ตามหัวข้อค่ะ เหนื่อยเเละค้นหาวิธีการจัดการชีวิตตัวเอง
จขกท.อายุ 23-24 ปี มีลูก 1 คน ก่อนหน้าที่จะมีลูกคือเรียน เเล้วก็หางานอดิเรกทำบ้างในช่วงปิดเทอม เเต่เมื่อเข้าเริ่มช่วงที่มาเจอสามี (สามีทำงานเเละดูเเลเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ ของเราทั้ง 2 คนทุกอย่าง) จนเราเองที่รู้สึกเเล้วว่าเค้าไม่ไหวจริงๆ เราจึงทำเรื่องดรอปเรียนไว้ 1 เทอม เพื่อมาหางานทำเเละช่วยกันเก็บเงิน จนก่อนจะเปิดเทอมเรามาตั้งท้องน้อง เลยเปลี่ยนเเผนจากที่จะเรียนต่อ เป็นทำงานยาวๆ ไปก่อน มาจนถึงวันที่คลอดน้อง จขกท.เลี้ยงน้องคนเดียวเป็นส่วนใหญ่ส่วนสามีก็ทำงานเลี้ยงดูเหมือนเดิม จะมีช่วงที่พักฟื้น (เพราะผ่าคลอด) ช่วงคลอดเเรกๆ อยู่ที่บ้านยายของ จขกท. พออายุน้องได้สัก 3-4 เดือน ก็ไปอยู่บ้านสามี ตั้งเเต่ช่วงนั้นมาคือเรียกว่าพลิกชีวิตก็ว่าได้ค่ะ ช่วงสมัยเรียน จขกท. เป็นคนเพื่อนเยอะสางสรรค์บ่อยม๊ากกก เพื่อนมีอยู่ทุกที่ทุกเเห่งหน พอมีลูกเราเริ่มไม่มีเวลาส่วนตัว มารู้ตัวอีกทีเพื่อนก็เริ่มหายไปทีละกลุ่มๆ เเรกๆ เราก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะช่วงนั้นเราโฟกัสเเค่ลูก จนมาถึงวันนึ้น้องอายุ 2 ขวบเเล้ว จขกท.หางานทำจริงจังเเล้วก็ได้งาน เป็นงานร้านอาหารทั่วไปที่ทำงาน 6 วันหยุด 1 วัน ห้ามหยุดนักขัตฤกษ์ เข้าออกร้านตามเวลาที่ทางเจ้าของร้านกำหนดให้อาทิตย์ต่ออาทิตย์ มาถึงช่วงทำงานเเรกๆ ไม่ได้คิดอะไรเลย ยิ่งทำนานวันไปยิ่งรู้สึกว่าไม่ใช่ หน้าที่เยอะขึ้นความรับผิดชอบทุกอย่างเหนื่อยขึ้น ทำดีก็ไม่เคยมีใครเห็น คอยมองคอยจ้องเวลาเราทำผิดเเล้วว่าต่างๆ นานาจนตอนนี้ จขกท.เองเริ่มรู้สึกเหมือนเราเริ่มเป็นคนที่ตัวเองก็ไม่ๆด้อยากเป็น เริ่มมีความรู้สึกกลายๆ ว่าเราเริ่มคิดร้ายกับคนอื่นทั้งที่ไม่เคยเป็น มองใครในเเง่ร้ายไว้ก่อน วิตกจริตต่างๆ ในเนื่องการงาน กลับมาที่ครอบครัว สามีก็ติดเพื่อนมากขึ้น ให้เวลาในครอบครัวน้อยลง (ก่อนหน้านี้ตัวติดกันไปไหนไปกันทุกที่) หลังๆ มาเค้าชวนไปไหนเราก็เริ่มปฏิเสธเพราะรู้สึกเหนื่อยจากการทำงานมา ที่เค้าเปลี่ยนไปอาจจะเป็นเพราะ จขกท.เองมีเวลาให้เค้าน้อยลง ตอนนี้เรื่องในหัว จขกท.มีเเต่เรื่องงานกับเรื่องลูกเยอะมาก บางครั้งเวลาเพื่อนนัดไปมิตติ้งกัน จขกท.