เคยรู้สึกว่าแฟนเป็นภาระมั้ย?

กระทู้คำถาม
คบกับแฟนเข้าปีที่6แล้ว ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา เค้าดีมากเอาใจใส่เรามาก ตามใจเรา เค้าทำให้เรารู้สึกว่าเราสำคัญ เค้าเป็นคนตจว. มาอยู่กับเราที่ี่กทม. เราช่วยเรื่องเงินเค้ามาตลอด ค่าเช้าห้อง ค่าอยู่ค่ากิน จนเค้าทำงาน เค้าเป็นคนเครียดง่ายเหมือนพวกเก็บกด โมโหมากๆบางทีก็ทำร้ายเรา จนถึงตอนนี้เป็นสิบครั้งได้ ทะเลาะกันทีเค้าก็จะไม่เอาอะไรเลย ออกงานตอนนั้นเลย ทิ้งงาน เปลี่ยนงานบ่อยๆ เค้าเครียดมากเรื่องเราเวลาทะเลาะกันไม่เคยทะเลาะกันเรื่ิองใหญ่ๆเลย อย่างเรื่ิองแอบกินน้ำเต้าหู้ของเราแล้วเราโกรธ เรางอน เพราะมันหลายรอบแล้ว เราบอกขวดตัวเองก็มีไม่กิน เค้าโกรธใส่บ้างก็ทำเป็นเรื่องใหญ่ ทำลายข้าวของ หนีไปสี่วัน หน้าจอคอมพังไปเป็น4-5เครื่อง มือถือสองสามเครื่ิองประตูห้องน้ำ ตู้เสื้อผ้า พังหมด ตอนที่ออกจากหอเราก็ไม่ได้เงินประกันคืน ตอนที่ทะเลาะกันแต่ละทีจะต้องมีอะไรพัง ไม่เราก็ข้าวของ แรกๆก็รู้สึกดีว่าเราเป็นสำคัญ หลังๆเริ่มรู้สึกว่ามันยังไงๆ เราอยู่แบบแชร์กันตลอด เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เริ่มคบกันแล้ว แรกๆคิดว่าเราไม่อยากเป็นภาระเค้าให้เค้ามาเลี้ยงดู ขนาดสบู่ ยาสีฟัน ก็ยังต้องหาร ซึ่งเราก็โอเค เราคิดว่าเราไม่ชอบเอาเปรียบใครแล้วไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบเรา เวลาเค้าไม่มีเราก็ให้บ้างช่วยเหลือค่ากินค่าอยู่ออกให้บ้าง เค้ามีเค้าก็เอามาคืนถ้าเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่ส่วนใหญ่ถ้าเงินไม่มากก็จะเนียนๆหายไป เข้าปีที่3เค้าทำงานเงินเดือนเยอะเริ่มมีอาการแปลกๆ ใช้เงินเก่ง เราไม่รู้ว่าเค้าเอาไปใช้อะไรบ้าง เพราะเราไม่ได้ยุ่งเรื่องเงินเค้าเลย แค่เค้าไม่มายุ่งกับเงินเราก็พอ เค้าเริ่มมีอาการโมโหหงุดหงิดง่าย ทะเลาะกันบ่อย เพิ่งมารู้ตอนหลังว่าเล่นยา ขอร้องให้เลิกเล่นอย่าไปยุ่งอีก เค้าก็ขอโทษแล้วสัญญาว่าจะไม่ยุ่ง แต่ก็กลับไปยุ่งอีกหลายครั้ง อ้างว่าที้เล่นเพราะเราเวลาทะเลาะกับเราเค้าเครียด สุดท้ายเค้าบอกเราว่าอยากกลับต่างจังหวัดเพื่อไปเลิกยา ซึ่งงานเค้าตอนนั่นก็กำลังจะไปได้ดี เงินเดือนก็เยอะถ้าไม่เอาไปเล่นยาจนหมด เราก็โอเคเค้าคงอยากเปลี่ยนสังคม เปลี่ยนสภาพแวดล้อม กลับบ้านอาจจะดีขึ้น แต่เปล่าเลยใช้ยาหนักกว่าเก่า เราจับได้ทั้งในแชทกับเพื่อนและเห็นกับตา มีครั้งนึงที่ทะเลาะกันทางโทรศัพท์เค้าบล็อคเราเป็นเดือน เราเลยแอบขึ้นไปหา ปรากฎว่าเค้าไม่อยู่ห้องและเจอแม่เค้าก็อยู่ด้วยเราก็เลยบอกแม่ว่าลูกแม่ยังไม่เลิกเล่นยา และยังคงไม่เลิกถ้าไม่ยังอยู่แบบนี้ เราสงสารคนเป็นแม่หัวใจสลาย แต่เราก็ต้องบอก เค้ากลับมาเจอแม่เค้าก็ไม่พูดอะไร กลัวจะหนีตะเพิด เค้าถามเราว่ามิงให้แม่กุรู้รึเปล่า เราพยักหน้า เราไม่คิดว่าเราเป็นคนผิดเค้าโวยวายตะคอกทั้งด่าเราไล่เรากลับบ้าน แต่สุดท้ายเค้าก็มาขอโทษ คืนดีกัน แล้วเค้าบอกว่าจะพยายามเลิกยา เราก็โอเคด้วยความที่รักหรือโง่ไม่รู้คิดว่าคบกันนาน ทนได้ทนไปก่อน ้เค้าอยู่บ้านแบบนั้นมาปีกว่าๆถามว่าทำอะไร บอกเลยว่าให้แม่เลี้ยง อยากขายของอยากขายน้ำแม่ก็ลงทุนให้ ก็ไม่ออกมาขายนอนเล่นเกมส์อยู่ในห้อง หิวถึงจะโผล่หัว ลูกก็มีแล้วคนนึงเป็นลูกจากแฟนเก่า ไม่เคยจะสนใจ เวลาเราไปหานางก็จะสนิทกะเรามากเล่นกะเรา นางคงเหงา แล้วเราก็รักนางนางเป็นเด็กที่น่าสงสารคนนึง ที่เราเกือบจะไม่ไหวก็คือแฟนเรากดเงินของแม่เค้า เอาไปเล่นยา และยังโกหก แม่ตัวเองก็ไม่มีเงินและยังแก่มากทำงานคนเดียวในบ้าน แต่คนเป็นแม่ก็อภัยให้ลูกได้ เราเหนื่อยกับนิสัยของแฟนเรามาก เหนื่อยและเบื่อคิดว่าทำไมถึงเป็นได้ขนาดนี้ ทำไมเราถึงทนมือทนตีนมาได้ขนาดนี้ ทั้งขี้โมโห เอาแต่ใจ ชอบตะคอกโวยวาย หนักไม่เอาเบาไม่สู้ เรารู้เลยเพราะคงมาจากครอบครัวที่ตามใจตั้งแต่เด็กส่วนหนึ่ง นิสัยเค้าส่วนหนึ่ง จากเราส่วนหนึ่งที่เราสปอยมากเกินไปคอยช่วยเหลือทุกอย่าง อยู่กับเราไม่เคยอด แถมได้กินแต่ดีๆ ทั้งที่เมื่อก่อนเคยลำบาก อดมื้อกินมื้อ เคยเดินไปทำงาน เดี๋ยวนี้ทนความลำบากไม่ได้ สุดท้ายก็ยังเลิกยาไม่ได้ เราชวนเค้ามาอยุ่กรุงเทพมาทำงาน ตอนนี้ถึงเลิกได้ เลิกทั้งยาทั้งบุหรี่ ที่รู้เพราะว่าเราอยุ่กับเค้าและให้ค่ากินวันต่อวันเท่านั้น จนเกือบจะเป็นเดือนถึงหางานทำ กินอยู่ฟรีมาตลอดเราก็โอเคอย่างน้อยมันก็เลิกยา จนมาทำงานพิซซ่า เกือบจะเดือน รถล้ม ลาออก บอกเสี่ยงอันตรายก็เข้าใจ รอหางานใหม่ รอมาจะเดือนแล้ว ไม่รู้รออะไร ค่ากินค่าอยู่เราออกทุกอย่างแต่ก็ให้ไม่มากวันละ100พยามเข้าข้างตัวเอง ว่าไม่ได้มากมายอะไร พาไปเที่ยวทะเลก็เป็นหมื่นอยากกินอะไรก็ได้กิน เที่ยวหรูอยู่สบาย เราอยากให้มีความสุข กลับไปจะได้ตั้งใจหางาน แต่เปล่าเลย กลับมาไอ้เราก็คิดว่าจะรีบหางาน สิ่งที่เค้าทำคือการนอนดูการ์ตูนไปวันๆ ดูซีรี่เกาหลี เงินเราจะหมด ดีว่าเราเอาเงินเก็บไปซื้อทองเก็บไว้กับตัวก่อนไม่งั้นหมดแน่ๆ จนตอนนี้เวลามองหน้ามันคิดอยู่อย่างเดียวว่ามันเป็นภาระ เราเห็นหน้ามันแล้วหงุดหงิด ได้ยินเสียงมันแล้วหงุดหงิด มันไม่เคยจะรับรู้ว่าเราเครียดกับอนาคตมันขนาดไหน เราขอแค่ให้มันดูแลตัวเองได้ หนี้ที่ยืมๆไปใช้คืนมาบ้าง แค่นั้นเอง ไม่ต้องมาดูแลเรา แค่ไม่เดือนร้อนเราก็พอ เราจะต้องดูแลมันไปตลอดชีวิตเราก็ไม่ไหว แม่เราแก่ลงทุกวันๆไม่มีโอกาสจะตอบแทน เราไม่เคยพูดแบบเปิดใจกันกลัวรับไม่ได้แล้วโวยวายหนีไป เราเหนื่อย ปรึกษาเพื่อนเป็นหลายสิบครั้งเพื่อนก็บอกให้เลิก ถ้าเราเป็นเพื่อนเราก็อยากให้เลิก เรากลัวถ้าเลิก เราจะกลับไปเป็นโรคซึมเศร้าอีก เคยกรีดขากรีดแขนตัวเอง หายก็เพราะไปหาหมอ มันแย่มากๆไม่อยากกลับไปเป็นอีก เราไม่รู้ใจตัวเองเลยไม่กล้าออกมา คบกันจะ6ปีแล้ว โลกของเราลึกๆก็มีแค่เค้า เค้าดีอย่างที่ไม่เคยมีเรื่องผญ ไม่เคยเจ้าชู้ เราคิดว่าเป็นข้อดีอย่างเดียวที่เราคิดออก จนถึงตอนนี้เราอยากให้เค้าเอาจริงเอาจังกับชีวิตสักที อายุ30แล้ว อยากเก็บเงินแต่งงานสร้างอนาคตไม่ได้ขอมากมายอะไร แค่งานเล็กๆแบบคนทั่วๆไป ให้รู้ว่ามีความพยายามบ้างไม่ใช่เราเป็นฝ่ายที่เหนื่อยข้างเดียว ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะ กระทู้แรกของเรา หากมีอะไรผิดพลาดขออภัยแค่อยากมาระบายและรับฟังความเห็น ด่าได้แต่อย่าแรงนะ please
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่