ย้อนกลับไปมองการเรียนแล้ว เขาไม่ได้วัดคนเก่งเลยแต่วัดกันว่าใครมี work ethic , discipline มากกว่ากัน

มันไม่ได้ยากเลย แต่สิ่งที่ไม่ได้สำคัญไม่ยากนี้กลับชี้ชะตาชีวิตคนเลย ว่าโตขึ้นต้องไปทำอะไร ประสบความสำเร็จมากน้อยแค่ไหน เรียนเก่งๆก็เข้าคณะดังๆ จบมาเงินดี ทั้งที่ย้อนไปดูแล้ว ข้อสอบต่างๆ เนื้อหาต่างๆมันไม่ได้ยากเลย ถ้าใครนับหนึ่งถึงสิบได้ก็สามารถเรียนแคลคูลัสผ่านได้เกรดเอทุกคน เพราะในการวิจัยบอกว่า ความสามารถที่จะนับหนึ่งถึงสิบถือว่ามีสูงมาก ความแตกต่างที่สิ่งมีชีวิตนับหนึ่งถึงสิบไม่ได้กับได้ แตกต่างกันมากกว่า ความแตกต่างระหว่างการนับหนึ่งถึงสิบได้กับเรียนแคลคูลัสได้อย่างมากมายมหาศาล นั้นใครนับได้ก็เรียนได้หมดทุกคน

ปัญหาคือใครจะบังคับตนให้อ่านหนังสือ ทำโจทย์ ทำการบ้าน นั่งนิ่งๆเงียบๆ ศึกษาตำรา ไม่สนใจสิ่งรบกวนพวกเฟซ อินเตอเนต ทีวี ใครทำพวกนี้ได้ดีกว่าก็ชนะไป ส่วนเนื้อหาไม่ได้ยากอะไรเลย งานวิจัยชิ้นสำคัญที่ยืนยันเรื่องนี้คือ การทดลองเอาลูกอมมาให้เด็กๆแล้วเดินออกไป (Mischel et. al., 1972) บอกว่าอย่าพึ่งกินกลับมาค่อยกินได้ เด็กที่อดใจไม่ไหวกินไปก่อน โตขึ้นไปพบว่าจะมีรายได้ ความสำเร็จน้อยกว่ากลุ่มเด็กที่อดใจไม่ยอมกินลูกอมได้

แต่ทักษะที่ไม่สำคัญนี้กลับส่งผลมหาศาลต่อชีวิตการงานในอนาคต ส่วนไอคิวนั้นมีผลรองลงมา จะมีผลมากกับตำแหน่งพวกนักวิจัย นักวิทยาศาสตร์ เท่านั้น สำหรับคนทั่วไปแล้ว work ethic , discipline สำคัญที่สุด

เห็นด้วยไหม อย่างไร

Mischel, W., Ebbesen, E. B., & Raskoff Zeiss, A. (1972). Cognitive and attentional mechanisms in delay of gratification. Journal of Personality and Social Psychology, 21(2), 204-218.