เรื่องมีอยู่ว่า...
ผมกับผู้หญิงคนนึง เราคุยกันมาได้ปีกว่าๆ ทำอะไรเหมือนแฟนกันทุกอย่างครับ แต่ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน
จนกระทั่งอยู่มาวันนึงเมื่อไม่นานมานี้ผมตัดสินใจขอเธอเป็นแฟนครับ แต่เธอตอบมาว่า "ยังไม่พร้อม ทำไมตอนเค้าพร้อมเธอไม่มาบอก" แล้วความสัมพันธ์ที่ดีมาตลอดกลับกลายเป็นแย่ลงเรื่อยๆครับ ผมพยายามคุยกับเธอให้เหมือนที่คุยกันทุกวันครับ แต่เธอเหมือนทำท่าทีว่าค่อยๆเงียบหายไป ปกติถ้าผมโทรหาเค้าก็จะรับสาย ถ้าไม่ได้รับเค้าก็จะโทรกลับมา แต่ตอนนี้เค้าทั้งไม่รับสายครับแล้วก็ไม่โทรกลับมา ชวนไปไหนมาไหนเค้าก็จะบอกว่าดูก่อนครับ ปกติเค้าจะบอกทันทีว่าว่างวันไหน วันไหนไม่ว่าง แต่ผมก็คิดเข้าข้างตัวเองนะครับว่าบางทีเค้าอาจจะเหนื่อยจากที่เค้าเรียน ผมเลยไม่งอแงใส่เค้า ไม่ถามบ่อย เพื่อเว้นช่องว่างให้เค้ามีเวลาเป็นของตัวเองครับ
มันเป็นแบบนั้นมาเรื่อยๆครับจนผมรู้สึกว่าผมห่างออกมาจากเธอมากๆเลย ผมเลยถามว่าตอนนี้เค้ารู้สึกยังไงกับผม เค้าบอกว่า "ขออยู่คนเดียวนิ่งๆ อยากหาคำตอบว่ามันคืออะไร" ผมก็เลยโอเคไม่เป็นไร ให้เวลาเค้าตัดสินใจ
แต่แล้วผมคิดอะไรอยู่ในหัวไม่รู้อยู่ดีๆผมก็ถามเธอไปว่า ไปคุยกับหนุ่มที่ไหนมารึเปล่า เธอก็ตอบมาว่า "ก็มีอยู่" เท่านั้นแหละความรู้สึกลึกๆข้างในของผมมันจุกแบบบอกไม่ถูก เพราะที่ผ่านมาเค้าเป็นคนที่ทำให้ผมมั่นใจว่าเรื่องเค้าไม่มีคนอื่นแน่ๆ เพราะการกระทำของเค้ามันบอกแบบนั้น แต่ผมก็คิดนะครับว่า โอเครไม่เป็นไรผมกับเค้ายังไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็เลยไม่อยากล้ำเส้นมากจนเกินไป
หลายอาทิตผ่านไปผมก็กลับไปถามเค้าคำถามเดิมนะครับว่าเค้ารู้สึกยังไงกับผมตอนนี้ เค้ากลับตอบคำตอบที่ผมคิดไม่ถึงที่สุดคือ "ตอนนี้เค้าแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธออะ" เค้าบอกว่าเค้าอึดอัดครับ เวลาที่เค้าไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน ผมจะชอบให้เค้าบอกว่าไปไหนกับใครก็บอกกันด้วย เวลายิ่งดึกมากจนเกินไปผมจะโทรไปถามว่าเมารึเปล่า กลับไหวมั้ย จะกลับตอนไหนก็บอกด้วยนะ นั่นมันก็เพราะผมเป็นห่วงเค้า แต่ผมไม่ได้จู้จี้จุกจิกแบบถามนู่นถามนี่ตลอดเวลาจนเค้าไม่มีเวลาว่างไปคุยกับเพื่อน ผมถามตามที่บอกแค่นั้นจริงๆ
ตอนนั้นในหัวของผมมันก็คิดว่าผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า ผมทำอะไรพลาดไปรึเปล่า ผมทำอะไรเหรอมันถึงได้เป็นแบบนี้ คิดในหัวตลอดเวลาจนไม่ร่าเริงเลย จากคนที่สังสรรค์กับเพื่อน นานๆที กลายเป็นสังสรรค์แทบทุกวัน ผมแค่อยากให้ในหัวมันไม่คิดอะไรเลยทำแบบนั้นลงไป
วันนึงผมต้องนอนโรงบาลเพราะอาหารเป็นพิษ คนแรกที่ผมทักไปหาหลังจากอาการดีขึ้นก็คือเค้า โทรหาเค้า แต่เค้าก็ไม่ตอบ ไม่รับสาย ตอนนั้นผมก็รู้ตัวแล้วว่าเค้าคงไปจากผมแล้ว ได้แต่นอนร้องไห้ แม่ก็ถามว่าผมเป็นอะไร ผมก็ไม่ตอบ
และเมื่อไม่กี่อาทิตก่อนหลังจากเรื่องนั้นเค้าก็เปลี่ยนสถานะบนเฟสบุคจาก โสด เป็น มีแฟนแล้ว ผมก็กลับมาร้องไห้อีกแล้วหลังจากที่ผมพยายามไม่สนใจอะไรเกี่ยวกับเค้าเพื่อไม่ให้นึกถึง แต่พอมาเห็นสถานะ ผมก็ได้แค่คิดแล้วที่ผ่านมาเรื่องของผมกับเค้า มันไม่มีความหมายเลยเหรอ รูปเค้ากับผมที่อยู่ในมือถือผมก็ไม่กล้าลบ เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ มันเป็นเพราะผมคิดไปเองคนเดียวหรือเปล่า แต่ทุกอย่างที่ทำ ที่เป็นร่วมกัน มันเป็นเหมือนคนเป็นแฟนกันจริงๆนะครับ
ผมเลยทักไปถามเพื่อให้แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องจริง เธอก็บอกว่าเธอมีแฟนแล้ว ซึ่งมันก็ชัดเจนแล้วว่าความสัมพัธ์ผมกับเค้ามันจบลงแล้ว
ตอนนี้ผมควรต้องทำอย่างไรเหรอครับ ผมลืมเธอไม่ได้เลย มันเป็นที่มาของคำว่า รักเกินเผื่อใจรึเปล่าครับ ผมพยายามทำงาน ทำนู่นทำนี่เพื่อไม่ให้ในหัวมันคิดเรื่องเธอ แต่ว่างเมื่อไหร่เรื่องแรกที่ผมจะคิดคือเรื่องของเค้าครับ
ผมไม่ได้โกรธเค้านะครับ ผมยินดีถ้าหากเค้าจะเจอคนที่ดีกว่า แต่ว่าในหัวของผมมันมีแต่คำถามว่าทำไมเหรอ มันเพราะอะไร ทำไมมันเป็นแบบนี้ ผมทำอะไรตรงไหนผิดไปรึเปล่า มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ
ขอคำปรึกษาสำหรับผมทีได้มั้ยครับว่าผมต้องทำยังไง เอาจริงๆผมก็มีชื่อเสียงในโลกโซเชี่ยล คนเข้ามาก็เยอะแต่เพราะผมลืมเค้าไม่ได้ คนอื่นๆที่เข้ามาผมเลยไม่ได้สนใจอะไรเลย เพราะกลัวคนที่เข้ามาเค้าจะเสียใจเพราะผมลืมเธอคนนั้นไม่ได้ครับ
ผมควรรอหรือเปล่า หรือควรจะตัดใจเสียที แต่ต้องตัดใจยังไงถ้าจะทำครับ เพราะผมจะทำอะไรมันก็นึกถึงแต่เค้าไปหมด
หาคำตอบสำหรับตัวเองไม่ได้ ทั้งๆที่ความสัมพันธ์มันจบลงไปแล้ว ?
