คือทั้งชีวิตเราเคยมีแฟนมา2คน แต่ว่าเลิกกันไปแล้ว ตอนที่เลิกกับแฟนคนที่2เราไม่รู้สึกเจ็บ ไม่เศร้าแม้รู้ว่าเขาจะเลิกกับเราแล้วไปคบกับรุ่นน้องที่รร. (คือเราอยู่คนล่ะรร.กัน) หลังจากนั้นเราก็ยังคุยกันเป็นปกติแค่ลดสถานะแค่พี่น้องเหมือนเดิม 2ปีหลังจากเลิกกันเราไม่เคยมีแฟนมาตลอด เพราะเรารู้สึกว่าคนที่เข้ามามันไม่ใช่ ทุกครั้งเราจะตัดความสัมพันธ์นั้นก่อนทันทีไม่ว่าเราจะรู้สึกชอบเขามากหรือน้อยก็ตาม จนตอนนี้เรารู้ว่าเพื่อนคนหนึ่งแอบชอบเรา เราก็ดีใจนะแต่พอเราจะรู้สึกมากกว่าเพื่อนเราจะกังวลอะไรซักอย่างเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา จนต้องบอกประมาณว่าเราเป็นเพื่อนกันน่ะดีแล้วแต่มันบอกว่าจะรอ รอจนกว่าเราจะเปิดใจยอมรับมัน เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เราคิดได้ว่าที่เราไม่ยอมเปิดใจให้ใครเพียงเพราะว่าเรากลัวที่จะต้องเจ็บปวดกับมันอีกครั้ง เราอยากมีความรักอยากมีใครซักคนแต่พอเอาเข้าจริงๆเรากลับทำไม่ได้ มันเหมือนการกลัวความรักไปเลย เคยดูหนังเรื่องหนึ่งที่นางเอกเป็นโรคกลัวความรักตอนนั้นคิดว่ามันมีโรคแบบนั้นด้วยเหรอ? ต้องเจออะไรมาเนี้ย? จนตอนนี้เริ่มจะเข้าใจมันแล้ว555 มันเหมือนมีกำแพงอันใหญ่ที่เราสร้างไว้เพื่อกันตัวเองไว้ให้ปลอดภัย แต่เพื่อนที่เราบอกไปว่าเขาแอบชอบเรา บางครั้งเขาก็ทำให้เรารู้สึกว่าถ้าเป็น จ. (แฟนคนแรก)เขาคงจะไม่ทำให้เราเสียใจ หรือเวลาเราเศร้าเราจะไม่อยากให้ครอบครัวไม่สบายใจด้วยเลยเลือกที่ไม่พูด เรื่องไหนที่พูดได้ก็จะไปคุยกับแม่กับพี่บ้าง แต่ทุกครั้งที่เราไม่สบายใจเราจะนึกถึง จ. ทันที เนื่องจากตอนนั้นเราต้องย้ายรร.มาอีกจังหวัดทำให้เราทำได้เพียงคุยกันผ่านโทรศัพท์เท่านั้น เวลาที่ว่างเราจะคุยกันแทบจะไม่เคยวาง เราคุยกันได้ทุกเรื่องแม้แต่แค่เรื่องสะดุดก้อนหินนิดหน่อยก็ได้ จ. มักจะมีวิธีปลอบเราให้หายเครียดทุกครั้งมันน่าแปลกมาก เรารู้ว่าเราเป็นคนที่ขี้หึงพอสมควรแต่ไม่ใช่แบบว่าไปโวยวายนะแต่มีครั้งหนึ่งที่เราหึงเราจะบอกเขาตรงๆว่าเราไม่ชอบแบบนี้เลย ไม่ทำแบบนี้ได้ไหม เขาจะยิ้มแล้วบอกว่าขอโทษนะ ซึ่งมันไม่ใช่ความผิดเขาเลยมันเป็นเราเองที่ห่วงมากเกินไป แต่เขาก็จะบอกประมาณว่ามันดีแล้วหนิที่เรายังรู้สึกแบบนี้กับเขา และมันเป็นแบบนี้ทุกครั้งเรามักจะเอาทุกคนที่เข้ามาเปรียบเทียบกับ จ. เสมอ นั้นทำให้เรารู้ว่าเรายังลืม จ. ไม่ได้ เราไม่ควรมีใครถ้ายังเอาเขาไปเปรียบเทียบกับคนในอดีตอยู่ มันเจ็บนะถ้าเป็นเราก็คงไม่ชอบเหมือนกัน เราเคยคิดว่าถ้าเขาดีแล้วจะเลิกกันทำไม? เอาจริงๆแล้วเราและเขาก็ผิดกันทั้งคู่ เราผิดที่คิดว่าถ้าทำแบบนี้อีกฝ่ายจะมีความสุขมากกว่า.. ผิดที่เราทั้งคู่ไม่ยอมหันหน้ามาคุยกัน จนตอนนี้เราแค่อยากมีเขาอยู่ในชีวิตยังทำไม่ได้ แค่คนรู้จักกันยังทำไม่ได้เลย เราควรจะทำยังไงดี เราจะรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานเท่าไร ใครๆก็บอกว่าเวลาจะช่วยเราได้แต่นี้มัน4ปีมาแล้วเรายังลืมไม่เคยได้เลย เราหวังว่าจะมีใครซักคนที่เข้ามาทำให้เรากล้าที่จะยอมเปิดใจ แต่เขาคนนั้นคงจะเจ็บปวดกับคนแบบเราน่าดูเลยล่ะ