เป็นคนนัดเองหาร้านเอง เเต่สุดท้ายไปไม่ได้เองเพราะไม่ว่าง คือตอนนี้จัดการชีวิตตัวเองไม่ถูกเลยค่ะ มันเหนื่อยไปหมด การที่เราเอาเวลาทั้งหมดไปดูเเลลูกเเค่ 2 ปีไม่ได้คิดเผื่อเลยว่าอะไรจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ ปกติเวลาเจอเพื่อนนี่จะเป็นคนคุยกับเพื่อนเก่งมาก มาถึงวันนี้มาเจอเพื่อนอีกทีกลายเป็นคนคุยไม่เป็นเริ่มไม่ถูก พูดคุยกับใครไม่กล้าสบตา ได้เเต่มองเพื่อนคุยกันเเล้วนั่งยิ้ม ชีวิตเปลี่ยนไปทุกอย่างทุกทาง เคยไปอ่านไปศึกษามาจากเว็บไซด์ เค้าบอกว่าการที่เราอยู่เฉยๆ ทำเเต่เเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ ทุกวันโดยที่ไม่ได้มีการทำงาน ผ่านกระบวนความคิดจะทำให้ประสิทธิ์ภาพการทำงานของสมองเราน้อยลง เนื่องจากไม่ได้ผ่านการใช้งาน ตอนเเรกรู้สึกเฉยๆ ตอนนี้เชื่อสนิทใจเลยค่ะ เพราะตัวเองกลายเป็นคนละคน เเละที่ตั้งกระทู้นี้ไม่ได้ต้องการว่าใครเลยนะคะ เรารู้ว่าทุกอย่างเกิดขึ้นที่ตัวเราเอง เเต่ไม่รู้ว่าควรเเก้ไขอะไรก่อนดี เผื่อว่ามีคนที่เคยเป็นเหมือนกันจะได้ช่วยตอบเพื่อเเก้ไขในสิ่งที่เป็นอยู่
จะจัดการชีวิตตัวเองยังไงดีคะ
จขกท.อายุ 23-24 ปี มีลูก 1 คน ก่อนหน้าที่จะมีลูกคือเรียน เเล้วก็หางานอดิเรกทำบ้างในช่วงปิดเทอม เเต่เมื่อเข้าเริ่มช่วงที่มาเจอสามี (สามีทำงานเเละดูเเลเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ ของเราทั้ง 2 คนทุกอย่าง) จนเราเองที่รู้สึกเเล้วว่าเค้าไม่ไหวจริงๆ เราจึงทำเรื่องดรอปเรียนไว้ 1 เทอม เพื่อมาหางานทำเเละช่วยกันเก็บเงิน จนก่อนจะเปิดเทอมเรามาตั้งท้องน้อง เลยเปลี่ยนเเผนจากที่จะเรียนต่อ เป็นทำงานยาวๆ ไปก่อน มาจนถึงวันที่คลอดน้อง จขกท.เลี้ยงน้องคนเดียวเป็นส่วนใหญ่ส่วนสามีก็ทำงานเลี้ยงดูเหมือนเดิม จะมีช่วงที่พักฟื้น (เพราะผ่าคลอด) ช่วงคลอดเเรกๆ อยู่ที่บ้านยายของ จขกท. พออายุน้องได้สัก 3-4 เดือน ก็ไปอยู่บ้านสามี ตั้งเเต่ช่วงนั้นมาคือเรียกว่าพลิกชีวิตก็ว่าได้ค่ะ ช่วงสมัยเรียน จขกท. เป็นคนเพื่อนเยอะสางสรรค์บ่อยม๊ากกก เพื่อนมีอยู่ทุกที่ทุกเเห่งหน พอมีลูกเราเริ่มไม่มีเวลาส่วนตัว มารู้ตัวอีกทีเพื่อนก็เริ่มหายไปทีละกลุ่มๆ เเรกๆ เราก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะช่วงนั้นเราโฟกัสเเค่ลูก จนมาถึงวันนึ้น้องอายุ 2 ขวบเเล้ว จขกท.