เข้าเรื่องเลยนะครับคือผมกับแฟนคบกันมาประมาณ 5 ปี ตอนคบกันแรก ๆ เขาก็โทรบ้าง ไลน์บ้าง ก็คุยกันเรื่อยมา
เขาอยู่ กทม ยังไม่มีงานทำเรียนใกล้จะจบแล้ว อาศัยอยู่กับญาติ อายุตอนนั้น 33 ส่วนผม 27 ส่วนตัวผมทำงาน เรื่อย ๆไปจังหวัดนี้ที
โผล่จังหวัดนี้ที ประมาณ 1 เดือนเจอกันหรือไม่ก็ 2 เดือน แต่ถ้าเดือนไหนประจำที่ กทม ก็เจอกันแทบจะทุกอาทิตย์
เวลาผมออกต่างจังหวัดหรือไปเที่ยวของฝาก เสื้อผ้า ก็มีติดไม้ติดมือส่งมาให้เขาตลอด เวลามีปัญหาเรื่องเงินก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้
เวลาผมไปทำงานใกล้ ๆ กทม เขาก็จะมาหาบ้างหรือไปหาแถวบ้านเขาบ้าง ครั้งแรกที่เจอกันคุยกันได้ประมาร 5-6 เดือน
ไปหาเขาแถวบ้านญาติ เขาไม่เคยพาไปบ้านญาติเขาสักครั้ง ทุกครั้งจะเปิดโรงแรมตลอด ค่าใช้จ่ายก็คงไม่ต้องพูด
ผมเต็มใจไม่ใช่เสน่ห์หาแต่อย่างใดนะครับ ทุกอย่างทำด้วยความเต็มใจ ผมมีลิมิตในการจัดการเรื่องเงินนะครับ ความสัมพันธ์ก็ดำเนินมาเรื่อย ๆ
ความสัมพันธ์ที่คุยกันแค่ 5 นาที สูงสุด 10 นาที นั้นคือ 1 วันที่เราได้คุยกัน เวลาโทรหาก็ไม่รับ ถ้ารับก็อยู่กับญาติผู้ใหญ่จะรีบคุยแล้ววาง บอกติดธุระ แต่เวลาไม่ได้อยู่กับญาติจะเป็นอีกอารมณ์ ตอนนั้นยังละอ่อน ยังโหยหาความรัก เอาง่ายโง่ คิดแล้วก็ขำตัวเอง (มีน้ำตาซ่อนอยู่) เวลาไปดูหนังกินข้าว หรือไปในก็ตาม ก็เข้าใจและผมทำงานแล้วเขายังไม่ได้ทำ ก็ไม่ได้คิดอะไรคนรักกัน อีกอย่างมันก็ไม่ได้มากมายที่ทำให้ผมต้องคิดเล็กคิดน้อย
ก็ใช้ชีวิตดำเนินความสัมพันธ์อยู่ประมาณ 2 ปี เขาเรียนจบมีงานทำ ผมเริ่มชวนเขาไปเที่ยวต่างจังหวัด ไปโนนนี้นั้น คำตอบที่ได้ รอก่อน เดียวค่อยไป
มีเวลาเยอะแยะ ทุกครั้งจะได้คำตอบนี้เสมอ จนมีทริปหนึ่ง จองไปเที่ยวเกาะล้าน 3 วัน 2 คืน โทรคุยนัดกันเรียบร้อยจองที่พักเสร็จสรรพ ผมเป็นคนจัดการ
ทั้งหมด อีก 2 จะถึงวันที่จะไปโทรมาบอกว่าติดธุระด่วน เอาแล้วไงตรูงานเข้าแล้วที่จองไปทำไง ฮ่า ๆ ครับไปคนเดียว เล่นน้ำคนเดียว ดำน้ำคนเดียว แต่ไปแค่ 1 วัน 1 คืนแล้วกลับ หลังจากนั้นความสัมพันธ์ ก็เหมือนเดิมเรื่อย ๆ เฉื่อย ๆ ไม่มีอะไรตื่นเต้น มีฉลองวันเกิด ไปกินข้าว ไปดูหนัง ไปข้างโรงแรม ทำอยู่แบบนี้มาจนถึงปีที่ 3 เข้าปี 4 ใครจะบอกผมโง่ก็ตามสบายนะครับ ผมเป็นคนรักแล้วรักเลยไม่คิดอะไรมากให้พื้นที่ส่วนตัวไม่ยุ่งกับโทรศัพท์ ไม่โทรจิก ไม่อะไรทั้งนั้น ก่อนหน้านี้ ปีแรกย่างปี 2 อาจจะมีบาง หรือมันชินชากับการโดนเมินก็ไม่แน่ใจ คนเป็นแฟนกันคุยกันแค่วันละ 5 นาที หรือหายไปทั้งอาทิตย์ อยากคุยค่อยโทรมา โทรหาไม่ค่อยรับ เคยบอกเลิกไป 3 ครั้ง ครั้งแรกตอนที่เขาหนีไปเที่ยวต่างประเทศกับญาติพี่น้องเขา หายไปเลย 2-3 อาทิตย์ นึกว่าตาย โทรไปมีการถามว่าใคร โทรมาทำไหม เห้ยยยยย ชื่อตรูก็ขึ้นอยู่ เบอร์ก็เบอร์ตรูเปล่าวะ คุยได้แค่ 5 นาทีตัดสายไป อึ้งไปแปปหนึ่ง หลังจากนั้นส่งข้อความบอกเลิกโทรไปบอกเลิก พอมันกลับมาจากต่างประเทศ อีก 1 อาทิตย์เขาก็โทร บอกขอโทษโนนนี้นั้นนึกว่าเราเป็นพวกมิจฉาชีพโทรไป จ๊ะ หลังจากเขาตามง้ออยู่ 2-3 อาทิตย์ ก็กลับมาเริ่มคุยใหม่ ก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เลิกครั้ง 2 จับได้ว่าคุยกับคนแถวบ้านแต่ก็ไม่แน่ชัดอะไรเพราะวันนั้น ไปนอนโณงแรมแถวบ้านเขา มันมีเซนว่าต้องดู พอเปิดเข้าไป ฮ่า ๆ มีส่งข้อความนัดเจอกัน โทรหากัน นี้หรือเปล่าการที่เราให้พื้นที่ส่วนตัวมากเกินไป เราสแตนบายช่วยเหลือในทุกอย่างโทรหาเราตอนไหนก็ได้ เราสามารถรับโทรศัพท์ได้ ไม่ว่าจะทำงาน ประชุมหรือติดธุระ เราคิดว่าเรื่องของเขานั้นสำคัญเสมอ แต่กลับกันเขาไม่เคยให้ความสำคัญอะไรเลย ถ้าเขาไม่มีปัญหาอะไรแถวจะไม่ได้คุยได้เจอ อยู่แบบนี้มาเข้าปีที่ 4 ปีที่ 5เริ่มไปไม่รอดแล้ว เหมือนว่าสิ่งที่ทำกับสิ่งที่ได้รับมันสวนทางกัน พอถามถึงเรื่องที่บ้านก็จะหาเรื่องใหม่มาคุย เขารู้จัก พ่อกับแม่เรา แต่เราไม่รู้จักอะไรทางเขาเลย โดนพี่ที่งานด่าแล้วด่าอีกโง่อยู่ได้ สะใจดี หลัง ๆ เริ่มหายไป 2-3 อาทิตย์ บางทีไม่ได้เจอได้คุยเลย นัดไว้ไม่เป็นนัด โทรหา 5 นาที ได้คุยก็บุญแล้ว ปากบอกรักบอกคิดถึง แต่การกระทำมันสวนทางกันมาก หลัง ๆ ปล่อยตัวเยอะ จากคนดูน่ากัดกลายร่างเป็นหมู นอนกรนหนักอีกต่างหาก เราเป้นคนไม่ชอบคนอ้วนและนอนกรน ผสมกับสิ่งที่สัมผัสมา 4-5 ปี มันคงถึงจะอิ่มตัวแล้วมั่ง ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด กินข้าว ดูหนัง ไปเที่ยว 4-5 ปีที่ผ่านมาตลกตัวเอง เคยดูรถไฟฟ้ามหานะเธอ "แฟนกันไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ขอแค่ได้มีอีกคนให้คิดถึงก็พอ" คนเด้อไม่ใช่เพระาอิฐพระปูน ฮ่า ๆ ทุกครั้งที่เจอกันจะบอกให้ลดน้ำหนัก เพื่อสุขภาพ รู้ว่าทำงานหนัก เหนื่อย ทุกคนมันก็หนักก็เหนื่อยไหม แต่เขามีเวลาออกกำลังกายดูแลตัวเอง ขอให้มีเวลาเจอกันมากกว่านี้ ให้เวลาของเรามากกว่า พูดแต่ว่าเขาพยายามทำแล้ว ความพยายามได้เท่านี้หรือ ตอนที่จีบทำไหมความพยายามมันมากกว่านี้ การที่เราจะรักใครสักคน ถ้ามันพยายาม ไม่ได้ทำออกมาจากใจที่อยากทำ อย่าฝืนมันเหนื่อย ผมขอจบเพียงเท่านี้นะครับ ไม่อยากจะคิดให้เสียเซลล์สมอง
เลิกครั้งที่ 3 ก็เรื่องเดิม ๆคนเดิมหนังสือเล่มเดิม บอกพยายามลดน้ำหนัก พยายามหาเวลามาเจอ สุดท้ายมันก็แค่ลมปาก ครับมันจบแล้ว อ่อลืมบอกผมเป็น
เกย์หน้าตาบ้าน ๆ ผมมีอะไรค้างคาใจครับ
1.ผมโง่ใช่ไหม ?? กับความรักครั้งนี้ เวลากับเงิน ผมไม่เสียดายหรอก
2.คนเราอยู่บ้านกับญาติ ญาติห้ามเล่นมือถือ ห้ามติดต่อสื่อสารกับใครเหรอครับ แล้วเวลาอยู่กับญาติถ้าผมโทรไปเขาจะตัดสาย หรือไม่ก็รับแล้วบอกว่าไม่สะดวกจะพูดเสียงเบา ๆ
3.ปากบอกเขาพยายามแล้ว แต่ผลเหมือนไม่ได้กระตือรือร้นอะไรเลย เฉื่อย ๆ
4.แฟนกันเขาคุยกันแค่ 5 นาทีก็มีค่าหรือครับ แล้วที่หายไป 2-3 อาทิตย์ เป็นบ่อยมาก โดยไม่บอกอะไร ไปไหน ทำอะไร เพื่อน ๆ คิดว่าอย่างไร
5.หรือผมให้พื้นที่ในการใช้ชีวิตเขามากเกินไป แต่ผมก็พยายามหาเวลาไปไหนมาไหนตลอด แต่เขาไม่สนองอะไรผมเลย
6.ทุกครั้งที่เลิกกัน เขาจะใช้วาจาว่านล้อมให้ผมใจอ่อนและตายใจ พอได้ผมกลับมาสิ่งที่เขาสัญญาว่าจะทำ ที่เขาบอกเขากำลังพยายาม คำพวกนั้นเหมือนมันเป็นลมเบา ๆ ที่เบาหูผมใช่ไหมครับ
7.ทุกครั้งที่ทะเลาะหรือเลิกกัน เขาชอบโทรไปฟ้องแม่ บอกว่าผมเป็นอย่างโนนนี้นั้น เพื่อให้แม่โทรมาว่าผม เฮ้อ
8.ทุกวันนี้เขายังตามโทรหาผม บอกยังรักยังคิดถึง อยากเจออีกสักครั้ง คงคิดว่าผมเป็นของตายจะมาเมื่อไหร่ก็ได้แบบนี้เหรอครับ
ปล... อาจจะงงหน่อยนะครับ กระทู้แรกและน่าจะครั้งเดียว !! ผิดพลาดตรงไหนเก็บไว้ก่อนนะครับ
ปล...แค่อยากระบายครับ *** มันเป็นความสัมพันธ์ที่งงเด้ ๆ ตอนนี้ไม่คิดอะไรแล้วครับ อยู่คนเดียวสบายใจ
คนเราจะทนกับคำว่า "เขาพยายามทำแล้ว" ได้อีกกี่ครั้ง ??? ความสัมพันธ์แบบนี้คืออะไร ??
