถ เราอยู่ห่างกันบางทีวันหยุด 3 วัน ผมกลับไปหาเธอแล้วอยากเจอแม่เจอที่บ้าน เธอยังจะร้องไห้เลยครับเธอบอกอยากไปก็ไปซิไม่เป็นไรหรอกแต่พูดแบบ จะร้องไห้แล้วก็จะงอลๆอะครับ
ตอนนี้ผมก็เจ็บนะครับ เพราะเราก็ไม่มีใคร แต่ผมคิดว่าบางที ผมกลับมาอยู่กับตัวเองสักพักน่าจะดีกว่า ผมอยากรู้ว่านี่คือสิ่งที่ผู้ชายทุกคนจะต้องเจอใช่ไหมครับ และที่ผมบอกเลิกไปหากผมมีคนใหม่ผมก็จะเจอเหตุการณ์ที่ผู้หญิงเป็นแบบนี้...ที่ผมเจอมานี่คือความรักที่ดีใช่ไหมครับ แล้วผมก็ต้องทนกับสิ่งแบบนี้ ที่ผู้หญิงเขาคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ ขอบคุณมากครับ
ผมเพิ่งบอกเลิกแฟนครับ...ไม่รู้ผมทำถูกหรือผิด แต่ผมไม่มีใครนะครับ และผมก็เสียใจด้วย
ผมคบกันมาสี่ปี ที่ผ่านมาเรารักกันดีผมไม่เคยมีใคร เธอก็ไม่เคยมีใคร(จริงๆเธอเคยแอบคุย แต่ผมก็เข้าใจนะด้วยความที่เราห่างกันค่อนข้างไกล) เพียงแต่เธออายุห่างกว่าผมประมาณ 5 ปี จึงทำให้เรามีปัญหาตั้งแต่เริ่มคบกันคือ ผมจะเป็นคนที่นอนค่อนข้างเร็ว ประมาณ 3 ทุ่ม แต่เธอนอนดึกเพราะยังเรียนอยู่นอนดึกมาก บางครั้งตีสองตีสาม แต่ผมก็ต้องคุยกันเธอเพราะ เธอจะโกรธ (อารมประมาณว่า จะร้องให้ จะพูดว่า อืม ไม่เป็นไรหรอกอยู่คนเดียวได้ นอนไปเหอะ) ผมถึงกับต้องซื้อเอ็มร้อยมาเพื่อคุยโทรศัพท์ด้วย แต่ด้วยความที่ผมต้องทำงาน เช้ามาแทบแย่กับการทำงานไม่ค่อยมีแรง แต่เหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่เกิดบ่อยนะครับ บางครั้งเขาก็ไม่นอย ไม่ว่าอะไร แต่เหตุการณ์แบบนี้มักจะเป็นตลอดอาการนอยอะครับ บางครั้งก็อยู่ดีๆก็เป็น เช่นผมออกกำลังกาย เขาก็ทักมาว่าวันนี้ไม่ขอคุยนะ ขออยู่คนเดียวนะ แล้วผมก็ง้อๆ ขอโทษ(เรื่องที่ออกกำลังกาย) คือประมาณว่าเขาอยากคุยด้วยตลอดอะครับ แต่เวลาที่เราคบกันทุกเรื่องเขาดีหมดนะครับ ยกเว้นเรื่องนี้แหละครับ แต่คือมันเป็นแบบนี้แทบจะทุกเดือนแล้วบางครั้งผมต้องคุยโทรศัพท์ถึงเที่ยงคืน ตีหนึ่ง แล้วผมก็ต้องตื่นมาทำงานแต่เช้า แบบแย่ๆ
จนเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา เหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นครับ เขาทักมา อยากอยู่คนเดียว ไม่ต้องโทรมานะ ผมก็ง้อๆ แต่ผมเริ่มหมดกำลังแล้วครับ (อีกอย่างหนึ่ง เธอบอกเลิก ผมสองครั้งครับแต่พูดบอกเลิกประมาณว่าประชดนะครับ แต่ความรู้สึกของคนที่โดน หรือได้ยิน มันแย่มากนะครับ) ผมจึงกลับมาคิดว่า นี่ผมควรอยู่คนเดียวดีไหม คือผมกลับมานั่งทบทวนเวลาที่อยุ่กับเขาแน่นอนมันก็มีความสุขนะ แต่ มันก็มีความทุกข์กับเรื่องแบบนี้ แล้วเราจะต้องเจอแบบนี้ไปตลอดทั้งๆที่เราก็คุยกันแล้ว ผมจึงคิดว่าเราควรจะจากกันด้วยดี ที่เข้าใจกัน ให้เธอได้เจอใครที่สามารถเทคแคร์ได้ดีกว่าผมหนะครับ ... ต้องเธอก็ยื้อนะครับ ผมก็รู้สึกว่า กลับมาก็จะเจอเหมือนเดิม เลยแยกกันดีกว่า
อีกอย่างนึง ผมเทคแคร์เธอเกือบทุกอย่างนะครับ แต่พักหลังๆไม่ค่อยเท่าไร่แล้ว อยากได้อะไรไม่เกินความสามารถผมให้ อยากซื้ออะไรผมซื้อให้ถ้าไม่เกินความสามารถ เราอยู่ห่างกันบางทีวันหยุด 3 วัน ผมกลับไปหาเธอแล้วอยากเจอแม่เจอที่บ้าน เธอยังจะร้องไห้เลยครับเธอบอกอยากไปก็ไปซิไม่เป็นไรหรอกแต่พูดแบบ จะร้องไห้แล้วก็จะงอลๆอะครับ
ตอนนี้ผมก็เจ็บนะครับ เพราะเราก็ไม่มีใคร แต่ผมคิดว่าบางที ผมกลับมาอยู่กับตัวเองสักพักน่าจะดีกว่า ผมอยากรู้ว่านี่คือสิ่งที่ผู้ชายทุกคนจะต้องเจอใช่ไหมครับ และที่ผมบอกเลิกไปหากผมมีคนใหม่ผมก็จะเจอเหตุการณ์ที่ผู้หญิงเป็นแบบนี้...ที่ผมเจอมานี่คือความรักที่ดีใช่ไหมครับ แล้วผมก็ต้องทนกับสิ่งแบบนี้ ที่ผู้หญิงเขาคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ ขอบคุณมากครับ