หางานทำจริงจังเเล้วก็ได้งาน เป็นงานร้านอาหารทั่วไปที่ทำงาน 6 วันหยุด 1 วัน ห้ามหยุดนักขัตฤกษ์ เข้าออกร้านตามเวลาที่ทางเจ้าของร้านกำหนดให้อาทิตย์ต่ออาทิตย์ มาถึงช่วงทำงานเเรกๆ ไม่ได้คิดอะไรเลย ยิ่งทำนานวันไปยิ่งรู้สึกว่าไม่ใช่ หน้าที่เยอะขึ้นความรับผิดชอบทุกอย่างเหนื่อยขึ้น ทำดีก็ไม่เคยมีใครเห็น คอยมองคอยจ้องเวลาเราทำผิดเเล้วว่าต่างๆ นานาจนตอนนี้ จขกท.เองเริ่มรู้สึกเหมือนเราเริ่มเป็นคนที่ตัวเองก็ไม่ๆด้อยากเป็น เริ่มมีความรู้สึกกลายๆ ว่าเราเริ่มคิดร้ายกับคนอื่นทั้งที่ไม่เคยเป็น มองใครในเเง่ร้ายไว้ก่อน วิตกจริตต่างๆ ในเนื่องการงาน กลับมาที่ครอบครัว สามีก็ติดเพื่อนมากขึ้น ให้เวลาในครอบครัวน้อยลง (ก่อนหน้านี้ตัวติดกันไปไหนไปกันทุกที่) หลังๆ มาเค้าชวนไปไหนเราก็เริ่มปฏิเสธเพราะรู้สึกเหนื่อยจากการทำงานมา ที่เค้าเปลี่ยนไปอาจจะเป็นเพราะ จขกท.เองมีเวลาให้เค้าน้อยลง ตอนนี้เรื่องในหัว จขกท.มีเเต่เรื่องงานกับเรื่องลูกเยอะมาก บางครั้งเวลาเพื่อนนัดไปมิตติ้งกัน จขกท.เป็นคนนัดเองหาร้านเอง เเต่สุดท้ายไปไม่ได้เองเพราะไม่ว่าง คือตอนนี้จัดการชีวิตตัวเองไม่ถูกเลยค่ะ มันเหนื่อยไปหมด การที่เราเอาเวลาทั้งหมดไปดูเเลลูกเเค่ 2 ปีไม่ได้คิดเผื่อเลยว่าอะไรจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ ปกติเวลาเจอเพื่อนนี่จะเป็นคนคุยกับเพื่อนเก่งมาก มาถึงวันนี้มาเจอเพื่อนอีกทีกลายเป็นคนคุยไม่เป็นเริ่มไม่ถูก พูดคุยกับใครไม่กล้าสบตา ได้เเต่มองเพื่อนคุยกันเเล้วนั่งยิ้ม ชีวิตเปลี่ยนไปทุกอย่างทุกทาง เคยไปอ่านไปศึกษามาจากเว็บไซด์ เค้าบอกว่าการที่เราอยู่เฉยๆ ทำเเต่เเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ ทุกวันโดยที่ไม่ได้มีการทำงาน ผ่านกระบวนความคิดจะทำให้ประสิทธิ์ภาพการทำงานของสมองเราน้อยลง เนื่องจากไม่ได้ผ่านการใช้งาน ตอนเเรกรู้สึกเฉยๆ ตอนนี้เชื่อสนิทใจเลยค่ะ เพราะตัวเองกลายเป็นคนละคน เเละที่ตั้งกระทู้นี้ไม่ได้ต้องการว่าใครเลยนะคะ เรารู้ว่าทุกอย่างเกิดขึ้นที่ตัวเราเอง เเต่ไม่รู้ว่าควรเเก้ไขอะไรก่อนดี เผื่อว่ามีคนที่เคยเป็นเหมือนกันจะได้ช่วยตอบเพื่อเเก้ไขในสิ่งที่เป็นอยู่