เขาอยู่ กทม ยังไม่มีงานทำเรียนใกล้จะจบแล้ว อาศัยอยู่กับญาติ อายุตอนนั้น 33 ส่วนผม 27 ส่วนตัวผมทำงาน เรื่อย ๆไปจังหวัดนี้ที
โผล่จังหวัดนี้ที ประมาณ 1 เดือนเจอกันหรือไม่ก็ 2 เดือน แต่ถ้าเดือนไหนประจำที่ กทม ก็เจอกันแทบจะทุกอาทิตย์
เวลาผมออกต่างจังหวัดหรือไปเที่ยวของฝาก เสื้อผ้า ก็มีติดไม้ติดมือส่งมาให้เขาตลอด เวลามีปัญหาเรื่องเงินก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้
เวลาผมไปทำงานใกล้ ๆ กทม เขาก็จะมาหาบ้างหรือไปหาแถวบ้านเขาบ้าง ครั้งแรกที่เจอกันคุยกันได้ประมาร 5-6 เดือน
ไปหาเขาแถวบ้านญาติ เขาไม่เคยพาไปบ้านญาติเขาสักครั้ง ทุกครั้งจะเปิดโรงแรมตลอด ค่าใช้จ่ายก็คงไม่ต้องพูด
ผมเต็มใจไม่ใช่เสน่ห์หาแต่อย่างใดนะครับ ทุกอย่างทำด้วยความเต็มใจ ผมมีลิมิตในการจัดการเรื่องเงินนะครับ ความสัมพันธ์ก็ดำเนินมาเรื่อย ๆ
ความสัมพันธ์ที่คุยกันแค่ 5 นาที สูงสุด 10 นาที นั้นคือ 1 วันที่เราได้คุยกัน เวลาโทรหาก็ไม่รับ ถ้ารับก็อยู่กับญาติผู้ใหญ่จะรีบคุยแล้ววาง บอกติดธุระ แต่เวลาไม่ได้อยู่กับญาติจะเป็นอีกอารมณ์ ตอนนั้นยังละอ่อน ยังโหยหาความรัก เอาง่ายโง่ คิดแล้วก็ขำตัวเอง (มีน้ำตาซ่อนอยู่) เวลาไปดูหนังกินข้าว หรือไปในก็ตาม ก็เข้าใจและผมทำงานแล้วเขายังไม่ได้ทำ ก็ไม่ได้คิดอะไรคนรักกัน อีกอย่างมันก็ไม่ได้มากมายที่ทำให้ผมต้องคิดเล็กคิดน้อย
ก็ใช้ชีวิตดำเนินความสัมพันธ์อยู่ประมาณ 2 ปี เขาเรียนจบมีงานทำ ผมเริ่มชวนเขาไปเที่ยวต่างจังหวัด ไปโนนนี้นั้น คำตอบที่ได้ รอก่อน เดียวค่อยไป
มีเวลาเยอะแยะ ทุกครั้งจะได้คำตอบนี้เสมอ จนมีทริปหนึ่ง จองไปเที่ยวเกาะล้าน 3 วัน 2 คืน โทรคุยนัดกันเรียบร้อยจองที่พักเสร็จสรรพ ผมเป็นคนจัดการ
ทั้งหมด อีก 2 จะถึงวันที่จะไปโทรมาบอกว่าติดธุระด่วน เอาแล้วไงตรูงานเข้าแล้วที่จองไปทำไง ฮ่า ๆ ครับไปคนเดียว เล่นน้ำคนเดียว ดำน้ำคนเดียว แต่ไปแค่ 1 วัน 1 คืนแล้วกลับ หลังจากนั้นความสัมพันธ์ ก็เหมือนเดิมเรื่อย ๆ เฉื่อย ๆ ไม่มีอะไรตื่นเต้น มีฉลองวันเกิด ไปกินข้าว ไปดูหนัง ไปข้างโรงแรม ทำอยู่แบบนี้มาจนถึงปีที่ 3 เข้าปี 4 ใครจะบอกผมโง่ก็ตามสบายนะครับ ผมเป็นคนรักแล้วรักเลยไม่คิดอะไรมากให้พื้นที่ส่วนตัวไม่ยุ่งกับโทรศัพท์ ไม่โทรจิก ไม่อะไรทั้งนั้น ก่อนหน้านี้ ปีแรกย่างปี 2 อาจจะมีบาง หรือมันชินชากับการโดนเมินก็ไม่แน่ใจ คนเป็นแฟนกันคุยกันแค่วันละ 5 นาที หรือหายไปทั้งอาทิตย์ อยากคุยค่อยโทรมา โทรหาไม่ค่อยรับ เคยบอกเลิกไป 3 ครั้ง ครั้งแรกตอนที่เขาหนีไปเที่ยวต่างประเทศกับญาติพี่น้องเขา หายไปเลย 2-3 อาทิตย์ นึกว่าตาย โทรไปมีการถามว่าใคร โทรมาทำไหม เห้ยยยยย ชื่อตรูก็ขึ้นอยู่ เบอร์ก็เบอร์ตรูเปล่าวะ คุยได้แค่ 5 นาทีตัดสายไป อึ้งไปแปปหนึ่ง หลังจากนั้นส่งข้อความบอกเลิกโทรไปบอกเลิก พอมันกลับมาจากต่างประเทศ อีก 1 อาทิตย์เขาก็โทร บอกขอโทษโนนนี้นั้นนึกว่าเราเป็นพวกมิจฉาชีพโทรไป จ๊ะ หลังจากเขาตามง้ออยู่ 2-3 อาทิตย์ ก็กลับมาเริ่มคุยใหม่ ก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เลิกครั้ง 2 จับได้ว่าคุยกับคนแถวบ้านแต่ก็ไม่แน่ชัดอะไรเพราะวันนั้น ไปนอนโณงแรมแถวบ้านเขา มันมีเซนว่าต้องดู พอเปิดเข้าไป ฮ่า ๆ มีส่งข้อความนัดเจอกัน โทรหากัน นี้หรือเปล่าการที่เราให้พื้นที่ส่วนตัวมากเกินไป เราสแตนบายช่วยเหลือในทุกอย่างโทรหาเราตอนไหนก็ได้ เราสามารถรับโทรศัพท์ได้ ไม่ว่าจะทำงาน ประชุมหรือติดธุระ เราคิดว่าเรื่องของเขานั้นสำคัญเสมอ แต่กลับกันเขาไม่เคยให้ความสำคัญอะไรเลย ถ้าเขาไม่มีปัญหาอะไรแถวจะไม่ได้คุยได้เจอ อยู่แบบนี้มาเข้าปีที่ 4 ปีที่ 5เริ่มไปไม่รอดแล้ว เหมือนว่าสิ่งที่ทำกับสิ่งที่ได้รับมันสวนทางกัน พอถามถึงเรื่องที่บ้านก็จะหาเรื่องใหม่มาคุย เขารู้จัก พ่อกับแม่เรา แต่เราไม่รู้จักอะไรทางเขาเลย โดนพี่ที่งานด่าแล้วด่าอีกโง่อยู่ได้ สะใจดี หลัง ๆ เริ่มหายไป 2-3 อาทิตย์ บางทีไม่ได้เจอได้คุยเลย นัดไว้ไม่เป็นนัด โทรหา 5 นาที ได้คุยก็บุญแล้ว ปากบอกรักบอกคิดถึง แต่การกระทำมันสวนทางกันมาก หลัง ๆ ปล่อยตัวเยอะ จากคนดูน่ากัดกลายร่างเป็นหมู นอนกรนหนักอีกต่างหาก เราเป้นคนไม่ชอบคนอ้วนและนอนกรน ผสมกับสิ่งที่สัมผัสมา 4-5 ปี มันคงถึงจะอิ่มตัวแล้วมั่ง ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด กินข้าว ดูหนัง ไปเที่ยว 4-5 ปีที่ผ่านมาตลกตัวเอง เคยดูรถไฟฟ้ามหานะเธอ "แฟนกันไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ขอแค่ได้มีอีกคนให้คิดถึงก็พอ" คนเด้อไม่ใช่เพระาอิฐพระปูน ฮ่า ๆ ทุกครั้งที่เจอกันจะบอกให้ลดน้ำหนัก เพื่อสุขภาพ รู้ว่าทำงานหนัก เหนื่อย ทุกคนมันก็หนักก็เหนื่อยไหม แต่เขามีเวลาออกกำลังกายดูแลตัวเอง ขอให้มีเวลาเจอกันมากกว่านี้ ให้เวลาของเรามากกว่า พูดแต่ว่าเขาพยายามทำแล้ว ความพยายามได้เท่านี้หรือ ตอนที่จีบทำไหมความพยายามมันมากกว่านี้ การที่เราจะรักใครสักคน ถ้ามันพยายาม ไม่ได้ทำออกมาจากใจที่อยากทำ อย่าฝืนมันเหนื่อย ผมขอจบเพียงเท่านี้นะครับ ไม่อยากจะคิดให้เสียเซลล์สมอง
เลิกครั้งที่ 3 ก็เรื่องเดิม ๆคนเดิมหนังสือเล่มเดิม บอกพยายามลดน้ำหนัก พยายามหาเวลามาเจอ สุดท้ายมันก็แค่ลมปาก ครับมันจบแล้ว อ่อลืมบอกผมเป็น
เกย์หน้าตาบ้าน ๆ ผมมีอะไรค้างคาใจครับ
1.ผมโง่ใช่ไหม ?? กับความรักครั้งนี้ เวลากับเงิน ผมไม่เสียดายหรอก
2.คนเราอยู่บ้านกับญาติ ญาติห้ามเล่นมือถือ ห้ามติดต่อสื่อสารกับใครเหรอครับ แล้วเวลาอยู่กับญาติถ้าผมโทรไปเขาจะตัดสาย หรือไม่ก็รับแล้วบอกว่าไม่สะดวกจะพูดเสียงเบา ๆ
3.ปากบอกเขาพยายามแล้ว แต่ผลเหมือนไม่ได้กระตือรือร้นอะไรเลย เฉื่อย ๆ
4.แฟนกันเขาคุยกันแค่ 5 นาทีก็มีค่าหรือครับ แล้วที่หายไป 2-3 อาทิตย์ เป็นบ่อยมาก โดยไม่บอกอะไร ไปไหน ทำอะไร เพื่อน ๆ คิดว่าอย่างไร
5.หรือผมให้พื้นที่ในการใช้ชีวิตเขามากเกินไป แต่ผมก็พยายามหาเวลาไปไหนมาไหนตลอด แต่เขาไม่สนองอะไรผมเลย
6.ทุกครั้งที่เลิกกัน เขาจะใช้วาจาว่านล้อมให้ผมใจอ่อนและตายใจ พอได้ผมกลับมาสิ่งที่เขาสัญญาว่าจะทำ ที่เขาบอกเขากำลังพยายาม คำพวกนั้นเหมือนมันเป็นลมเบา ๆ ที่เบาหูผมใช่ไหมครับ
7.ทุกครั้งที่ทะเลาะหรือเลิกกัน เขาชอบโทรไปฟ้องแม่ บอกว่าผมเป็นอย่างโนนนี้นั้น เพื่อให้แม่โทรมาว่าผม เฮ้อ
8.ทุกวันนี้เขายังตามโทรหาผม บอกยังรักยังคิดถึง อยากเจออีกสักครั้ง คงคิดว่าผมเป็นของตายจะมาเมื่อไหร่ก็ได้แบบนี้เหรอครับ
ปล... อาจจะงงหน่อยนะครับ กระทู้แรกและน่าจะครั้งเดียว !! ผิดพลาดตรงไหนเก็บไว้ก่อนนะครับ
ปล...แค่อยากระบายครับ *** มันเป็นความสัมพันธ์ที่งงเด้ ๆ ตอนนี้ไม่คิดอะไรแล้วครับ อยู่คนเดียวสบายใจ