เรามีความฝัน ฝันที่อยากจะเป็นนักร้อง อยากไปฝึกฝนตัวเองที่เกาหลี อยากทำงานที่นั้น แต่มันเป็นความฝันที่ผู้ใหญ่หลายคนต่างไม่ค่อยชอบ
มันไม่ใช่ความฝันลมๆแล้งๆที่เห็นเอ็มวีแล้วอยากเป็นตามเขา แต่เรารักในเสียงเพลง เรารักการเต้น เรารักดนตรี เราร้องเพลง เราเต้นตั้งแต่ป.1 เริ่มร้องเพลงตั้งแต่ยังเด็ก เรียนร้องเรียนเต้นเอง เพราะอยากเป็นจริง
พอเราเรียนจบ เราก็คิดหนัก ถึงแม้ว่าจะเคยบอกออกไปว่าชอบอะไร แต่พวกเขาก็ไม่เคยสนับสนุนเรา ทั้งๆที่ก็รู้ว่าเราก็ทำได้ทุกอย่าง
พอเรียนจบก็ถามนู่นถามนี่ อยากเรียนอะไรมั้ย อยากทำงานอะไร ทีอย่างงี้กลับมาถามซะงั้น
เราได้แต่เก็บความฝันนี้เอาไว้ตลอด เลือกที่จะเลือกอาชีพเปิดร้านคาเฟ่เพราะชอบร้านคาเฟ่เป็นทุนเดิมเหมือนกัน อยากออกแบบอาหารเครื่องดื่ม อยากศึกษาลงมือทำ แต่ก็ยังมายัดเยียดงานหนักๆให้เราได้รับผิดชอบ ทั้งงานที่บ้านเป็นผู้บริหาร งานดูแลอะไรก็ไม่รู้
ถึงเราจะไม่ชอบ เราก็ยังยอมทำ บางทีบางอย่างทำไม่ได้ก็เอาแต่ว่า ก็มันไม่เก่งด้านนี้ ให้ยัดเยียดแค่ไหนมันก็ทำไม่ได้หรอกเพราะใจของเรามันไม่ได้รักเรื่องแบบนี้เลยซักนิด
เรารู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจเรา เพื่อน ครอบครัว ต่างก็ไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรา เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราชอบทำอะไร ทั้งๆที่เรารู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา
เรารู้ว่าเขาเป็นห่วง อยากให้เราได้ดีอยากให้เราได้งานทำ มีเงินเลี้ยงตัวเอง แต่ถ้าเขารู้จักเราจริงๆ เขาก็ควรจะรู้ว่าบางทีเราก็เหนื่อยที่จะฝืนยิ้ม ฝืนพูดด้วย
ที่เราอยากได้ก็คือแรงสนับสนุน ชอบแบบนี้หรอ? ก็ทำเลยสิ ประโยคแบบนี้เราอยากได้ยินมาก เหนื่อยมั้ย?เรียนไหวมั้ย? คำพูดแบบนี้ต่างหากที่เราอยากจะฟัง ไม่ใช่อะไรๆก็พูดแต่เรื่องงานๆๆ ฝากความหวัง ให้เราเป็นไปตามที่หวังตลอด เรารู้สึกกดดัน กดดันไปหมด ทั้งเครียดทั้งปวดหัวจะอ้วกอยู่ตลอดเวลา
ปีนี้เราอายุ18 ช่วงอายุก่อนที่จะ18 เวลาที่เราอยากทำอะไรที่เราอยากทำมันไม่มีเลย นับครั้งก็ว่าได้ ส่วนมากก็ต้องทำนู่นให้เขา ทำงานเฝ้าร้าน ชีวิตวัยรุ่นเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากสำหรับเรา บางทีเราโวยวายก็ด่า พอเงียบก็ด่า เราเหนื่อยอยากนอนไม่กินข้าวเย็นก็หาว่าไม่ชอบเข้าสังคม เด็กๆที่ควรจะมีเวลาพักผ่อนมากๆเพื่อที่จะได้หลับเต็มอิ่ม กลับต้องมานั่งแหกตาเพื่อฟังคนนั้นพูดทีคนนี้พูดที เราเบื่อมาก
ตอนเราสอบเสร็จ เราพูดได้จากปากของเราเลย ว่าเราโครตอิฉฉาเพื่อนเราเลย มันได้นอนพักที่บ้าน เตรียมสอบ ไปเที่ยวกับเพื่อน แล้วเราละ โดนมอบงานเยอะแยะหลังจากสอบเสร็จหนึ่งวัน จะเตรียมสอบเหมือนเพื่อนเขาก็ไม่ได้ จะทำตามฝันก็ไม่ได้ ทำไมชีวิตเราต้องเป็นแบบนี้
เราไม่กล้าพูดกับใคร ไม่กล้าที่จะปรึกษากลับใคร พ่อแม่ก็ทำแบบนี้ใส่ พี่ก็เรียน เพื่อนๆก็เริ่มจากหายไป
ใจหนึ่งเราก็อยากตาย ไม่อยากเกิดมาเลยนะ ไม่รู้ว่าจะเกิดมาทำไม มีชีวิตที่ไม่ได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง ตอนนี้เราอยากเป็นแค่พลาสติกที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่ลอยๆไปมาเป็นกี่พันล้านปี
แต่อีกใจกลับไม่ยอมแพ้ เราอยากสู้ สู้เพื่อฝันของตัวเอง ให้ตัวเองกล้าวไปสู่สิ่งที่เรารักมากที่สุด ไม่ต้องแคร์ใคร ไม่ต้องสนใจใคร ทำในสิ่งที่ชอบ สิ่งที่ต้องการ เราจะได้มีความสุขกับสิ่งที่เราชอบซะที
เราดูอนิเมะเรื่องหนึ่ง ชื่อว่าคาแรคเตอร์ ผู้พิทักษ์ เราก็อยากมีไข่ที่เป็นคาแรคเตอร์ของตัวเอง ทำตามฝันให้เป็นจริง อยากจะให้ชีวิตมันเรียบง่ายเหมือนอนิเมะซะจริง
ถึงแม้ว่าชีวิตของเราจะสบายกว่าคนอื่น แต่เราก็เป็นทุกข์ที่ใจ มีความเครียดจนเคยอยากจะฆ่าตัวตายหนีบัญหา ยิ่งฝากความหวังให้มากแค่ไหนก็ยิ่งอยากจะหนีออกไป หนีให้ใครมาจับตัวไม่ได้เลย
ตอนนี้เราก็คงต้องทำใจทำในสิ่งที่เขาต้องการใช่มั้ย ทั้งๆที่มันเป็นงานที่เราไม่ชอบเอาซะเลย
เราขอใช้กระทู้นี้สำหรับระบายนะคะ
มันไม่ใช่ความฝันลมๆแล้งๆที่เห็นเอ็มวีแล้วอยากเป็นตามเขา แต่เรารักในเสียงเพลง เรารักการเต้น เรารักดนตรี เราร้องเพลง เราเต้นตั้งแต่ป.1 เริ่มร้องเพลงตั้งแต่ยังเด็ก เรียนร้องเรียนเต้นเอง เพราะอยากเป็นจริง
พอเราเรียนจบ เราก็คิดหนัก ถึงแม้ว่าจะเคยบอกออกไปว่าชอบอะไร แต่พวกเขาก็ไม่เคยสนับสนุนเรา ทั้งๆที่ก็รู้ว่าเราก็ทำได้ทุกอย่าง
พอเรียนจบก็ถามนู่นถามนี่ อยากเรียนอะไรมั้ย อยากทำงานอะไร ทีอย่างงี้กลับมาถามซะงั้น
เราได้แต่เก็บความฝันนี้เอาไว้ตลอด เลือกที่จะเลือกอาชีพเปิดร้านคาเฟ่เพราะชอบร้านคาเฟ่เป็นทุนเดิมเหมือนกัน อยากออกแบบอาหารเครื่องดื่ม อยากศึกษาลงมือทำ แต่ก็ยังมายัดเยียดงานหนักๆให้เราได้รับผิดชอบ ทั้งงานที่บ้านเป็นผู้บริหาร งานดูแลอะไรก็ไม่รู้
ถึงเราจะไม่ชอบ เราก็ยังยอมทำ บางทีบางอย่างทำไม่ได้ก็เอาแต่ว่า ก็มันไม่เก่งด้านนี้ ให้ยัดเยียดแค่ไหนมันก็ทำไม่ได้หรอกเพราะใจของเรามันไม่ได้รักเรื่องแบบนี้เลยซักนิด
เรารู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจเรา เพื่อน ครอบครัว ต่างก็ไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรา เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราชอบทำอะไร ทั้งๆที่เรารู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา
เรารู้ว่าเขาเป็นห่วง อยากให้เราได้ดีอยากให้เราได้งานทำ มีเงินเลี้ยงตัวเอง แต่ถ้าเขารู้จักเราจริงๆ เขาก็ควรจะรู้ว่าบางทีเราก็เหนื่อยที่จะฝืนยิ้ม ฝืนพูดด้วย
ที่เราอยากได้ก็คือแรงสนับสนุน ชอบแบบนี้หรอ? ก็ทำเลยสิ ประโยคแบบนี้เราอยากได้ยินมาก เหนื่อยมั้ย?เรียนไหวมั้ย? คำพูดแบบนี้ต่างหากที่เราอยากจะฟัง ไม่ใช่อะไรๆก็พูดแต่เรื่องงานๆๆ ฝากความหวัง ให้เราเป็นไปตามที่หวังตลอด เรารู้สึกกดดัน กดดันไปหมด ทั้งเครียดทั้งปวดหัวจะอ้วกอยู่ตลอดเวลา
ปีนี้เราอายุ18 ช่วงอายุก่อนที่จะ18 เวลาที่เราอยากทำอะไรที่เราอยากทำมันไม่มีเลย นับครั้งก็ว่าได้ ส่วนมากก็ต้องทำนู่นให้เขา ทำงานเฝ้าร้าน ชีวิตวัยรุ่นเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากสำหรับเรา บางทีเราโวยวายก็ด่า พอเงียบก็ด่า เราเหนื่อยอยากนอนไม่กินข้าวเย็นก็หาว่าไม่ชอบเข้าสังคม เด็กๆที่ควรจะมีเวลาพักผ่อนมากๆเพื่อที่จะได้หลับเต็มอิ่ม กลับต้องมานั่งแหกตาเพื่อฟังคนนั้นพูดทีคนนี้พูดที เราเบื่อมาก
ตอนเราสอบเสร็จ เราพูดได้จากปากของเราเลย ว่าเราโครตอิฉฉาเพื่อนเราเลย มันได้นอนพักที่บ้าน เตรียมสอบ ไปเที่ยวกับเพื่อน แล้วเราละ โดนมอบงานเยอะแยะหลังจากสอบเสร็จหนึ่งวัน จะเตรียมสอบเหมือนเพื่อนเขาก็ไม่ได้ จะทำตามฝันก็ไม่ได้ ทำไมชีวิตเราต้องเป็นแบบนี้
เราไม่กล้าพูดกับใคร ไม่กล้าที่จะปรึกษากลับใคร พ่อแม่ก็ทำแบบนี้ใส่ พี่ก็เรียน เพื่อนๆก็เริ่มจากหายไป
ใจหนึ่งเราก็อยากตาย ไม่อยากเกิดมาเลยนะ ไม่รู้ว่าจะเกิดมาทำไม มีชีวิตที่ไม่ได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง ตอนนี้เราอยากเป็นแค่พลาสติกที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่ลอยๆไปมาเป็นกี่พันล้านปี
แต่อีกใจกลับไม่ยอมแพ้ เราอยากสู้ สู้เพื่อฝันของตัวเอง ให้ตัวเองกล้าวไปสู่สิ่งที่เรารักมากที่สุด ไม่ต้องแคร์ใคร ไม่ต้องสนใจใคร ทำในสิ่งที่ชอบ สิ่งที่ต้องการ เราจะได้มีความสุขกับสิ่งที่เราชอบซะที
เราดูอนิเมะเรื่องหนึ่ง ชื่อว่าคาแรคเตอร์ ผู้พิทักษ์ เราก็อยากมีไข่ที่เป็นคาแรคเตอร์ของตัวเอง ทำตามฝันให้เป็นจริง อยากจะให้ชีวิตมันเรียบง่ายเหมือนอนิเมะซะจริง
ถึงแม้ว่าชีวิตของเราจะสบายกว่าคนอื่น แต่เราก็เป็นทุกข์ที่ใจ มีความเครียดจนเคยอยากจะฆ่าตัวตายหนีบัญหา ยิ่งฝากความหวังให้มากแค่ไหนก็ยิ่งอยากจะหนีออกไป หนีให้ใครมาจับตัวไม่ได้เลย
ตอนนี้เราก็คงต้องทำใจทำในสิ่งที่เขาต้องการใช่มั้ย ทั้งๆที่มันเป็นงานที่เราไม่ชอบเอาซะเลย