ตอนนี้ผมอยู่ม.5 ย้อนไปม.4น่ะครับ เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนม.4 ผมเห็นเธอก็ไม่ได้คิดอะไรเลยครับ เเต่มาม.5ผมกลับรู้สึกเเปลกๆกับเธอ ใช่ครับผมรู้สึกดีกับเธอ มันมีที่มาน่ะครับว่าทำไมผมถึงรู้สึกอย่านั้น คือ ในห้อเรียนผมค่อนข้างเป็นเด็กเรียนเลยล่ะเเล้วเธอก็ชอบทักเเชทมาหาผมถามเรื่องการบ้าน,สอบ ที่เกี่ยวกับเรื่องเรียนอ่ะครับ (จริงๆเธอมีเพื่อนน่ะครับ เเต่ดูเหมือนเพื่อนในกลุ่มเธอไม่ค่อยตั้งใจเรียน เเละเธอเองก็ดูไม่สนิทกับเพื่อนเท่าไหร่บางครั้งผมเห็นเธอชอบนั่งกับเพื่อนสนิทต่างห้องที่ตอนม.ต้นอยู่ห้องเดียวกัน อาจด้วยนิสัยที่เเต่ต่างกัน ผมรู้สึกว่าเธอไม่ค่อยมีความสุขเลยกับเรื่องนี้ จากที่ผมสังเกตมาน่ะครับ) ผมก็ตอบเธอปกติน่ะ เราคุยกันเรื่องเรียนไม่เคยมีเรื่องส่วนตัวเลย อาจมีบ้างที่บอกฝันดีเวลาที่เราคุยกันดึกๆ เเละบางครั้งเธอก็มาบ่นให้ผมฟังว่าเนื้อหาที่เรียนยากมาก เเต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรก็บอกให้เธอสู้ๆเท่านั้นเองครับ
       จนถึงเปิดเทอมผมรู้สึกดีกับเธอมากเลยครับ เราคุยกันบ่อยน่ะครับ เรื่องที่คุยก็ไม่พ้นเรื่องเรียน เเละตอนถึงเทศกาลกีฬาสีของโรงเรียนเมื่อไม่นานมานี้เอง ผมเป็นนักกีฬาครับ เธอเดินขบวนพาเหรด ผมตั้งใจไว้ว่าตอนเช้าของวันจริงผมจะมาดูเธอเดินขบวนพาเหรดเเละขอถ่ายรูป ผมเเอบดูเธออยู่ห่างๆครับวันนั้นเธอสวยมากเลยครับสำหรับผม ผมเห็นเธอถือโทรศัพท์อยู่เเละไม่รู้ว่าจะเก็บไว้ที่ไหน (ผมเห็นเธอหันมองไปข้างๆน่าจะมองหาเพื่อนเพื่อฝากโทรศัพท์)์ ผมเห็นอย่างนั้นไม่รอช้าครับ ผมเข้าไปให้เธอเเละส่งยิ้มให้เธอนิดนึง ผมถามเธอว่า“ฝากโทรศัพท์ไว้ที่เราก่อนก็ได้น่ะ” เธอก็ตอบตกลง พร้อมกำชับผมว่าถ้าเเม่เธอโทรมาให้บอกว่าเธอกำลังเดินขบวนอยู่ พอเธอพูดจบขบวนก็ออกเดินทันที ไม่ทันได้ถ่ายรูปเลยครับไม่เป็นไรค่อยถ่ายตอนเธอเดินเสร็จเดี่ยวผมไปดักรอข้างสนาม (ย้อนไปปีที่เเล้วนิดนึงน่ะครับเหตุการณ์เดียวกันครับเธอเดินขบวนผมมาดูขบวนเเต่ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไร เเล้วเธอเห็นผมก็ฝากโทรศัพท์ไว้ที่ผม ผมก็ตอบตกลงน่ะ เเต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรจริงๆ) มันชั่งบังเอิญจริงๆ ฮ่าๆ
              ผมก็เดินดูขบวนเรื่อยๆน่ะครับ เเต่ทุกครั้งที่มีโอกาศผมล่ะสายตามาที่เธอตลอดโชคดีที่วันนั้นเเดดไม่ร้อนน่ะถ้าเเดดร้อนผมคงอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเธอเป็นเเน่ในใจผม ผมอยากเอานํ้าไปให้เธอดื่ม เธอคงหิวนํ้าเเน่ๆเพราะระยะทางที่เดินก็ไกลอยู่ เเม้ว่าจะมีพี่สตาฟดูเเลอยู่เเล้วก็ตามเเต่ผมอย่างทำหน้าที่ตรงนั่นเเทน😀
