สวัสดีค่ะ ขอเข้าเรื่องเลยนะคะ
ตอนนี้อายุ23อีกไม่กี่เดือนจะ24ค่ะ  เรียนไม่จบค่ะเพราะปัญหาเรื่องความรัก(เรื่องผิดพลาดของชีวิต) แต่เหตุการณ์ผ่านมานานแล้ว ตอนนี้เรียนกศน. (ม.ปลาย)ใกล้จบแล้วค่ะ (แต่เรียนต่อแน่นอนค่ะ) ทำงานธุระกิจเล็กๆของพ่ออยู่ที่บ้านค่ะ (ไม่ใช่ทางของเราเลย) งานของเราคือทำงานอยู่ที่บ้าน เงินเดือนได้จากพ่อค่ะ เดือนละ 7000 (เจ็ดพัน) แต่ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนะคะ เพราะว่าไม่ได้เสียค่าอะไรเลย ค่าน้ำ ค่าไฟ ทุกอย่างพ่อเป็นคนจ่ายทั้งหมด อยากได้อะไรนอกเหนือเช่นโทรศัพท์รุ่นใหม่ๆหรืออื่นๆก็จะมีมาให้ในวันสำคัญต่างๆเช่นวันเกิดค่ะ เราได้เต็มๆทุกเดือนค่ะ 7000 บาท อาจมีขัดสนบ้างบางครั้งที่ความต้องการเราสูง แต่ดีทุกอย่างค่ะ เพราะเป็นบ้านตัวเอง ทำงานก็เป็นนายตัวเอง แต่มีการผลิกผันเกิดขึ้นพ่อเราไปทำงานที่อื่นเราต้องดูแลงานเองทุกอย่าง ซึ่งมันไม่เหมาะกันเราเลย แต่เราก็ตั้งใจทำมันนะ แต่เท่าไหร่มันก็ยังดีไม่พออ่ะ จนมาเรื่อยๆกิจการเริ่มแย่ลงรายรับไม่มีมีแต่รายจ่าย หลายเดือนที่ติดลบหลายหมื่น พ่อเราก็ควักเงินส่วนตัวที่เขาทำงานจากที่อื่นมาประคับประคองไม่ให้มันได้จบลงอ่ะ เราสงสารพ่อเรามากนะที่มันเป็นแบบนี้ เราก็พยายามที่สุด หลายครั้งที่คิดว่าเราจะออกไปทำงานที่อื่นดีมั้ย มันเริ่มไม่ไหว เหมือนเราเป็นภาระให้เขาต้องมาให้เงินเดือนเราทุกเดือนทั้งที่ไม่มีงานเลย แต่ละเดือนติดลบหลายหมื่น แต่ก็คิดถึงอนาคต คือเราเป็นคนชอบเที่ยวมากๆ ความสุขของเราคือการได้ไปเที่ยวตามต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ และไปดูคอนเสิร์ตอย่างน้อยก็ปีละ2ครั้ง ซึ่งมันต้องมีวันหยุดมากพอสำหรับทริปอย่างน้อยก็ต้องหยุด 3วันติด แล้วเรายังหางานที่มันตอบโจทย์ไม่ได้ และถ้าถามว่าแบบนี้แล้วยังจะมาห่วงเรื่องเที่ยวอีกหรอ ตอบเลยว่าแน่นอนค่ะ มันคือความชอบ คือความสุขที่สุดของชีวิตเราที่เราทิ้งมันไปไม่ได้ เราคิดว่าเราเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ และถามอีกว่าหาเงินมีอะไรที่มั่นคงละไปเที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ดีกว่ามั้ย ตอบเลยว่าไม่ค่ะ ไม่รู้ว่าจะถึงวันนั้นเมื่อไหร่ หรือกว่าจะถึงก็คงหมดไฟในการเที่ยวไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปจะมีความรู้สึกสนุกกับสถานที่นั้นๆอยู่มั้ย คือหลายๆคนอาจจะใฝ่ฝันว่าอยากมีบ้านมีรถมีนั่นมีนี่ แต่ดิฉันใฝ่ฝันในการเที่ยวค่ะ ก็นั่นแหละค่ะ ยังไม่มีงานที่มันตรงใจจะไปสมัครงานที่เขามีสวัสดิการดีๆวุฒิการศึกษาเราก็ไม่ถึงค่ะ (เพราะความผิดพลาดของชีวิตเราเอง) แล้วอีกใจที่สับสนอยู่ก็ไม่อยากทิ้งสิ่งที่พ่อพยายามให้เราไม่ต้องไปเป็นลูกจ้างใคร (ถึงแม้ว่าเงินเดือนจะน้อยมากแต่เข้าใจทุกอย่างค่ะและก็ไม่ได้ขัดสนขนาดนั้นเพราะว่าไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลยค่ะ) จริงๆมีงานที่ชอบด้วยคือการตัดต่อวีดีโอ แต่งรูป โปรแกรมใดๆต่างๆ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มอะไรยังไง คือชอบเฉยๆนะคะ ทำยังไม่เป็นเท่าไหร่ แต่ชอบมาก เคยลองๆทำและทำได้แบบไม่เบื่อมันเลย ก็คิดว่านี่แหละใช่ เคยคิดจะไปทำงานต่างประเทศ แต่ภาษาก็ไม่ได้เลยได้แค่คิด ชีวิตสับสนไปหมดว่าจะเอายังไง ถ้าไปตามทางของตัวเองอนาคตจะเป็นยังไง แต่ทางนี้ก็ทิ้งไปไม่ได้แต่ก็เหมือนจะไม่รอด
และช่วงนี้เริ่มอยากมีเงินเก็บเอาไว้ใช้จ่ายยามแก่เฒ่าด้วยค่ะ เพราะว่าไม่มีแฟน (อยากใช้ชีวิตคนเดียวค่ะ) ซึ่งก็คงต้องเก็บเงินไปดูแลตัวเองมากกว่าคนมีคู่อยู่หลายเท่าคงจะยากลำบากหน่อยๆเพราะไม่มีคนดูแล แต่คิดว่าน่าจะสบายใจกว่า (คือก็มีคนเข้ามาอยู่นะแต่เราก็ไม่คุยกับเขาเพราะว่าขี้เกียจต้องมานั้งคุยกันตลอดอ่ะ พอเราตอบบ้างไม่ตอบบ้างเขาก็ค่อยๆหายกันไป ผิดที่เราเนี่ยแหละ 5555) ซึ่งแน่นอนว่าเงินทุกวันนี้ที่ได้มาก็แค่พอใช้พอกิน จะให้เก็บฝากออมทรัพใดๆก็คงไม่ไหว แอบอิจฉาคนที่ทำงานได้เงินเดือนหลายหมื่น แต่ก็แลกมาด้วยความปวดหัวหลายอย่างเหมือนกัน ทั้งหัวหน้า ลูกน้อง เพื่อนร่วมงาน ลูกค้า บลาๆ แต่มันก็มีทุกที่อยู่แล้วอ่ะเนอะเรื่องแบบนี้ ตอนนี้เราไม่รู้จะเอาไงต่อ ที่ทำอยู่ก็ไม่ดีอ่ะ มันไม่ใช่ทางเราด้วย ไม่อยากทิ้ง เพราะมันก็คืออนาคตเราด้วยและเป็นสิ่งที่พ่อสร้างไว้ให้ เราพยายามมากๆเลย แต่มันก็ท้อใจอยู่ไม่น้อย

แล้วทุกคนล่ะคะ ตอนนี้ทำอะไรกันอยู่ มีความสุขกันมั้ยคะกับชีวิต ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนจบนะคะ