ขอพื้นที่ระบายความเครียดได้มั้ย

หลายครั้งที่เรามีปัญหา เราคิดว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นแต่ไม่ใช่เลยมันกลับแย่ลง เราไม่ได้อยากเป็นคนที่เห็นแก่ตัว เราทำงานมาตั้งแต่เด็กพ่อเราขายของมือสอง ทุกเสาร์อาทิตย์เราจะไปขายของกับพ่อ เรามีแม่พ่อกับแม่ชอบทะเลาะกัน เราไม่ชอบเห็นเวลาพ่อแม่ตีกันเวลาพ่อทำร้ายแม่เราเจ็บเราสงสารแม่  แต่เราจะไม่รู้สึกสงสารแม่แล้วเพราะแม่เราเสียชีวิตเราคิดว่าแม่จะได้ไม่เจ็บตัวอีก  แต่เรารักพ่อเรานะ เราสนิทกับพ่อมาก ถึงพ่อจะทำร้ายแม่ ตีเรา เราก็ไม่เคยโกรธ เราเคยหนีออกจากบ้านเพราะไม่อยากอยู่กับพ่อด้วยแต่มันก็ดีหน่อยนะที่เราไม่ต้องอยู่กับพ่สองสองคนแล้ว พ่อพาเรามาอยู่กับญาติเรารู้สึกอบอุ่นมาก หลายปีต่อมาเรารู้สึกมันโอเคจากที่เราต้องทำงานตอนเด็กเราไม่ต้องทำแล้วนะ และเราก็ไม่ต้องเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน พ่อเราก็อบอุ่นกับเรามากขึ้นชีวิตเรากับพ่อเริ่มต้นใหม่กับการอยู่กับญาติ  แต่บางทีการเริ่มต้นใหม่มันกลายเป็นจุดจบซะแล้วเราเคยคิดว่าถ้าพ่อไม่อยู่กับเราเราจะทำยังใง แต่มันก็ถึงเวลาที่พ่อไม่อยู่กับเราแล้วจริงๆ รู้มั้ยโลกเรามันพังไปหมดเลยนะอะไรที่ฝันที่คิดไว้ก็จบลง เราอยากมีบ้านใหม่มีเงินไปเที่ยวกับพ่ออยู่ด้วยกันไปนานๆแต่ก็เป็นได้แค่ฝัน ต่อมาเราก็อยู่กับญาตินั่นแหละเหมือนได้อยู่ครอบครัวใหม่เลย แต่เราไม่ใช่ลูกเขาละเนอะเขาส่งให้เรียนจนจบม.6ก็มีบุญคุณมากแล้ว เราเสียใจมากพอรู้ว่าตัวเราเองไม่ได้เรียนจนหนีออกจากบ้าน ก็ไม่รู้ทำไมถึงต้องทำแบบนั้น ทุกครั้งที่เราเครียดเราคิดอยากจะตายๆไปให้พ้นๆทุกครั้ง เราขี้น้อยใจทุกอย่างแบบไร้สาระจนมันเกอดความเครีนดอยากจะหนีไปตายที่ไหนก็ได้ ตอนนี้เราทำงานแล้วนะเรามีความสุขมากเรากำลังเริ่มต้นใหม่อีกครั้งปีหน้าเราจะได้เรียนแล้วนะ แต่ทุกครั้งที่เราจะเริ่มต้นใหม่มันกลับเป็นจุดจบตลอดเลยนะ เรามีปัญหาทางการเงินเรื้องที่บ้านมันถึงเวลาที่เราต้องทดแทนบุญคุณเขาแล้ว แต่เราเครียดเพราะเงินเดือนเราได้ไม่ถึง8000บาทเราอยากเรียนเพราะจะได้สมัครงานใหม่ที่ค่าแรงมันมากกว่าของเดิมแต่เราคงต้อง เอาเงินนี้ไปใช้จ่ายกับบ้านยาติ เราอยากเรีรนนะ บุญคุณก้ต้องทดแทน เราคิดนะถ้าเราทำงานเสร้จเราจะไปหางานพิเศษเพิ่มและเราก็จะได้เรียน แต่ทำไมอีกใจนึงเราไม่อยากสู้เลยเราเครียดเรากลัวเราทำไม่ได้ตามที่เราคิด เพราะเราคิดในใจว่าเมื่อไหร่ชีวิตเราจะดีขึ้นกับเค้าสักที เราไม่อยากมีความคิดที่บั่นทอนชีวิตแบบนี้เเต่เราอดคิดไม่ได้ เรายังมีอีกปัญหานึงที่เราอยากแก้เราไม่สามารถคนรถชนหรือคนที่บาดเจ้บจากการถูกรถชนได้ ทุกครั้งที่เราเห็นเราจะร้องไห้อย่างบ้าคลั่งออกมา เราอยากหายจากความรู้สึกพวกนี้ เราพยายามมองบวกสู้เรื่องชีวิตต่อไปแต่บางครั้งันก็ถุกฉุดให้เรากลับไปคิดเรื่องแย่ๆ พอได้ระบายมันก้จะรู้สึกดีขึ้นหน่อยๆนะ