ผมกับผู้หญิงคนนึง เราคุยกันมาได้ปีกว่าๆ ทำอะไรเหมือนแฟนกันทุกอย่างครับ แต่ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน
จนกระทั่งอยู่มาวันนึงเมื่อไม่นานมานี้ผมตัดสินใจขอเธอเป็นแฟนครับ แต่เธอตอบมาว่า "ยังไม่พร้อม ทำไมตอนเค้าพร้อมเธอไม่มาบอก" แล้วความสัมพันธ์ที่ดีมาตลอดกลับกลายเป็นแย่ลงเรื่อยๆครับ ผมพยายามคุยกับเธอให้เหมือนที่คุยกันทุกวันครับ แต่เธอเหมือนทำท่าทีว่าค่อยๆเงียบหายไป ปกติถ้าผมโทรหาเค้าก็จะรับสาย ถ้าไม่ได้รับเค้าก็จะโทรกลับมา แต่ตอนนี้เค้าทั้งไม่รับสายครับแล้วก็ไม่โทรกลับมา ชวนไปไหนมาไหนเค้าก็จะบอกว่าดูก่อนครับ ปกติเค้าจะบอกทันทีว่าว่างวันไหน วันไหนไม่ว่าง แต่ผมก็คิดเข้าข้างตัวเองนะครับว่าบางทีเค้าอาจจะเหนื่อยจากที่เค้าเรียน ผมเลยไม่งอแงใส่เค้า ไม่ถามบ่อย เพื่อเว้นช่องว่างให้เค้ามีเวลาเป็นของตัวเองครับ
มันเป็นแบบนั้นมาเรื่อยๆครับจนผมรู้สึกว่าผมห่างออกมาจากเธอมากๆเลย ผมเลยถามว่าตอนนี้เค้ารู้สึกยังไงกับผม เค้าบอกว่า "ขออยู่คนเดียวนิ่งๆ อยากหาคำตอบว่ามันคืออะไร" ผมก็เลยโอเคไม่เป็นไร ให้เวลาเค้าตัดสินใจ
แต่แล้วผมคิดอะไรอยู่ในหัวไม่รู้อยู่ดีๆผมก็ถามเธอไปว่า ไปคุยกับหนุ่มที่ไหนมารึเปล่า เธอก็ตอบมาว่า "ก็มีอยู่" เท่านั้นแหละความรู้สึกลึกๆข้างในของผมมันจุกแบบบอกไม่ถูก เพราะที่ผ่านมาเค้าเป็นคนที่ทำให้ผมมั่นใจว่าเรื่องเค้าไม่มีคนอื่นแน่ๆ เพราะการกระทำของเค้ามันบอกแบบนั้น แต่ผมก็คิดนะครับว่า โอเครไม่เป็นไรผมกับเค้ายังไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็เลยไม่อยากล้ำเส้นมากจนเกินไป
หลายอาทิตผ่านไปผมก็กลับไปถามเค้าคำถามเดิมนะครับว่าเค้ารู้สึกยังไงกับผมตอนนี้ เค้ากลับตอบคำตอบที่ผมคิดไม่ถึงที่สุดคือ "ตอนนี้เค้าแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธออะ" เค้าบอกว่าเค้าอึดอัดครับ เวลาที่เค้าไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน ผมจะชอบให้เค้าบอกว่าไปไหนกับใครก็บอกกันด้วย เวลายิ่งดึกมากจนเกินไปผมจะโทรไปถามว่าเมารึเปล่า กลับไหวมั้ย จะกลับตอนไหนก็บอกด้วยนะ นั่นมันก็เพราะผมเป็นห่วงเค้า แต่ผมไม่ได้จู้จี้จุกจิกแบบถามนู่นถามนี่ตลอดเวลาจนเค้าไม่มีเวลาว่างไปคุยกับเพื่อน ผมถามตามที่บอกแค่นั้นจริงๆ
