สวัสดีค่ะ วันนี้อยากจะมาเล่าเรื่องที่เราต้องทนกับมันมาเกือบ 20 ปีทรมานมาก ความกลัวของเรามันเริ่มมาจาก ตอนเด็ก ๆ จำไม่ได้แล้วว่าอายุเท่าไหร่ น่าจะอนุบาลหรือก่อนเข้าอนุบาล เรามีพี่ชายที่เป็นลูกของป้า ตอนนั้นเรากับพี่อาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกันคือบ้านของตา พี่ชายเราเป็นคนชอบแกล้งเรามาก ทำเราร้องไห้หลายครั้ง มีอยู่ครั้งนึงเรานอนอยู่ พี่มันก็โยนอะไรก็ไม่รู้มาใส่เรา แล้วก็บอก อี๋ๆ ไส้เดือน ๆ เราตกใจมาก ทั้งลุกทั้งสะบัดตัว คือกลัวมาก ปรากฏว่าที่มันโยนนั่นคือหนังยาง (หนังยางสีแดงๆ นะคะ) จากนั้นพี่มันก็ล้อว่า เราแม่งกลัวหนังยาง กลัวหนังยาง จากนั้นมันก็แกล้งเราแบบนี้มาเรื่อย ๆ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เรากลัวจนมาถึงทุกวันนี้ เราใช้ชีวิตลำบากมาก เพราะหนังยางมันมีอยู่เกือบทุกที่ ทั้งใช้มัดถุงกับข้าว คือเราไม่กล้าจับ เราจะใช้วิธีเจาะถุง หรือหากรรไกรมาตัด พยายามถึงที่สุดที่ไม่ให้มือหรืออาหารโดนหนังยาง ไม่งั้นมีหวังเราต้องเททิ้ง หรือถ้ามือโดน เราต้องรีบไปล้างมือ เพราะรู้สึกขยะแขยะมาก เวลากินข้าวกับที่บ้าน ถ้ามีหนังยางอยู่ใกล้ๆ คือเราจะไม่กินเลย (เราไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครนะ เพราะเราอาย พี่ชายเรามันก็คงลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วย คงไม่คิดว่ามันจะสร้างปมให้เราขนาดนี้) ต่อ เวลาเราเห็นหนังยางยิ่งตอนมันเปียกน้ำนะ คือขนลุก แทบอยากวิ่งไปอ๊วก ทั้งกลัว ทั้งขยะขแยง มีตอนนึงกำลังดูคลิปรีวิวอาหาร แล้วในคลิปมีหนังยางอยู่คือเรากดปิดไปเลยค่ะ ทนดูต่อไม่ได้ ทรมานมากค่ะ พยายามยังไงเราก็ทำใจเลิกกลัวมันไม่ได้สักที