ผมดักรอเธอที่ข้างสนามครับ เเละเห็นเพื่อนเธอกำลังถ่ายรูปกับเธออยู่ ผมเลยเนียนไปเเล้วก็ทำเป็นพูดว่า“ขอถ่ายกับคนดังด้วยสิ" เธอหันมายิ้ม เเล้วพูดว่า “ มาๆ" ผมเขินมากครับ😊 เเต่เก็บอาการพอถ่ายรูปเสร็จผมก็ทำเป็นพูดกับเพื่อนๆคนอื่นว่า “บ่ายโมงกว่ากูเเข่งวิ่งมาเชียร์ด้วยดิ ต้องการกำลังใจ" อยู่ดีๆเธอพูดขึ้นมาว่า “โอเคๆเดี่ยวไปเชียร์" ผมนิเขินเป็นครั้งที่สองเลยครับ ผมก็เก็บอาการเหมือนเดิม(ผมเก็บอาการได้เเนบเนียนน่ะครับฮ่าๆ) เเละผมก็เดินออกมา เพื่อไปซ้อมยืดร่างกาย เเต่ตอนนั้นผมไม่สนเรื่องเเพ้ ชนะเเล้วล่ะครับ ผมสนใจเธอมากกว่า😆 พอถึงเวลาเเข่งมันเลยเวลาเเข่งมาเกือบชม.เลยครับ ในใจผมเองกังวลหน่อยๆว่าเธอจะมาดูผมรึเปล่า ผมเหลือบไปเห็นกลุ่มของเพื่อนเธอครับกำลังเชียร์ผมอยู่ เเต่ไม่มีเธอ หรือจะไปอยู่กับเพื่อนอีกห้องหนึ่งอันนี้ผมก็ไม่ทราบ ได้เเต่หวังว่าเธอเชียร์ผมอยู่รอบสนามตรงไหนสักที่นึงก็ยังดี😢 หลังจากกีฬาสีเสร็จโรงเรียนก็ปิดหลายวันไม่ได้เจอกันเลยครับ
      หลังจากโรงเรียนปิดไปหลายวัน วันเปิดเรียนผมเห็นเธอนั่งวาดรูปอะไรอยู่ผมเดินเเล้วถามเธอว่า“เห้ย! มีการบ้านด้วยหรอ" เธอรีบตอบกลับมาว่า“ไม่ๆ มันเป็นใบสมัครเข้าค่าย เค้าจะคัดเลือกโดยการส่งภาพที่วาดไป" ผมไม่รอช้าฮ่ะ “อยากสมัครด้วยอ่ะ จะเอาไปทำพอต” เธอบอกผม “สมัครได้น่ะ เเต่หมดเขตคืนนี้เที่ยงคืน” ผม “ไม่ทันเเน่เลย ไหนจะวาดรูปอีก”(เเล้วยังต้องขอลายเซนต์ครูอีก ซึ่งตอนนั้นผมเองยังไม่มีใบที่สมัครเลย) เธอบอก “ลองดูๆเผื่อทันน่ะ เดี่ยวเราส่งเเบบฟอร์มสมัครไปให้” ผม “งั้นไม่เป็นไรล่ะ ไว้โอกาศหน้าละกัน” ผมเสียใจหรือเสียดาย
      มีวันหนึ่งครับวันนั้นเรียนชีวะมีการทดลอง ผมเห็นเธอกำลังส่องกล้องจุลทรรศน์ เเละหน้าจะมีปัญหานิดหน่อยผมเห็นเธอปรับกล้องอยู่นานเลยทีเดียว ที่จริงเป็นงานกลุ่มน่ะ เเต่ผมเห็นเพื่อนของเธอในกลุ่มนั่งพูดมากกันอยู่ไม่มีใครไปช่วยเธอเลย มันน่าโมโหจริงๆ! ผมไม่รอช้าครับ ผมเข้าไปหาเธอ“มาเดี่ยวช่วย” ผมกลับปรับนู่ปรับนี่จนได้เเล้วผมลองให้เธอลองส่องกล้องดูครับว่าเห็นเปล่า😊 เธอขอบคุณผมยกใหญ่เลยครับ ฮ่าๆ ผมเเค่ส่งยิ้มให้เธอเท่านั้นเองครับ
      อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้พบรู้สึกดีกับเธอน่ะครับ เมื่อผมได้สัมผัสกับตัวตนที่เเท้จริงของเธอ เธอเป็นคนที่เรียบร้อยมากครับ ค่อนข้างจะเงียบดูน่าค้นหาดีครับ ทั้งเเต่ผมเป็นเพื่อนกับเธอมาผมไม่เคยเห็นเธอพูดคำหยาบเลยครับ ที่เล่ามาเธอคือผู้หญิงในสเป็กผมเลยครับ เพราะสิ่งนี้เอง ผมอยากจะให้เกียรติเธอ เเละไม่กล้าเปิดเผยความในใจไปกลัวจะเสียเพื่อนไปครับ เเละเธอน่าจะไม่รู้ครับว่าผมคิดยังไงกับเธอ เพราะผมค่อนข้างfriendlyกับเพื่อนทุกคนในห้องครับ
       ผมขอความคิดเห็นได้มั้ยครับ ว่าหลังจากนี้ไปผมควรทำยังไงต่อดี จะหยุดทุกอย่างเเล้วเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเพื่อรักษามิตรภาพไว้ กับเดินหน้าต่อไปสุดท้ายจะเป็นยังไงก็สุดเเล้วเเต่จะเป็น
ปล.ผิดพลาดอะไรขอโทษด้วยน่ะครับ ผมมือใหม่ครับ😀