ตอนนั้นในหัวของผมมันก็คิดว่าผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า ผมทำอะไรพลาดไปรึเปล่า ผมทำอะไรเหรอมันถึงได้เป็นแบบนี้ คิดในหัวตลอดเวลาจนไม่ร่าเริงเลย จากคนที่สังสรรค์กับเพื่อน นานๆที กลายเป็นสังสรรค์แทบทุกวัน ผมแค่อยากให้ในหัวมันไม่คิดอะไรเลยทำแบบนั้นลงไป
วันนึงผมต้องนอนโรงบาลเพราะอาหารเป็นพิษ คนแรกที่ผมทักไปหาหลังจากอาการดีขึ้นก็คือเค้า โทรหาเค้า แต่เค้าก็ไม่ตอบ ไม่รับสาย ตอนนั้นผมก็รู้ตัวแล้วว่าเค้าคงไปจากผมแล้ว ได้แต่นอนร้องไห้ แม่ก็ถามว่าผมเป็นอะไร ผมก็ไม่ตอบ
และเมื่อไม่กี่อาทิตก่อนหลังจากเรื่องนั้นเค้าก็เปลี่ยนสถานะบนเฟสบุคจาก โสด เป็น มีแฟนแล้ว ผมก็กลับมาร้องไห้อีกแล้วหลังจากที่ผมพยายามไม่สนใจอะไรเกี่ยวกับเค้าเพื่อไม่ให้นึกถึง แต่พอมาเห็นสถานะ ผมก็ได้แค่คิดแล้วที่ผ่านมาเรื่องของผมกับเค้า มันไม่มีความหมายเลยเหรอ รูปเค้ากับผมที่อยู่ในมือถือผมก็ไม่กล้าลบ เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ มันเป็นเพราะผมคิดไปเองคนเดียวหรือเปล่า แต่ทุกอย่างที่ทำ ที่เป็นร่วมกัน มันเป็นเหมือนคนเป็นแฟนกันจริงๆนะครับ
ผมเลยทักไปถามเพื่อให้แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องจริง เธอก็บอกว่าเธอมีแฟนแล้ว ซึ่งมันก็ชัดเจนแล้วว่าความสัมพัธ์ผมกับเค้ามันจบลงแล้ว
ตอนนี้ผมควรต้องทำอย่างไรเหรอครับ ผมลืมเธอไม่ได้เลย มันเป็นที่มาของคำว่า รักเกินเผื่อใจรึเปล่าครับ ผมพยายามทำงาน ทำนู่นทำนี่เพื่อไม่ให้ในหัวมันคิดเรื่องเธอ แต่ว่างเมื่อไหร่เรื่องแรกที่ผมจะคิดคือเรื่องของเค้าครับ
ผมไม่ได้โกรธเค้านะครับ ผมยินดีถ้าหากเค้าจะเจอคนที่ดีกว่า แต่ว่าในหัวของผมมันมีแต่คำถามว่าทำไมเหรอ มันเพราะอะไร ทำไมมันเป็นแบบนี้ ผมทำอะไรตรงไหนผิดไปรึเปล่า มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ
ขอคำปรึกษาสำหรับผมทีได้มั้ยครับว่าผมต้องทำยังไง เอาจริงๆผมก็มีชื่อเสียงในโลกโซเชี่ยล คนเข้ามาก็เยอะแต่เพราะผมลืมเค้าไม่ได้ คนอื่นๆที่เข้ามาผมเลยไม่ได้สนใจอะไรเลย เพราะกลัวคนที่เข้ามาเค้าจะเสียใจเพราะผมลืมเธอคนนั้นไม่ได้ครับ
ผมควรรอหรือเปล่า หรือควรจะตัดใจเสียที แต่ต้องตัดใจยังไงถ้าจะทำครับ เพราะผมจะทำอะไรมันก็นึกถึงแต่เค้าไปหมด