ขออนุญาตออกตัวก่อนเลยนะครับ ผมมือใหม่ ผมแค่อยากระบายความรู้สึกที่อึดอัด แต่หากได้คำแนะนำดีๆ ผมยินดีมากๆที่จะมาปรับใช้ครับ
เรื่องก็คือ..
ตอนนั้นเป็นช่วงอายุที่ผมอยู่ ม.ต้น ผมพบ ผญ คนนึงครับรู้จักกันผ่าน Facebook เราคุยกันเราคบกันแต่ระยะเวลาไม่นานครับเราก็เลิกกันด้วยความเด็กของทั้งคู่เธอเองเด็กกว่าผม ผมเองก็ยังมีความเอาแต่ใจเราก็เลิกลากันไป. ผ่านไปปีสองปีเราได้คุยกันอีกครับระหว่างนั้นเธอเองก็มีใครๆผมเองก็มีเข้ามาคุยๆบ้าง แล้วเราก็รู้สึกเหมือนจีบกันอีกครั้งต่างคนต่างงงว่าที่เลิกกันไปครั้งนั้นมันเพราะอะไรเพราะความงี่เง่าเอาแต่ใจหรอ ตอนนี้ก็อาจจะโตขึ้นบ้างแล้วเลยตกลงคบกันอีกครั้งครับ เราคบกันได้ประมาณ 2 - 3 ปีครับ เป็นช่วงที่ผมอยู่ ม.ปลายใกล้ๆจะจบ เริ่มเกิดปัญหาซึ่งเป็นปัญหาที่เกิดจากความคิดผม ผมรู้สึกเหนื่อย ผมรู้สึกอาจจะเรียกได้ว่าเบื่อ และด้วยประเด็นที่เธอเคยทำผิดกับผมในเรื่องร้ายแรง ( ขอละไว้นะครับ ) ทำให้ผมคิดจะเลิกกับเธอ เธอร้องไห้ทำเอาผมใจสั่น เธอขอร้องผม แต่ผมก็ทิ้งเธอในที่สุดในใจลึกๆ ผมอยากให้เธอได้เจอคนที่ดีกว่าและเข้ากับเธอได้มากกว่า และผมเองก็อยากเจอคนที่ดีกว่าค่อนข้างจะเห็นแก่ตัวและไม่สนใจความรู้สึกเขาเลยในตอนนั้น เราก็ได้เลิกกันอีกครั้งต่างคนต่างมีใครใหม่ ผมได้เจอกับ ผญ อีกคนและผมก็คบกับเธอคนใหม่ซึ่งก็ตอบไม่ได้ว่าดีกว่ามั้ย แย่กว่ารึเปล่า ส่วนเธอคนนั้นก็มีคนใหม่เช่นกัน ระหว่างที่ผมคบกับคนใหม่นั้น ทุกอย่างเป็นไปได้ดีครับติดขัดช่วงแรกๆที่ยังปรับกันไม่ลงตัว ทะเลาะกันบ้างอะไรกันบ้างพ้นปีแรกไปทุกอย่างโอเคขึ้นครับจนกระทั่ง มีช่วงหนึ่งที่คนเก่าของผมโคจรเข้ามาอีกครั้งทักทายตามประสาครับผ่านโซเชียลมันก็เกิดเป็นประเด็นเพราะผมเองไม่ได้ปิดบังกับคนใหม่อยู่แล้ว ทำให้เธอคนใหม่รู้สึกได้มีการทะเลาะกันค่อนข้างจะหนัก และตัวผมเองก็แอบรู้สึกในใจลึกๆกับคนเก่านะครับ ทั้งๆที่มันก็นานแล้วที่เลิกกัน นานแล้วที่ไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกัน แต่ยังมีความรู้สึกเล็กๆ ที่บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร หลังจากเหตุการณ์นั้น ทุกอย่างค่อยๆดีขึ้น ผมกับคนใหม่ก็ราบรื่นไม่มีอะไรติดขัด จนตอนนี้ประมาณ 3 - 4 ปีที่คบกันครับ ซึ่งรวมๆ กันแล้วผมเลิกกับคนเก่ามานานพอสมควร และเร็วๆนี้ เธอคนเก่าแอดผมในเฟซบุ๊ค ผมก็ไม่ได้คิดอะไรและไม่อยากคิดอะไรเพราะเธอก็คงแอดตามประสา มีเฟซแม่ผม พ่อผม น้องผม เหลือแค่ผม 555 แล้ววันนึงผมเห็นสตอรี่ของเธอในเฟซครับประมาณว่า อยากจะทักแต่กลัวไม่อยากคุย อะไรประมาณนี้น่ะครับ ไอผมก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองนิดๆ แต่ก็ไม่อยากสำคัญตัวเองขนาดนั้น ยังไม่ทันพ้นวันสตอรี่นั้นก็หายไป 2 3 วันต่อมาผมตัดสินใจทักไปครับ โดยที่เรื่องต่อจากนี้คนใหม่ผมยังไม่รู้เรื่องนะครับ ผมกับคนเก่า เราคุยกัน ถามสารทุกข์สุขดิบกัน ถามถึงครอบครัวกันและกัน เรื่องเรียน เรื่องงาน สุขภาพ หัวใจ ทุกอย่างดูปกติครับ เธอเองก็ดูดีขึ้นไม่เศร้าไม่เกลียดผมแล้ว ( อันนี้ผมคิดเอาเองนะครับ ) ผมก็รู้สึกโล่งใจที่หลายๆอย่างของเธอดีขึ้น แต่มันก็ยังมีความรู้สึกเศร้าๆอย่างบอกไม่ถูกซึ่งตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร ถ้าถามว่ายังมีความรู้สึกกับเธอคนเก่ามั้ย ผมไม่มั่นใจเลยครับ ในความคิดคือมันไม่ได้คิดอะไรแล้วเธอก็เป็นเหมือนน้องของผมคนนึง ( ผมมีน้องสาวแท้ๆ ด้วยน่ะครับ ) แต่มันก็มีความรู้สึกที่แปลก อธิบายไม่ได้ รู้สึกอยากจะคุย อยากจะรู้ชีวิตเธอมากขึ้น แต่ทุกอย่างมันก็ต้องมีขอบเขต ผมเองก็ต้องรักษาใจของคนที่ใกล้ตัวผมมากกว่า และคนใหม่ที่ผมคบอยู่นั้น เธอเองไม่ได้มีความผิดอะไร ไม่ได้แย่ และเธอก็ดีกับผมค่อนข้างมาก ผมไม่อยากทำร้ายเธอ ผมได้แต่คิดว่า กับคนก่อนทำไมเราไม่เจอกันให้ช้ากว่านี้ เจอกันในวันที่โตกว่านี้ ในวันที่เราต่างมีความคิด ต่างควบคุมสติและอารมณ์ตัวเองได้ หรือทั้งหมดมันเกิดจากผมเองที่ไม่มั่นคง หรือผมจะแพ้เธอคนนั้นจริงๆ
ขอโทษนะครับถ้ามันเข้าใจยากหรือวกไปวนมา ขอบคุณครับ
คนเราสามารถแพ้ใจใครสักคนได้ จริงๆหรอครับ ?
เรื่องก็คือ..
ตอนนั้นเป็นช่วงอายุที่ผมอยู่ ม.ต้น ผมพบ ผญ คนนึงครับรู้จักกันผ่าน Facebook เราคุยกันเราคบกันแต่ระยะเวลาไม่นานครับเราก็เลิกกันด้วยความเด็กของทั้งคู่เธอเองเด็กกว่าผม ผมเองก็ยังมีความเอาแต่ใจเราก็เลิกลากันไป. ผ่านไปปีสองปีเราได้คุยกันอีกครับระหว่างนั้นเธอเองก็มีใครๆผมเองก็มีเข้ามาคุยๆบ้าง แล้วเราก็รู้สึกเหมือนจีบกันอีกครั้งต่างคนต่างงงว่าที่เลิกกันไปครั้งนั้นมันเพราะอะไรเพราะความงี่เง่าเอาแต่ใจหรอ ตอนนี้ก็อาจจะโตขึ้นบ้างแล้วเลยตกลงคบกันอีกครั้งครับ เราคบกันได้ประมาณ 2 - 3 ปีครับ เป็นช่วงที่ผมอยู่ ม.ปลายใกล้ๆจะจบ เริ่มเกิดปัญหาซึ่งเป็นปัญหาที่เกิดจากความคิดผม ผมรู้สึกเหนื่อย ผมรู้สึกอาจจะเรียกได้ว่าเบื่อ และด้วยประเด็นที่เธอเคยทำผิดกับผมในเรื่องร้ายแรง ( ขอละไว้นะครับ ) ทำให้ผมคิดจะเลิกกับเธอ เธอร้องไห้ทำเอาผมใจสั่น เธอขอร้องผม แต่ผมก็ทิ้งเธอในที่สุดในใจลึกๆ ผมอยากให้เธอได้เจอคนที่ดีกว่าและเข้ากับเธอได้มากกว่า และผมเองก็อยากเจอคนที่ดีกว่าค่อนข้างจะเห็นแก่ตัวและไม่สนใจความรู้สึกเขาเลยในตอนนั้น เราก็ได้เลิกกันอีกครั้งต่างคนต่างมีใครใหม่ ผมได้เจอกับ ผญ อีกคนและผมก็คบกับเธอคนใหม่ซึ่งก็ตอบไม่ได้ว่าดีกว่ามั้ย แย่กว่ารึเปล่า ส่วนเธอคนนั้นก็มีคนใหม่เช่นกัน ระหว่างที่ผมคบกับคนใหม่นั้น ทุกอย่างเป็นไปได้ดีครับติดขัดช่วงแรกๆที่ยังปรับกันไม่ลงตัว ทะเลาะกันบ้างอะไรกันบ้างพ้นปีแรกไปทุกอย่างโอเคขึ้นครับจนกระทั่ง มีช่วงหนึ่งที่คนเก่าของผมโคจรเข้ามาอีกครั้งทักทายตามประสาครับผ่านโซเชียลมันก็เกิดเป็นประเด็นเพราะผมเองไม่ได้ปิดบังกับคนใหม่อยู่แล้ว ทำให้เธอคนใหม่รู้สึกได้มีการทะเลาะกันค่อนข้างจะหนัก และตัวผมเองก็แอบรู้สึกในใจลึกๆกับคนเก่านะครับ ทั้งๆที่มันก็นานแล้วที่เลิกกัน นานแล้วที่ไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกัน แต่ยังมีความรู้สึกเล็กๆ ที่บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร หลังจากเหตุการณ์นั้น ทุกอย่างค่อยๆดีขึ้น ผมกับคนใหม่ก็ราบรื่นไม่มีอะไรติดขัด จนตอนนี้ประมาณ 3 - 4 ปีที่คบกันครับ ซึ่งรวมๆ กันแล้วผมเลิกกับคนเก่ามานานพอสมควร และเร็วๆนี้ เธอคนเก่าแอดผมในเฟซบุ๊ค ผมก็ไม่ได้คิดอะไรและไม่อยากคิดอะไรเพราะเธอก็คงแอดตามประสา มีเฟซแม่ผม พ่อผม น้องผม เหลือแค่ผม 555 แล้ววันนึงผมเห็นสตอรี่ของเธอในเฟซครับประมาณว่า อยากจะทักแต่กลัวไม่อยากคุย อะไรประมาณนี้น่ะครับ ไอผมก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองนิดๆ แต่ก็ไม่อยากสำคัญตัวเองขนาดนั้น ยังไม่ทันพ้นวันสตอรี่นั้นก็หายไป 2 3 วันต่อมาผมตัดสินใจทักไปครับ โดยที่เรื่องต่อจากนี้คนใหม่ผมยังไม่รู้เรื่องนะครับ ผมกับคนเก่า เราคุยกัน ถามสารทุกข์สุขดิบกัน ถามถึงครอบครัวกันและกัน เรื่องเรียน เรื่องงาน สุขภาพ หัวใจ ทุกอย่างดูปกติครับ เธอเองก็ดูดีขึ้นไม่เศร้าไม่เกลียดผมแล้ว ( อันนี้ผมคิดเอาเองนะครับ ) ผมก็รู้สึกโล่งใจที่หลายๆอย่างของเธอดีขึ้น แต่มันก็ยังมีความรู้สึกเศร้าๆอย่างบอกไม่ถูกซึ่งตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร ถ้าถามว่ายังมีความรู้สึกกับเธอคนเก่ามั้ย ผมไม่มั่นใจเลยครับ ในความคิดคือมันไม่ได้คิดอะไรแล้วเธอก็เป็นเหมือนน้องของผมคนนึง ( ผมมีน้องสาวแท้ๆ ด้วยน่ะครับ ) แต่มันก็มีความรู้สึกที่แปลก อธิบายไม่ได้ รู้สึกอยากจะคุย อยากจะรู้ชีวิตเธอมากขึ้น แต่ทุกอย่างมันก็ต้องมีขอบเขต ผมเองก็ต้องรักษาใจของคนที่ใกล้ตัวผมมากกว่า และคนใหม่ที่ผมคบอยู่นั้น เธอเองไม่ได้มีความผิดอะไร ไม่ได้แย่ และเธอก็ดีกับผมค่อนข้างมาก ผมไม่อยากทำร้ายเธอ ผมได้แต่คิดว่า กับคนก่อนทำไมเราไม่เจอกันให้ช้ากว่านี้ เจอกันในวันที่โตกว่านี้ ในวันที่เราต่างมีความคิด ต่างควบคุมสติและอารมณ์ตัวเองได้ หรือทั้งหมดมันเกิดจากผมเองที่ไม่มั่นคง หรือผมจะแพ้เธอคนนั้นจริงๆ
ขอโทษนะครับถ้ามันเข้าใจยากหรือวกไปวนมา ขอบคุณครับ